Уладзімір Падгол

КУЛЯ ДЛЯ ПРЭЗІДЭНТА
альбо
ЛАДДЗЯ РОСПАЧЫ Ў САНТА-БАЛОЦЕ, ЦI ЯК ЛЮБIЦЬ ПРЭЗIДЭНТА

ПЕРШАЕ ВЫДАННЕ ТВОРА Ў ГАЗЕЦЕ "ВЫБАР" ПАД НАЗВАЙ "ЛАДДЗЯ РОСПАЧЫ Ў САНТА-БАЛОЦЕ, АЛЬБО ЯК ЛЮБІЦЬ ПРЭЗІДЭНТА" АРЫШТАВАНА РАЗАМ З ГАЛОЎНЫМ РЭДАКТАРАМ БАРЫСАМ ХАМАЙДАМ І ЎЛАДЗІМІРАМ ПЛЕШЧАНКАМ 26 ЛІПЕНЯ 1997 ГОДА Ў 22--45 ЗА ПЯЦЬ ХВІЛІН ДА АДЫХОДУ ЦЯГНІКА ПОЛАЦК-БАРАНАВІЧЫ Ў ВАГОНЕ. УСЕ "КУЛІ" МІЛІЦЫЯНТЫ ПЕРАДАЛІ Ў КДБ.

15 ЖНІЎНЯ НАМЕСНІК АБЛАСНОГА ПРАКУРОРА ПА ВІЦЕБСКАЙ ВОБЛАСЦІ ЎЗБУДЗІЎ КРЫМІНАЛЬНУЮ СПРАВУ ПА ФАКТУ "ОСКОРБЛЕНИЯ ВЫСШЕГО ДОЛЖНОСНОГО ЛИЦА В ПРОИЗВЕДЕНИИ "...ЯК ЛЮБІЦЬ ПРЭЗІДЭНТА" -- УРЫЎКУ З КНІГІ "КУЛЯ ДЛЯ ПРЭЗІДЭНТА" 15 ВЕРАСНЯ Б. ХАМАЙДА БЫЎ ВЫКЛІКАНЫ НА ПЕРШЫ ДОПЫТ У ПРАКУРАТУРУ.

АД АЎТАРА:

Шмат хто ў героях кнігі пазнае сябе, сваіх сяброў ці знаёмых. Шмат хто пазнае таксама вядомых палітыкаў. Але ж аўтар, калі пісаў кнігу, ствараў сваіх герояў хоць і падобнымі на знаёмых і вядомых людзей, але тым не менш нікога з сапраўдных людзей не выводзіў у галоўныя героі. І калі хто пакрыўдзіцца за абразу, пазнаўшы ў творы сябе, дык гэта можа зрабіць толькі чалавек з хворай псіхікай. Бо наша грамадства -- самае здаровае ў свеце! А калі вы, чытач, ведаеце, што з галавою ў вас не ўсё у парадку, ды яшчэ маеце на гэта даведку ці які дыплом, дык кнігу гэту вам нельга не толькі чытаць, але нават і ў рукі браць. Пра што і сказана ў інструкцыі па эксплуатацыі.

ІНСТРУКЦЫЯ ПА ЭКСПЛУАТАЦЫІ

Дзецям да 18-і год чытаць забаронена.

Хворым на галаву кнігу не чытаць, карцінкі не глядзець, а пілюлі глытаць, тэлевізар уключаць ды прэзідэнта ў "Локан страсці" цалаваць!

Дарослым, якія не выйшлі з дзіцячага ўзросту, не чытаць,
а калі чытаць, дык "паліваць".

Дарослым дзецям -- чытаць ды рагатаць.

Старым, якія здзяцінелі -- чытаць ды "негодовать".

Рафінаваным інтэлігентам пра секс са Смерцю чытаць, заплюшчыўшы вочы ды не спаць ноччу.

Вертыкальшчыкам чытаць ды на ВУС матаць.

Гарызантальшчыцам чытаць -- вертыкаль уздымаць.

Цяжарным не чытаць і нават у доме не трымаць.

Прэзідэнту чытаць, бы "кулю" сабе ў лоб пускаць.

Прыхільнікам голд-ап не толькі чытаць, а абавязкова працяг пісаць.

Аўтару пісаць -- дзірку сабе ў галаве свідраваць на кулю, а ў кішені на дулю.

ПРА ШТО ГЭТЫ ТВОР

Жыццё і Смерць існуюць разам і змагаюцца, і перамагае калі Жыццё, а калі Смерць. Але Смерць ведае, што калі знікне жыццё, дык знікне і яна - Смерць. І таму калі-нікалі Смерць вяртае чалавеку жыццё. Раз-пораз сутыкаюцца ў жыцці таямнічыя, загадкавыя пачуцці -- сапраўднае каханне і садызм. Паміж імі ідзе змаганне за чалавечую душу. Бывае, што перамагае каханне і садыст ператвараецца ў нармальнага чалавека, але перамога над садызмам у чалавеку прыводзіць да смерці кахання. Калі садызм перамагае каханне, дык гіне нават чалавек. Садызм не ведае, што яго абсалютная перамога над каханнем прывядзе да Смерці Жыццё. І калі так здарыцца, дык знікнуць і каханне, і жыццё, і Смерць ды і сам садызм. Так сталася, што Смерць закахалася ў шчырага беларуса, які вельмі любіў жыццё, і да таго ж не баяўся Смерці. А больш за ўсё яму было страшна страціць сапраўднае каханне ды любоў. Чаго толькі не вытварала Кашчавая на свой смяротны манер, каб набыць, каб заваяваць сапраўднае каханне! Незвычайныя якасці спатрэбіліся шчыраму беларусу, каб змагацца са Смерцю і яе паслугачамі. А якасці цудадзейныя набыў шчыры беларус, калі да яго трапіла папараць-кветка. Ён раскрыў таямніцу чароўнай кветкі, таямніцу, якой валодала толькі Смерць, і такім чынам шчыры беларус даведаўся пра крыніцу неўміручасці. І Кашчавая ўрэшце зразумела, чаму не можа вынішчыць беларусаў і ў чым цудадзейная моц яе ворагаў і абаронцаў нацыі ад вынішчэння. Яна ўпершыню даведалася, хто такія беларускiя нацыяналісты. Мара Бога здзейснiлася.

"Я рос человеком, который не верит в судьбу. Но особенно после президентских выборов я подумал, что какие-то есть сверхъестественные силы, которые человека ведут в этой жизни... Впервые в этой жизни так произошло, что случилось что-то такое неординарное и президентом стал человек вопреки всем канонам политической борьбы и политической жизни... Наверное всё-таки есть какая-то сила, которая управляет не только мною и отдельными людьми, но и обществом в целом."
(З тэлевыступу Прэзідэнта БЕЛАРУСІ А. ЛУКАШЭНКІ
на беларускім тэлебачанні 20 красавіка 1995 года напярэдадні выбараў дэпутатаў Вярхоўнага Савета 13-га склікання і рэферэндума "по языку и символике").
ІДАЛ І КАНСТЫТУЦЫЯ

Гэтая гiсторыя пачалася шмат стагоддзяў таму. У лясах, дзе цяпер стаіць Шклоў, на беразе рэчкі Серабранкі жылі старажытныя людзі. Яны былi слабыя i верылі ў розныя цуды, якiя абавязкова зробяць iх жыццё сытым i абароняць ад ворагаў. З вялiкага каменя тагачасныя людзi высеклi iдала, тварам на чалавека, i паверылi ў тое, што менавiта гэты iдал i ёсць цудадзей. Людзi перасталi працаваць i паляваць, а толькi мiтусiлiся каля каменнай статуi, натхняючы адзiн аднаго як мага мацней любiць iдала. I енчылi каля балвана, i кленчылі, i ахвяры яму прыносiлi, і ў каменныя вусны яго цалавалi, а некаторыя жанчыны спрабавалi, абняўшы таго шклоўскага iдала, зацяжарыць i нарадзiць волата!

Але не баранiў балван ад ворагаў, якiя забiвалi шклоўцаў, як "оўцаў". І хлебам не карміў , а толькi дурыў- ачмураў, ды каменныя вочы ягоныя здзеклiва глядзелi на дурняў. Урэшце паразумнелi нашыя продкі i скiнулi каменнага iдала ў вір Серабранкі.

А замест iдала стварылi Дзяржаву i Канстытуцыю. Гэта была самая першая дэмакратычная Канстытуцыя ва ўсёй Еўропе. Людзей ядналi права, справядлiвасць і Бог. І хлеб яны здабывалі, i святы святкавалі.

Канстытуцыя ж так наладзiла памiж людзьмi адносiны, што нi сварак, нi боек, нi раздраяў не дапускала. Таму ўсе шанавалі закон і Канстытуцыю.

I маглi нашы продкі баранiцца ад любога ворага. Жыццё пайшло такое, што дзiву даваліся людзi з усяго свету. Бо так кахаць, як кахалi беларусы, не мог нiхто. А дар кахаць, любiць ды весела жыць -- самая галоўная мера жыццёвай здольнасцi народу.

Але ж любоў ды каханне ні чалавеку, ні нацыі не даюцца дарма.

І доўгі час іх рэдка каму ўдаецца перажываць -талент мець трэба. А хто хоча імі валодаць, як прыгоннымі, ці рэччу якой, застаюцца ні з чым. Бог дае, Бог бярэ. Калі ж сам любоў ды каханне праз ахвяраванне ды пакуты набудзеш, дык і бараніць іх апантана будзеш.
ЗАЙЗДРАСЦЬ ДЫ КАХАННЕ СМЕРЦІ

Так шчаслiва жылi нашы продкі, што Смерць iм зайздросцiць пачала.

І во дзіва-дзіўнае -- вырашыла Смерць, гледзячы на беларусаў, пажыць па-людску. І пачала яна шукаць краіну, людзі ў якой па-сапраўднаму маглі б любіць, весяліцца ды шчыратою душы ганарыцца. Абышла Смерць усю зямлю. Нідзе ёй не спадабалася, акрамя як у Беларусі. Кашчавая пастанавіла: тут маё месца, людзей трэба на той свет звесці, а сабе сям'ю завесці. А каханне ды любоў задумала з беларусаў высмактаць, каб пачуццяў цёплых ды ўзнёсласці на ўсё смяротнае жыццё хапіла. Да таго ж без кахання ды любові не будзе беларусаў, а ператворацца яны ў быдларусаў і не стануць бараніць радзіму ад ворагаў.

А яшчэ Смерць любіла нябожчыкаў ды тапельцаў, дурняў ды вар'ятаў, і хацела гумар у беларусаў вылегчаць, бо чалавек без гумару, што жывы труп.

Да таго ж захацела Кашчавая сабе завесці сыночка ды мужанёчка. А каб галаву гаспадарскім клопатам не тлуміць, усё роўна ў пустым чэрапе мазгоў няма, вырашыла Смерць Прэзідэнта стварыць. Ды не абы-якога, а адмысловага, каб не толькі гаварыць мог, але й страшэнна крычаць, цуды вытвараць, вачыма бліскаць ды бельмамі варочаць.

Смерці ніколі не выпадала ніякіх перашкодаў, хай рана, хай позна, а дамагалася яна свайго. Кашчавая была ўпэўненая, што можа ўсё.

І пачала яна смяротнае жніво. Вайну за вайной пакаціла на Беларусь. Смерць "касіла" людзей, як траву, сілкавалася лепшымі чалавечымі пачуццямі, як жывёла травою, а асалоду мела, калі адчувала страх людзей ды іхнюю скоранасць. У крыві неўпакораных купалася. Духам тых, хто ад страху ў штаны напускаў, як дарагімі парфумамі карысталася.

Запусцiла яна па ўсёй Беларусi ладдзi роспачы, у якiя збiрала самых закаханых

у жыццё i ў сваю радзiму. Смерць высмоктвала з душаў людзей любоў ды каханне, памяць ды шанаванне, а паслужэнец вампір-ваўкалака выпiваў з iх кроў. І дурэлі і вар'яцелі людзі ад страху, безнадзейнасці і роспачы.

Толькі гумар ратаваў беларусаў ад здурнення і вар'яцтва. Менавіта таму Смерць і лягчала ў беларусаў пачуццё гумару. Дайшло да таго, што беларусаў пачалі зваць нацыяй, якая ўвесь час стогне, енчыць, слёзы лье ды перад любою свалатою кленчыць.

Смерць існуе толькi тады, калi сiлкуецца каханнем. Мёртвае бездухоўнае падла ёй не патрэбна. Калі б зніклі людзі з узнёслымі пачуццямі, знікла б і Смерць, а жыццё ператварылася б ў тужліва -смяротнае існаванне.

Але вось што дзіўна. Як ні шчыравала Смерць, але ж на кожнай ладдзі знаходзіўся беларус, які не толькі не пужаўся ды Смерці не скараўся, але... жартаваў ды смяяўся. І вар'яцела Смерць ад бяссіля, бо смех аднаго шчырага беларуса гумар у Смерці адбіраў і астатнім вяртаў.

У той час натрапiла Смерць на дзіўнага беларуса Гервасiя Вылiваху. Ён так моцна любiў жыццё, кахаў жанчын і не баяўся смерці і Смерці, што Кашчавая аж завібравала касцьмi ад прадчування асалоды -- доўгачаканай здабычы. А больш за ўсё Кашчавая захаплялася шчырым беларусам таму, што ён не баяўся Смерці! Да таго ж калі Гервасій смяяўся, дык нават яна ад замілавання высільвалася на ўсмешку- атрымліваўся толькі выскал чугунных зубоў у азбеставых сківіцах.

Кашчавая прыхапіла Гервасія, прывяла да сябе пад зямлю, запрасіла згуляць з ёю ў шахматы. Ён пагадзіўся i выйграў, а стаўка была -- жыццё. Нiкому на свеце да гэтага не ўдавалася перагуляць Кашчавую. А незвычайны беларус Гервасiй, калі выйграў у Смерцi Жыццё, падзялiў яго на некалькi частак. Часцiнкi свайго жыцця ён, зусім не шкадуючы, наадварот з радасцю, аддаў каханай дзяўчыне, якую Смерць за тое, што Гервасій пацалаваў прыгажуню на вачах у Кашчавай, забрала на той свет. Падзяліўся Выліваха сваім жыццём i з дзесяткам сяброў-беларусаў. І ўсе яны вярнуліся на зямлю. Ды не проста вярнуліся, а з вялікім каханнем да жыцця, якое падарыў ім Гервасій.

Пасля гэтага Смерці яшчэ больш захацелася забраць да сябе гэтага шчырага беларуса. Яна падумала, што Выліваха не любіць жыцця, бо так лёгка раздорвае яго іншым людзям, а любіць яе -- Смерць. Упершыню за сваё "жыццё" Смерць адчула, што прапала, закахалася. Да гэтага яна ведала толькі радасць ад бязмежнай улады над людзьмі і асалоду ад іхняга страху перад ёю -- Смерцю. А тут сама ўпершыню радавалася, што не забрала жыццё, а аддала. Радавалася і пакутавала адначасова, бо адорваць жыццём было папярок яе характару. Ды і не падарункам было жыццё Гервасія. Аддала Кашчавая жыццё Выліваху, каб потым назаўжды яго да сабе забраць, валодаць ім ды каханне смактаць.

Калi ўжо здалося Выліваху, што ён вырваўся з лап Смерцi, яна падрыхтавала яму i беларускаму народу яшчэ адно выпрабаванне. Рашыла згуляць з Вылівахам яшчэ адну незвычайную партыю. На дошку паставіла жыццё ўсіх беларусаў, як фігуру для смяротнай гульні.

"РУССКАЯ РУЛЕТКА"

Пасля таго, як Гервасій Выліваха выйграў у Смерці ў шахматы жыццё сабе, каханай і сябрам, прайшло шмат часу. Пасталеў Выліваха. Перажыў ён і гора і шчасце -- выйшаў той тэрмін, які Гервасій выйграў у Смерці для сваёй каханай-суджанай, і забрала Смерць Гервасіевую каханую сабе. Ды пакуты ёй прыдумала жудасныя.

Па-першае, не проста ў шкілет яе ператварыла, нават шкілет той на кавалкі пабіла ды па-пачварнаму змацавала-прыладзіла. І служкай сваёй зрабіла. Пасылала былую прыгажуню па маладых хлопцаў. Тыя ад жаху пужаліся, былая прыгажуня пакутавала, а Кашчавая ад радаснай помсты выскалялася.

Гервасій бы адчуваў пакуты каханай і смуткаваў, цяжка жыў. Ад пакутаў Выліваха яшчэ больш папрыгажэў. Смерці ж не толькі не пужаўся, а наадварот у бітвах толькі і шукаў яе. Але нешта не давала Выліваху загінуць. Ці сама Кашчавая не хацела яго браць мёртвым, ці нейкая невядомая сіла бараніла Гервасія, а можа, нават ім апекваўся Бог -- невядома.

А Смерць не знаходзіла сабе месца. Яна спадзявалася, што пазбавіцца ад хваробы, чалавечай заразы -- кахання, знішчыць яго, але ж не атрымалася. Чым больш назірала Кашчавая за жыццём Гервасія, тым больш распальвалася яе страсць да шчырага беларуса.

І аднойчы Кашчавая не вытрымала і паслала па Гервасія яго былую каханую, прыгажуню, у шкілет ператвораную ды з патрушчанымі косткамі, адным словам --страхалюдзіну жудасную. А вопратку ёй выдала старую, у якой хадзіла прыгажуня на спатканні да Гервасія. Адправіла пудзіла хадзячае, а сама не вытрымала ды ўслед паляцела, бы варона да сокала.

Ціха ступіла на двор Вылівахі пасланніца Смерці, а ў хату да былога каханага не змагла зайсці. Віхурай крутанулася над ёю раз'юшаная ды каханнем працятая Кашчавая, штурхаючы ў спіну. Але пакутніца - а ні з месца, быццам Бог на імгненне вярнуў ёй душу ды волю. Выліваха сам адчуў цягу нечалавечую і выйшаў.

Выйшаў і калені падкасіліся. Каханне і Смерць у адным вобліку стаялі перад ім. Нічога не мовіла каханая, толькі сарамліва схіліла галаву, быццам роспач адчувала і бяссілле. Усё зразумеў Выліваха. А перасіліўшы страх, зрабіў крок насустрач, працягнуў рукі каб абняць ды супакоіць. Але тутка Смерць, што чакала прыкрасці ў вачах Вылівахі ў прыпадку рэўнасці адкінула былую прыгажуню на той свет, а сама стала на яе месца. Войкнуў Гервасій, паморшчыўся ды спытаў:

--І не надакучыла табе, Кашчавая, здзекавацца? Забірай ужо, ды ведай, што душу табе не аддам.

Колькі разоў марыла Смерць пра слова "забірай", але цела Гервасія ёй было не патрэбнае без душы, без кахання. А як жа хацелася Смерці кінуцца ў абдымкі шчыраму беларусу, адчуць ягонае цяпло ды смак пацалункаў! Але ж уладарніца жыццяў чалавечых магла дзейнічаць толькі з вышыні свайго ўладнага становішча. Нават каханне чалавечае яна збіралася не ўзбуджаць, а падначальваць ды хітрасцю зваяваць.

-- Захотелось мне пожить по-человечески,-- пачала сваю споведзь Смерць Гервасію,- и решила Я сделать Белоруссию своей страной, естественно, без белорусов. Пока что временно создала под Белоруссией "Невиданое миру государство". Сынка себе завела -- Пациента и сделала его Президентом "Невиданного миру государства". Есть у меня на примете и Президент моей будущей Белоруссии - ЛукаПШЫК. Ты же знаешь, Я честно играю в этой жизни. Поэтому предлагаю тебе вновь сыграть со мной. Но на этот раз не в шахматы, а в "Русскую рулетку". Играть будем вчетвером:

1. Я -- Смерть.

2. Мой сыночек -- шкловский идолочек Пациент, он же Президент "Невиданного миру государства".

3. Президент будущей Белоруссии ЛукаПШЫК.

4. Ты -- Гервасий, щирый беларус.

Если выиграю Я или мои ребята, заберу белорусский народ к себе, "дзяржаву" утоплю в болоте.

А если же выиграешь ты -- щирый беларус, то і народ останется, и "дзяржава" твоя "расквитнеет", и отстану Я от вас на века..."

У чыстым выглядзе гульня ў "Русскую рулетку" выглядае так: бяруць "офицеры" рэвальвер. У барабане толькі адна куля, і ніхто не ведае дзе, у якім гняздзе. Кожны па чарзе прыстаўляе рэвальвер сабе да скроні і націскае на курок. Камусьці шанцуе, а хтосьці мазгамі кулю частуе.

Прыкладна такую гульню прыдумала і Смерць. Яна даслала ў свой гістарычны рэвальвер лёсавызначальную КУЛЮ і вырашыла даць мажлівасць стрэліць шклоўскаму ідалу, ягонаму земляку -- Прэзідэнту будучай Беларусі ЛукаПШЫКУ. І яшчэ па адным стрэле мелі права зрабіць шчыры беларус і сама Смерць. Як выглядае тая куля, ніхто не бачыў акрамя Смерці.

ЛукаПШЫК -- быў запланаваны Смерцю, як Прэзідэнт будучай Беларусі. Смерць спадзявалася, што пшыкаты Гервасія напужае, калі той пачне страляць і рука задрыжыць...

Смерць была ўпэўненая ў сваёй перамозе, бо яшчэ ніхто і ніколі не выйграваў у яе ўсю гульню -- у фінале. Апошні стрэл заўжды быў за ёю. І Смерць ніколі не пудлавала, на тое яна і Смерць! Але, калі бяспройгрышная гульня ў "одни ворота" надакучвала, яна наладжвала смяротныя гульні з жыццём, даючы ахвяры шанец на перамогу.

-- Што азначае "выйграю"? -- перапытаў Вылiваха ў Смерці.

-- А вот что, -- адказала Смерць . --

1. Если люди будут верить, что шкловский идол-Пациент является нормальным человеком;

2. Если шкловский идол людей поманит в "невиданное миру государств", а они за ним побегут будто в божье царство;

3. Если ЛукаПШЫКА будут считать или посланником Бога, или его сыном Христом;

4. Если он будет над людьми издеваться, а они ему поклоняться;

5. Если он людей ко мне, Смерти, поведет, а народ радостные песни запоет;

6. Если тех, кто людей начнет спасать, они начнут камнями побивать;

7. Если людям будут говорить:

"Вы Беларусы і павінны людзьмі звацца"",

а они ответят:

"Мы Быдларусы і хацім над сабой пастуха, пугу і саседзям аддацца".

Это значит, выиграли мы.

Калі ж ты, беларус, зможаш абудзіць свой народ ад чмуру, калі зможаш удыхнуць у душы людскія натхненне да Жыцця Любаноснага, калі твае суайчыннікі зразумеюць, што ідал -- Пацыент -- Смерці рэзідэнт і мне давядзецца яго ратаваць ад гневу людскога і божай кары, тады твая ўзяла -- выйграў ты.

Смерць намышляла, як ёй здавалася, бяспройгрышную гульню і таму бравіравала. Забіць яе сыночка-ідалочка было амаль немагчыма. Колькі жылі хрысціянскія людзі, столькі знішчалі ідалаў, а Смерць іх потым ізноў ажыўляла і людзей ачмурала. Трэба было ведаць сакрэт існавання ідала, каб перамагчы яго.

Прэзідэнта ЛукаПШЫКА ёй не было шкада, бо мела Смерць досыць гэтага дабра. А вось беларуса ў выніку смяротнай гульні яна мерылася абдурыць ды сабе прыхапіць -- такое ўжо ў Смерці каханне -- на падман ды прымус спадзяванне.

Выліваха чарговы раз пагадзiўся на прапанову Смерці згуляць з ёю, толькі гэтым разам не ў шахматы, а "в русскую рулетку", хоць цудоўна разумеў небяспеку гульні аднаго супраць траіх. Але выбару не было. Ён заўжды смяяўся з тых, хто гуляў "сам против себя". Пляснуў у знак згоды па плячы кашчавай Смерцi магутнай пяцярнёй так, што тая ледзь не рассыпалася i забрынчала шкiлетам, бы тая "русская трещётка". А калі Кашчавая крыху супакоілася, дадаў:

-- Толькі давай ужо на роўных. Я сабе знайду яшчэ двух паплечнікаў, згода?

Пагадзілася Смерць, пакумекала, што не Бога ж возьме Гервасій у хаўруснікі!
ПЕРАМОГА АЛЬБО СМЕРЦЬ

Дамовіўшыся з Гервасіем аб асноўных умовах гульні, Смерць не стрымалася, хітравата і з радасцю вялікай дадала:

-- Ледзь была не забылася сказаць табе, калі ты прайграеш, дык існаваць будзеш вечна. Існаваць, а не жыць, не жывацець. І табе ўжо беларусам век не звацца, а са мною -- Смерцю, як з каханкай, мілавацца. І кожнае ночы будзеш мяне лашчыць ды цалаваць, асалоду любоўную даваць.

Пачуў Гервасій блізкае, незямное, такое жыццёва прывабнае, і інстынктыўна, як рабіў гэта ў далёкім юнацтве, з рызыкай для цнатлівасці хлапечай, з рызыкай нарвацца на вясковыя кепікі, з мужыцкім тайным смакам прыпячатаў далонь да быццам бы фігурыстага азадка "сяброўкі". Боль працяў даланю, а Смерць узбудзілася, гразвярэдзілася, гарэзліва павяла плячыма, як тая паненка-нечапанка, і імгненна "крутанулася", размалявала "шчочкі" свайго чэрапа бураком, касцяныя вусны адмысловай "губной помадою" -- "сгущёнкой из крови" чарговай ахвяры, а ў вачніцы ўклала светлякі з могілак, і яны пачалі свяціцца халодным гіпнатызуюча-прыцягальным святлом. Гервасій асцярожна намацаў тое вострае, што выклікала боль і тым не менш абуджала надмужчынскае незямное прыцягненне. У далоні аказаўся хвасцец, прыкрыты зверху чорнай накідкай. У гэты момант нейкая незямная сіла Смерці ўцягнула ў сябе паветра і светлякі ў яе вачах заблішчалі нечым, падобным на жаноцкую жарсць. Кашчавая па-свойму зразумела Гервасія: " А, мітусіцца мужычок! Кахання прагне! Ну-ну, настойлівы гарэза!.. На ж табе..." Рашуча пасунулася Смерць да будучага каханка, ды так гэта зрабіла, халодная, што яе вопратка -- смяротная накідка расхінулася, і явіла пагляду тое, што чалавеку звычайнаму і бачыць сорамна. Не разгубіўся Гервасій, хоць і спужаўся - не звар'яцець бы! Убачыў Гервасій тое месца, якое ў жанчын падчас Вылівахавай песты і ласкі распускалася, як маладзенькая ружа. А тут -- выперла лабковая костка з бліскуча-белага адшліфаванага мужыкамі-ахвярамі тазавага касцяка, а замест "ружы" жудасна ззяла чорная дзірка, якую Смерць прасвідравала, каб займацца сексам. З дзіркі-няўтульніцы гэтай цягнула жорстка-халодным скразняком.

Гервасія аж у халодны пот кінула. Ён скамянеў, уявіўшы, як прыйдзецца яму ўсё сваё ў будучым бясконцае жыццё шаравацца аб гэтую костку ды націраць крывавыя мазалі аб краі сексуальнай свідравіны. І яшчэ невядома, ці будзе Смерці асалода ад таго трахання, не кажучы ўжо пра найвышэйшы ўзлёт кахання.

А калі не? Калі будзе так, што ён, Гервасій, ужо пусты і зняможаны, адкінецца на ложку, а яна галодная, спрадвеку без мужыка на сабе, незадаволеная і раз'ятраная, што не можа адчуць радасці здаровага жаночага шчасця, асабліва калі жанчына кахае, накінецца на яго... Калі Смерць з жудасным стогнам "Ещё!-Ещё!" схопіць у сваю кашчавую пяцярню яго знясіленую і спустошаную плоць, якую пакінулі семя і кроў, зацісне яе ў халодных фалангах і пачне шморгаць туды-сюды, каб дамагчыся пругкасці і адчуць халоднымі косткамі гарачыню і пульсацыю жыцця...

Гонар і сімвал моцы Гервасія, пра які марыла шмат жанчын, гледзячы на яго нос, ад відовішча смяротнай дзіркі і магчымай сексуальнай "раскрутки" кашчавай скукожыўся і стаў падобны на носік маленькага мышаці, якое высунулася з норкі.

Лозунгі "Свабода альбо вечныя пакуты", "Перамога альбо Смерць" набылі цяпер для Вылівахі даволі пэўнае значэнне.

-- Давай гуляць па правілах,-- спыніў Гервасій сексуальныя парыванні Смерці,-- і тады кожны атрымае тое, што заслужыў.

Ляснула Кашчавая ад роспачы сківіцамі, і з гэтага моманту сэнсам яе існавання стала перамога над Гервасіем у "Русской рулетке".
ПАЗАЙЗДРОСЦІЛА СМЕРЦЬ ЖАНЧЫНАМ

Калі Кашчавая гуляла з Гервасiем Вылiвахам у шахматы на ягонае жыццё, яна адначасова пазбаўляла Беларусь людзей, якiя могуць апантана кахаць i любіць радзiму.

Калі Кашчавая дамаўлялася згуляць з Гервасіем Вылівахам у "Русскую рулетку", яна адначасова знішчала лепшых ваяроў-абаронцаў.

Не стала каму баранiць сваю зямлю, засталiся ўсё больш "Иваны, родства не помнящие", бязвольныя, без свайго Бога ды без любовi да Жыцця. Пачала занепадаць дзяржава, бо яе раздзiралi на кавалкi захопнiкi. І кожная вайна, якую Смерць насылала на Беларусь, забірала то траціну народу, то цэлую палову.

Плач і стогн мацярок стаяў над калісьці квітнеючай краінай. Слёзы не прасыхалі на іх тварах. А Смерць радавалася. Настаў яе зорны час!

Але Кашчавая ніяк не магла вынішчыць усіх беларусаў. Раз-пораз над краінай чуліся іншыя крыкі і з'яўляліся на вачах у мацярок іншыя слёзы -- слёзы радасці. А хаты напаўняў дзіцячы смех... Бачыла Смерць, што колькі б яна ні забірала да сябе беларусаў, колькі б ні высмоктвала з іх каханне ды любоў, а жыццё было мацнейшае ды пачуццё радасці ад нараджэння немаўлят пераважала тугу ды смутак ад гібелі блізкіх.

І зноў зайздрасць, што яна не можа паспытаць жаноцкай радасці ад нараджэння дзіцяці, ахапіла Смерць. Ёй захацелася пазбавіцца ад наканаванага ёй Богам пачуцця самоты, паспытаць жаноцкага шчасця. І задумала Кашчавая незвычайнае.

І НАРАДЗІЛА СМЕРЦЬ ШКЛОЎСКАГА ІДАЛА
І ЗРАБІЛА ЯГО ПАЦЫЕНТАМ

У бяды свае званы. У злыдняў свае чорныя святы. У Смерці свае хітрыкі ды звычкі, традыцыі ды забабоны, а яшчэ ў Смерці ёсць свае слабасці. Нялюдскія, нежывыя, стылыя, як апёк снежаньскага маладзіка ў завейна-завірушных ваўкалачых прыцемках. Калі ў шчасця пацалунак, дык у смерці -- выскал, калі ў радасці спеў, дык у гора -- скавытанне. Замест смеху -- плач; не кветка-папараць, а выццё ў гушчары ды драпежная зяпа на кожным лясным кроку; не празрысты дзень, а бясконцая ноч. Ці арабінавая, калі ўся нечысць з пекла на свой штогадовы шабас збіраецца і Бог наладжвае паляванне: бліскавіцамі меціць пачвар, грукатам з нябёсаў жах наганяе: турыць назад у пекла. Ці самая доўгая і самая вусцішна-таямнічая ноч, калі ўзімку грымоты грымяць і калі ніхто, акрамя Смерці не ведае, што гэта такое...

Вось аднойчы у гэткую ноч, самую доўгую ўзімку, устала Смерць на дыбкі ад радасці, сакоча, як маладзіца перад спатканнем, рыхтуецца да свайго свята -начнога клопату з непаспешлівасцю. Ох, і цяжка ёй даецца чаканне ў хвалюючым прадчуванні блізкай асалоды. І замітусілася Кашчавая - носіцца па ўсім свеце, касою сцінае жыцці людскія. І злятаюць з касы кроплі-забойцы, трапляючы ў нутро чалавека не як божая раса, а як Смерці сляза. Але ўсё ж такі цягне час Кашчавая, марудзіць, і пакута яе, як мёд, чалавеку, бо разумее паганая, што свята чакання, свята -- як талер жабраку, неўспадзеўку знойдзены пад дзвярыма карчмы.

А святочны клопат у Кашчавай гэтай ноччу самы жудасны. Убраная ў вянкі з гора, у накідцы з бяды, у карунках з тугі ды смутку ходзіць яна, урачыста пастуквае на марозе косткамі, сярод магіл. Пяшчотна прыцмоквае, мармыча штосьці сваё, толькі ёй не па-людску зразумелае.

І стыне сэрца ў выпадковых падарожных, і адымаюцца ногі ў іх і рукі, вывальваецца язык, калі бачаць яны, як раптам, нібы па адзіным загадзе выбухае, ускідваецца над могілкамі снежны дым, як трашчаць-лопаюцца пад прамерзлым покрывам паўзгнілыя труны, як выварочваюцца стылыя камякі зямлі пад рукамі-косткамі тых, у каго і пры жыцці душы чорныя былі ды мёртвыя. І выпаўзаюць пад месячные святло мёртвыя пачвары, і схіляюць звыкла слізкія чарапы перад сваёй матухнай Смерцю. А тая, таксама застылая ва ўрачыстым разуменні ўлады сваёй, нетаропка пералічвае гадаванцаў-паганцаў, паслугачоў гора, бяды і граху, яшчэ раз падсумоўвае, як сквапны старац нарабаванае ў маладосці багацце, плён жорсткай смяротнай навалы.

А потым, калі падлічыла ўсіх да аднаго нябожчыкаў і памеціла тых, каго возьме ахвяраю ў гэтую жудасна-святочную ноч, хутчэй да рэчкі і возера. Туды, дзе пад цьмяным лёдам сцішана да часу дыхаюць віры, а на дне -- тапельцы, якія не вытрымалі выпрабавання жыццём. І пад вар'яцкі стогн-смех узрадаваных мерцвякоў уздымаюцца яны, міргаюць вырачанымі вачыма, б'юць рукамі-водарасцямі аб лёд, пазіраюць з-пад яго замілавана на гаспадыню.

І зноў вядзе Смерць сваю страшэнную інвентарызацыю, загінаючы косткі на далонях, ускідваючы ў захапленні яміны вачэй да халодных зорак.

І вось у адну такую жудасную ноч пераўзышла Смерць саму сябе ў вар'яцкім вынаходніцтве. Калі звычайна адбірала яна беззваротна ў людзей жыццё, высмоктвала радасць і шчасце, дык на гэты раз вырашыла даць жыццё. Але жыццё не звычайнае, з каханнем, дзецьмі, сябрамі і радзімай, а жыццё, якое ўсё гэта знішчае. І абранца адпаведнага падшукала. Старанна усё абдумала, бо вырашыла, як ужо вядома, чалавечым жыццём пажыць. Не толькі каханка прыдбаць, але і сыночка нарадзіць.

І сціхлі мерцвякі ў тую гадзіну, і яшчэ больш вылупілі набрынялыя вочы тапельцы, і прачнуліся ў страшэнным прадчуванні сумленныя людзі, а набрыдзь усялякая, наадварот, сны салодкія-брыдкамярзотныя смакавала, калі выйшла на заснежаны бераг рэчкі Серабранкі, дзе зараз Шклоў, сама Смерць. Змяла сваім памялом снег з лёду, якою звычайна змятае кроў з ахвяры. Дзьмухнула гніллю, на лёд - адшліфавала яго. Не лёд стаў, а шкло. У мёртвай цішыні месяц у галавах завіс, не кранецца, а рэчка серабром пераліваецца. Ні брэху сабачага, ні паху чалавечага над ракой. Ну якія тут народзіны?! Але...

Штосьці цьмянае ды вялікае цяжка варухнулася на дне. І яшчэ больш пругкая цішыня павісла ў наваколлі. За сто вёрстаў адсюль, у забытай богам вёсцы прачнуўся ў халодным поце на гарачым чарэне шасцідзесяцігадовы п'яніца Мікола. Хоць і піў з маленства, але палясоўшчыкам столькі жыццяў і лёсаў выратаваў, што сярод вяскоўцаў ды жыхароў наваколля амаль святым лічыўся. Усё жыццё царкву абыходзіў, а тут па бажніцы ў чырвоным куту вачыма забегаў і нечакана забытую з дзяцінства малітву ўспомніў. Упаў з грукатам на падлогу: "Божа, барані..."

А Смерць, касу ды мятлу адклаўшы, рукі-косткі з берагу над вірам узняла, замармытала, завохкала, здалёк быццам і на жанчыну цяжарную стала падобная, бо рэбры ў яе раздаліся, як жывот у цяжарнай, ды ў крыжы разапнулася ўшыркі. Напружынілася Кашчавая, ногі растапырыўшы, і зноў замерла, як крумкач перад узлётам. А там, унізе, на дне захвалявалася, заварушылася нешта цёмнае, жудасна вялізнае і бездапаможна непаваротлівае. А на беразе зноў заенчыла, затрызніла, амаль па-бабску захліпала. І нейкая жвавасць пайшла пад лёдам. Бо і ў нелюдзяў таксама цяжкія народзіны! Закульгала нешта на дне, пачало ўздымацца чорна-тлустай вертыкаллю і тут жа схавалася гэтае "нешта" цёмных клубах ускалочанага глею. Потым вырвалася вялізная істота з гэтай падлёднай хмары, завісла на імгненне і ўпэўнена пайшла ўгору. Б-у-у-у-м! Здрыгануўся лёд, але вытрымаў. І ў гэты момант разваліла марознае неба маланка, і ляснуў пярун як пастух бізуном. "Навальніца на голы лес! За што, божухна...",-- з такой думкай і памёр пад лаўкай Мікола-п'яніца, якога празвалі святым. І не ён адзін. Адышлі тае ночы ў нябыт многія. У час начнога роздуму, кахання гарачага, спакойнага сну пасля працы. І здзіўляўся люд, бо памерлі людзі чыстыя душой, абранцы шчасця ды лёсу. Пра такіх звычайна кажуць: "Добры чалавек доўга не жыве. Бог да сябе лепшых бярэ".

У тую ноч Бог не толькі забіраў лепшых, каб пазбавіць іх ад пакутаў, бо жыццё пачыналася ў тых краях нярадаснае, але і громам ды бліскавіцамі хацеў прыпыніць народзіны Смерці, напужаць дзіцё Кашчавай, каб яно на свет божы не з'явілася, але Смерць у той момант бы з глузду з'ехала. Зусім забылася, што ёй наканавана волю Бога на зямлі выконваць, а не ўласнае жыццё ладзіць. Толькі адно яе магло б спыніць: каб Бог загадаў Смерці ўсё жывое на зямлі знішчыць. Бог не стаў гэтага рабіць, вырашыў паглядзець, што з усяго гэтага выйдзе.

А тое тупое і тлустае, якое пасля першага ўдару апусцілася на дно, разагналася і зноў бабхнула ў лёд, пратараніла яго. Ледзяное шкло не вытрымала, пайшло павуціннем-шчылінамі. Праз шырокую прагаліну істота пачварная прадралася, выскачыла на лёд з шумам : Ш-ш-у-р-р-ш-ш! Ды з дзікім рогатам, явіўшы Смерці-маці пакрытае мохам і сліззю цела. У людзей немаўлятка нараджаецца з плачам, бо на радасць ўсё астатняе жыццё. У пачвар усё наадварот. Уздыхнула з палёгкай маці-Смерць і да сыночка-ідалочка кінулася. А той, удыхнуўшы зімовага чалавечага паветра, абмяк і зноў ператварыўся ў таўшчэзны слуп ды бразнуўся на лёд пад ногі маці, застыў нерухома, як нябожчык. І цвіллю ад яго пацягнула ды балотам смуродным. Вось табе й сынок!

Кашчавая схілілася над дзіцём-iдалам і дала яму iмя ШурШЫК. Спадабаўся Смерці ШурШЫК, і яна пацалавала яго, ляснуўшы зубамі аб каменныя вусны. Гэта было так незвычайна, што каменны ідал ад здзіўлення раззявіў рот ды з той пары яго не закрываў. Смерць, узрадаваная, што ідалочак-сыночак ажыў, падзяквала Богу і замармытала словы, якія калісьці сказаў Бог:

"І дам вам сердце новое и дух новый дам вам; и возьму из плоти вашей сердце каменное, и дам вам сердце плотяное. Вложу внутрь вас дух Мой и сделаю то, что вы будете ходить в заповедях Моих и уставы Мои будете соблюдать и выполнять"

Смерць лічыла, што робіць богаспадобную справу. Яна ўдыхнула ў ШурШЫКА смертаноснае жыццё. Пасля гэтага раскроіла яму каменны чэрап і запісала на кварцавае зерне яго мазгоў рэшткі памяці ад першабытных шаманаў ды розных тыранаў. Потым яшчэ крыху пакорпалася ў ягонай галаве, нешта ў ёй выразала. Калі Смерць падрыхтавала цела ідала да жыцця, тады правяла з ім сеанс гіпнозу, заклаўшы яму ў душу і сэрца сваё ўяўленне пра жыццё. Мянушку яму дала - Пацыент.

Пасля гэтага Смерць памянціла аб ягоную галаву касу, адным замахам нарэзаўшы каменных валасоў. Ад шморгання касы з каменю сыпанулі іскры, і Пацыент затросся ад страху, бы ў эпілептычным прыпадку. Смерць кашчавай пяцярнёй супакоіла, пагладзіла яго па раскроеным чэрапе, перакiнула каменныя валасы цераз лысiну, закрыўшы дзірку на галаве з грукатам, быццам каналізацыйным люкам, i прашкрэбла жалезнай касой дэкаратыўнае прадзела над вухам. Замілавана гледзячы на свайго смертаноснага сынка, цмокнула яго ў зачос, даўшы яму назву ""Локон страсти"", і натхнёна сказала: "И это хорошо!"

...А нашчадак Міколы-п'яніцы, якога людзі празвалі святым, праз стагоддзі , прачнуўшыся ў ноч святога смяротнага свята -- ідалаву ноч, адчуў продкавы боль ад навальнічнага ўдару, але не да абразоў кінуўся, а памятаючы бабульчын запавет, сутаргава схапіў нацельны крыж, бацькаву рэліквію, ад яго бацькі пазасталую, і ўпэўнена ішоў да віроў серабранскіх, дзе, як людзі казалі, ізноў нешта чорнае пад лёдам заварушылася. І паклаў крыж бацькаў, як бабуля наканавала, на лёд над вірамі, запячатаў воляй чалавечай і спадчынай Хрыстовай выйсце ідалам смертаносным, і паклікаў сяброў сваіх, і тыя ў другую ноч таксама прынеслі крыжы сваіх бацькоў, знянацку памерлых у ідалаву ноч, і запячаталі іх у лёд над вірамі.

А дзеці тых, чые бацькі ў тую ноч засталіся жывыя, каб самім не памерці, ды дзяцей сваіх ад ідалавых уваскрэшанняў -- Смяротных народзінаў абараніць, раскладвалі крыжы з сухастою на лёдзе над вірамі і палілі крыжы тыя ўсю ноч, каб вогненны знак Божы нагадаў Смерці, што яна служка Божая, ды ідала настрашыў караю боскай.

Але Смерці пакуль хапала радасці ад сынка набытага, ідала шклоўскага. Шчасце валодала Смерцю ды не поўнае. Не хапала ёй да паўнаты кахання Гервасія.
СТРЭЛ ШКЛОЎСКАГА ІДАЛА

Смерць укiнула шклоўскага ідала-Пацыента, ў "Невиданное миру государство", дзе насельніцтва складалі тыя, з каго Смерць высмактала нармальныя чалавечыя пачуцці -- ідалапаклоннікі.

Ажыўлены шклоўскі iдал са здольнасцямi шамана i тырана папрацаваў, папакасціў там-сям на пасадах балбатуноў, назапасіў досведу сучаснага ачмурэння. Потым ён ускочыў у тэлескрыню i закукарэкаў на ўсю дзяржаву так, што нават ценi ў палiтычным катуху ператварылiся ў жудасных, ненавiсных ворагаў.

I дзёўб iх задзірысты шклоўскi певень, седзячы ў тэлескрыні, i ў хвост, i ў грыву, i "в бровь", i "в глаз", i не раз. Iдал ачмурыў мiльёны ідалапаклоннікаў.

У тагачаснай краіне большасць людзей жылі як пацыенты. Верылі ў "летающие тарелки", "сапоги-скороходы", "скатерть-самобранку", "заряженную через телевизор чумную лечебную воду" і , галоўнае, у "Иванушку-дурачка", які можа самым разумным стаць ды краінай кіраваць: з тэлевізара "дожди" раздаваць, ураджаі збіраць, чыноўнікам "лопаты" выдаваць... Такім чынам, не хапала людзям-пацыентам толькі аднаго -- Галоўнага Пацыента краіны. Так не хапала, што аж пачалі ад хваробы вылечвацца, а ім гэта, як наркаманам ломка - пакуты і боль душы. Вось тут тутэйшым пацыентам замежныя лекары і прызначылі... выбары. Нармальныя людзі думалі, што выберуць сабе Галоўнага Лекара, здароўем паправяцца і працаваць пачнуць. Куды там...

На лясной дарозе пад Лёзнам Смерць уклала шклоўскаму ідалу ў руку рэвальвер, навяла на "Мерсэдэс" i нацiснула на курок. Куля прабіла дзверцу машыны і ўвайшла ў зямлю на мяжы дзьвюх дзяржаў. Куля з-пад Лёзна праляцела праз галовы мільёнаў людзей. Прабіла дзірку ў гісторыі - тунэль паміж Беларуссю і "Невиданным миру государством".

Стрэл у лесе пад Лёзнам аказаўся для пацыентаў, нібы тая маланка першабытным людзям, ці пуга скаціне. Не жыццё пачалося, а кіно. Пацыенты -- як усё роўна павар'яцелі. На выбарчыя ўчасткі беглі, быццам, калі ўкінуць бюлетэнь у урну, як на рыбу кручок, дык абавязкова дастануць залатую рыбку, і яна выканае не тры, а ўсе трыццаць тры жаданні. На некаторых выбарчых участках яшчэ да сонца дзверы высаджвалі, хоць выбары мусілі пачацца з сонцам. Крычалі, што ім ворагі не даюць абраць сабе выратавальніка - цудаў стваральніка. Абралі. Але не лекара, а самага хворага на галаву Пацыента - шклоўскага ідала, рэзідэнта Смерці.

Пасля стрэлу Пацыент праз дзiрку ў дзверцы "Мерсэдэса" і тунэль у гісторыі, які злучыў дзве дзяржавы, куляй узляцеў на "престол с царскими полномочиями". А КУЛЮ з маркiроўкай ЛЁЗНА Смерць да пары да часу пакінула пад краінай на мяжы дзяржаў.

І пачаў Галоўны Пацыент выконваць загад Кашчавай -- з тых людзей, якіх Смерць не паспела апрацаваць, давай рабiць дурняў: адабраў у iх мову, каб пра незалежнасць не балабонілі, знiшчыў Канстытуцыю ды развёў палітычную прастытуцыю, а людзей сяліць у падчарнобыльскiя зоны. Пацыент загадаў там араць, жыта сеяць, скаціну гадаваць. А хлебам тым ды малаком загадаў карміць-паiць дзетак, каб у дзяржаве зніклі нармальныя людзі і засталіся адны пацыенты ды кандыдаты ў прэзідэнты - гэта значыць, тыя, хто кахае толькі адну жанчыну - уладу.

ЛУКАПШЫК

Шмат часу ў Беларусі кіравала дынастыя лукавых. Калі чарговы прэзідэнт дажываў свой век, ён праводзіў развітальны рэферэндур, на якім 99,9% насельніцтва рэферэндзіла, што да зарэзу хоча бачыць новым кіраўніком краіны нашчадка з роду лукавых. Была нават агітацыя. Асноўным аргументам за выбары нашчадка было, што лукавыя так доўга кіруюць, што набылі нават Прэзідэнцкі Ген! А па-другое, у народзе казалі, што лукавыя столькі кралі, што больш няма чаго красці, а што накралі - няма куды класці.

Вось так пасля чарговага рэферэндура прэзідэнтам стаў ЛукаПШЫК. Кожны з роду лукавых меў у народзе сваю мянушку, у залежнасці ад таго, як паводзіў сябе і што гаварыў. Бо ўся іхняя ўлада трымалася на словах ды на жэстах. Быў сярод лукавых ЛукаФЫРК, быў ЛукаМІРГ і нават ЛукаСЦЫК і ЛукаБЗДЫК. ЛукаПШЫКАМ прэзідэнта празвалі таму, што ён умеў толькі пшыкаць, а ўжо тэлевізар узмацняў яго голас. І калі ён пшыкаў, тэлевізар трансляваў, быццам прэзідэнт рыкае.

Кожны прэзідэнт з роду лукавых меў свае перамогі і выйграныя бітвы. Так прэзідэнцкі першапродак з лукавых славіўся тым, што перамог у бітве за ўраджай. Перамога была настолькі пераканаўчая, што разбіты ўшчэнт ураджай больш ніколі не рос, і людзі харчаваліся з гуманітарнай дапамогі.

Гэты продак славіўся таксама перамогай у бітвах з дэпутатамі. Гэта былі гістарычна вядомыя бітвы. Пад час першай лукавы набіў дэпутатам морду і заткнуў ім зяпу. Пад час другой -- даў дэпутатам па мазгах, потым па кішэні і ўрэшце па яйцах.

З таго часу ў дэпутаты ніхто не лез. І калі прадстаўнікі палітычнай Еўропы звярталі прэзідэнтаву ўвагу на адсутнасць парламента і пагражалі спыніць пастаўкі гуманітанай дапамогі, ЛукаПШЫК пасылаў АМАП і той прыводзіў і садзіў у парламент першых стрэчных прастытутак ды алкашоў.

ЛукаПШЫКУ таксама патрэбны былі гістарычныя перамогі, і ён пакутліва шукаў ворагаў, але ўсе ворагі даўно былі выкрытыя і вынішчаныя. Нават хмары баяліся неба краіны, бо продак ЛукаПШЫКА быў такі шчодры, што раздаваў дажджы. І калі ўсе дажджы скончыліся, ён пасылаў за межы краіны самалёты і тыя лавілі хмары і буксіравалі іх у Беларусь. І тады лукавы шчодрай рукой зноў раздаваў.

Дыспуты і спрэчкі на палітычныя тэмы былі дазволены толькі па зацверджаных зверху тэмах. Дазвалялася спрачацца пра тое, хто ёсць сапраўдны сын Бога: продак ЛукаПШЫКА ці Хрыстос. Можна было таксама спрачацца пра тое, хто свеціць ярчэй: сонца ці прэзідэнт. Указ пра дыспуты прадпісваў, што дыспутанты напрыканцы спрэчкі мусяць пагадзіцца з тым, што продак ЛукаПШЫКА вышэйшы за Хрыста, бо ён старэйшы сын Бога, а Хрыстос малодшы. А раней людзі не ведалі, што ў Бога быў старэйшы за Хрыста сын і таму так дрэнна жылі. А калі даведаліся ды пачалі выконваць ягоныя запаветы, жыццё пачалося як у раі.

Пра сонца ўвогуле высновы рабіліся простыя і, адпаведна, геніяльныя: Сонца свеціць толькі тады, калі няма хмар і няма ночы, а прэзідэнт свеціць пры любым надвор'і, да таго ж нават уначы. У кожным пакоі краіны мусіў вісець партрэт прэзідэнта з німбам над галавой, у які грамадзяне меліся падкладваць светлякоў, і тады німб свяціўся!

Біёлагі-батанікі даўно вывелі дрэвы, лісце якіх было з выяваю твараў лукавых. Твары былі з жылак лісця. Пароды дрэў так і называліся: лукавы першы, лукавы другі... Калі пачыналася восень, дык паліцыя і армія пад кіраўніцтвам службы бяспекі прэзідэнта выстаўлялі каля кожнага дрэва пасты ў белых пальчатках, і вартавыя мусілі лавіць лісце, каб лукавыя не брудзіліся. Тыя што не паспявалі спаймаць выяву прэзідэнта, караліся нарадамі. Каб усё ж такі лісцікі, якія даляталі да зямлі, не пляскаліся тварам прэзідэнтаў аб глебу - пад кожным дрэвам слалі саломку.

Паліцыя строга сачыла за тымі, хто паліць. Тыя былі абавязаныя выдыхаць дым з выяваю прэзідэнта. Парушальнікаў штрафавалі.

Прэзідэнт адказваў за маральнае аблічча кожнага грамадзяніна краіны. Калі муж ад'язджаў у камандзіроўку, прэзідэнт выдаваў жонцы пояс вернасці і самаруч замыкаў яго на ключык. Падпольная апазіцыя, праўда, сеяла чуткі, што каманда прэзідэнта хварэе на сексуальную карупцыю і што ключык прэзідэнт дае сваім набліжаным падначаленцам, але контрпрапаганда хутка давяла ўсім, што самі жонкі прыходзяць да прэзідэнта з сексуальнымі дамаганнямі, і ён мужна баронніцца сам і бароніць мараль у дзяржаве. Прэзідэнт нават быў вымушаны выдаць спецыяльны Указ, у якім загадвалася няверных жонак перадаваць на перавыхаванне ў кіраўніцтва справамі прэзідэнта.

Рэферэндуры праводзіліся тры разы ў дзень перад выдачай пайкі. Яшчэ на 13-м волевыяўленні народ аднадушна вырашыў, што ўсе нармальные грамадзяне мусяць галасаваць "ЗА", тых, хто устрымаўся, трэбы лічыць хворымі, а тых, хто галасаваў "СУПРАЦЬ" -- ворагамі. Лічба 99,9% лічылася ў дзяржаве святой. Пасля кожнага рэферэндура 0,1% хворых ды ворагаў забіралі і лячылі.

Адкуль ведалі, хто як галасаваў? Кожны пасля таго, як запаўняў бюлетэнь мусіў заверыць вынікі свайго волевыяўлення спачатку ў домакіраўніцтве, дзе правяралася квартплата, потым у прэзідэнцкім кантролі за крывізною звілін.

Спецыяльныя сканеры правяралі ў грамадзян мазгі. Кожны мусіў мець столькі вертыкальных звілін, колькі было над ім начальнікаў. Астатнія звіліны павінны былі быць гарызантальнымі. Калі вертыкальных звілін было больш чым прадпісана, тады іх вышчыквалі, ці затыкалі. Калі ж з'яўляліся звілістыя звіліны - іх выпроствалі.

Калі пасля рэферэндура раптам атрымлівалася лічба меншя за 99,9%, дык пайку затрымлівалі, праводзілі паўторны рэферендур, і тады лічбы даходзілі да 120-130%. І нічога дзіўнага ў гэтым не было. Усё ў тым, што кожны, хто пасля галасавання, адчуў сумнеў, ці так ён прагаласаваў, мог прагаласаваць другі раз, і трэці... Бо пачуццё "уверенности в завтрашнем дне" было адным з галоўных пачуццяў, пасля ВЕРЫ, ЛЮБОВІ, НАДЗЕІ на прэзідэнта. Толькі гэтыя пачуцці было дазволена мець насельніцтву па Волі прэзідэнцкага першапродка ЛукаПШЫКА.

У ЛукаПШЫКА амаль не было праблем у жыцці акрамя двух. Яму не давалі спакою знешнія ворагі, у руках у якіх быў ДУРАПРАВОД і кранік ад яго. Не давала яму спакою і ўнутраная апазіцыя, якая складвалася з дзвюх груп адны называліся "ДУРААДВОД ЗА НАРОД", другія "АНТЫПРЫДУРКАМІ".

Краіна ЛукаПШЫКА на самой справе была акраінай Вялікай краіны -- дзяржавы Вялікай Дурасці. Яе называлі яшчэ ускраінай "Младших братьев больших дураков" З яе на ускраіну была пракладзена труба - ДУРАПРАВОД. Па ім падаваўся абдуральны газ. Галоўная труба паддурвала кожны пакой краіны-ўскраіны. Газ падаваўся бесперапынна, і ніхто не мог прыпыніць падачу газу ў кватэру. Ні той, хто жыў у кватэры, ні сам ЛукаПШЫК. Бо кранік быў у цэнтры краіны Вялікай Дурасці. Як толькі нехта спрабаваў у пакоі заткнуць дзірку адурызатара, адразу спрацоўвала сігналізацыя, выязджалі дурыкі ды забіралі разумніка ў дурдом. Там яго клалі ў дурыанімацыю, на твар клалі маску, уключалі абдуральны газ, якім хворы мусіў дыхаць да поўнага адурэння-вылечвання.

ЛукаПШЫК часта хварэў ад таго, што ён не валодае кранікам, бо лічыў, што ў яго краіне зашмат разумнікаў. Ён увогуле хварэў толькі тады, калі адчуваў, што чагосьці не мае. ЛукаПШЫК раз-пораз вёў хітраперамовы з кіраўнікамі краіны Вялікай Дурасці, каб кранік перадалі яму. Тыя баяліся, што "слишком умный" і непрадказальны ЛукаПШЫК ці то увогуле перакрые народу не толькі абдуральны газ, але нават і кісларод, ці дасць гэтага газу зашмат. І тады на ускраіне ўсе паразумнеюць і ўскраіна краіны Вялікай Дурасці зменіць свой вектар і стане ўскраінай краін Вялікай Разумнасці ці, адпаведна, наадварот пасля перабору абдуральнага газу ўсе звар'яцеюць. Карацей, кранік ЛукаПШЫКУ не давяралі.

З-за гэтага ён злаваўся і пачынаў лаяцца на гаспадароў ДУРАПРАВОДУ ды абражаць іх. Тыя, у сваю чаргу, злаваліся і крышачку перакрывалі кранік. Калі дурасці ў кватэрах памяншалася, у галаве ў людзей "прямые извіліны" мазахізму-страху, пачыналі згінацца і людзі набывалі адчуванне свабоды і дэмакратыі. Людзі разумнелі. Служба бяспекі прэзідэнта не паспявала забіраць і вылечваць хворых на розум людзей. Апазіцыя здабывала ўплыў на народ, і ўсё ішло да таго, каб ЛукаПШЫКА зваліць з седала. Нацыя ўпадала ў дэстабілізацыю. Тады ЛукаПШЫКА браў страх. Ён не проста баяўся за сваю ўладу. Баяўся прэзідэнцкага продка. ЛукаПШЫК з жахам уяўляў, што, калі яго "вумнікі" скінуць, на тым свете яго продак жыткі не дасць...

Карацей, калі цярплівасць людзей, што паразумнелі, была на зыходзе, ЛукаПШЫК на каленях поўз у сталіцу краіны Вялікай Дурасці, чым даваў вялікую асалоду яе кіраўнікам. Там на фінішы ў Крамлі каля царскага прастола яму давалі выпіць фужэр гарэлкі і нават дазвалялі яго разбіць. Потым выпускалі на тэлеэкран, дзе ён даказваў народу краіны Вялікай Дурасці сваю адданасць справе аб'яднання дурняў усяго свету, пасля чаго кранік адкручвалі, і народ ускраіны дурэў ізноў, а аппазіцыя шылася ў падполле. Вось чаму ЛукаПШЫК хацеў авалодаць ДУРАПРАВОДАМ і кранікам да яго, інакш яму кранты. Ён усё часцей прыходзіў да думкі, што трэба захапіць уладу ў краіне Вялікай Дурасці. Гэта яму падказвалі і дарадцы і прыводзілі толькі адзін аргумент:

" Вы самый достойный этого поста. Вы умнее их всех, и народ страны Великой Дурости несомненно вас поддержит, потому что видит в вас самого большого дурака! Ведь им нужен герой - Дурак, который только и умеет, что чудеса творить - мозги дурить!"

Апазіцыя, са свайго боку, не давала спакою прэзідэнту сваімі дыверсіямі па адводу ад незалежнай краіны, якой яны лічылі Беларусь, дурасці. Іх баевікі свірдравалі дзіркі ў дурапроводзе. Узрывалі яго.

Але ж бяда не ходзіць адна.

Сумны ЛукаПШЫК чытаў дакладную сакратара саветаў бяспекі:

"Усилились происки ВРАГОВ Президента, которые создают в каждом населенном пункте символическую "Сцяну ганьбы", на которой:

1. подрывают ВЕРУ в президента надписями типа:

ШУРИК -- ЛГУНИШКА;

2. унижают Честь и Достоинство надписями на стенах и заборах:

ШУРИК -- ШКЛОВСКИЙ ПЕВЕНЬ, ШУРИК -- КОЗЁЛ;

3. грязно клевещут надписями:

ОПЯТЬ ШУРИК НАГАДИЛ; ЖЫВЕ БЕЛАРУСЬ!;

4. сеют пессимизм, настенными вздохами:

ЭХ, ШУРИК-ШУРИК...;

5. прямо оскорбляют президента на митингах и шествиях, выкрикивая лозунги:

ЛУКУ НА МУКУ!

6. дезориентируют народ и Президента самодельными придорожными указателями и выкриками-подсказками:

БЕЛАРУСЬ В ЕВРОПУ -- ПРЕЗИДЕНТА В ЖОПУ!

FUCK YOU!;

7. ограничивают демократические свободы Президента и призывают к репрессиям лозунгами:

БЕЛАРУСЬ У НАТА -- ПРЭЗІДЕНТ, ЗА КРАТЫ!

8. вводят в заблуждение хороших и чэсных людей ложными указаниями-призывами:

ЕСЛИ ТЫ ЗА ЛУКАШЕНКУ, БЕЙСЯ ЛБОМ ОБ ЭТУ СТЕНКУ!

Предлагаю выставить возле каждой стены часового, как мы выставили часовых возле каждой трубы, и никаких проблем!"

ЛукаПШЫК спахмурнеў яшчэ больш. Але ён, як і ўсе лукавыя, меў незвычаныя мазгі. Нейкая думка захапіла яго, і ён радасна зароў:

-- Эх вы, умники! До таких простых по-дурацки гениальных идей не можете додуматься! Делать будем так... Указ №...

На наступны дзень калі людзі ехалі на працу усе сцены горада былі распісаны заклікамі "Если ты за Лукашенку бейся лбом об эту стенку!". Каля кожнай сцяны з надпісам стаялі на каленях людзі: стары ды малады, жанчына ды дзяўчына біліся галавой аб сцяну. Праз гадзіну ці дзве ім на змену прыходзілі новыя людзі і пачыналі таксама біцца галавой аб сцяну. Ніхто не ведаў, што гэта былі "патриоты президента" з "прямого действия", з "коммунистической партии президента" і іншых "государственно-общественных организаций". Ніхто не ведаў, што ЛукаПШЫК сваім указам загадаў выбраць для біцця галавой аб сцяну самых цвердалобых і распарадзіўся выдаваць ім малако дзеля яшчэ большага ўмацоўвання касцей.

На раніцу насельніцтва, калі ехала на працу, было здзіўлена не менш. Пад кожным надпісам-заклікам, дзе ўчора біліся ў істэрыцы дурыкі, у сценах ззяў пралом! У грамадскім транспарце нейкія людзі амаль аднолькавымі галасамі ўсклікалі:

-- Як жа моцна любяць нашага прэзідэнта! Значит, он самый лучший президент на земле! У него столько врагов! Надо его поддерживать. Ён стараецца! Для такого президента ничего не жалко. Даже лоб расшибить.

Некаторыя пасажыры спрабавалі жартаваць:

-- Заставь дурака Богу молиться, он и лоб расшибёт!, -- на што агітатары тут жа адказвалі:

-- Правильно! Наш президент -- Бог на земле!

І ніхто не ведаў, што ЛукаПШЫК загадаў АМАПУ па начах доўбнямі і ламамі прабіваць дзіркі пад надпісамі. З таго часу ўсе гарады перайшлі на двухдзённы рытм жыцця. Адзін дзень па ўсім горадзе біліся аб сцяну тыя, хто за Лукашэнку, уначы сцены ламалі, на другі дзень праломы замуроўвалі. Патрыёты прэзідэнта ішлі на свой пост з песняй "И вновь начинается бой, и сердце грохочет в груди, лука-а на-аш такой молодой, и новый июль впереди!".

Калі ЛукаПШЫКУ данеслі, якім поспехам у народзе карыстаецца насценная бітва і яго перамогі ў ёй, ён ледзь не ашалеў ад шчасця. Ён выканаў абавязак кожнага члена роду лукавых - выйграў сваю гістарычную бітву! Бітву насценную!

Але нешта ўсё роўна не давала яму спакою. Узбуджаны ЛукаПШЫК круціўся па пакоі і напяваў: "Бейся лбом! Бейся лбом! Бейся лбом об эту стенку!" Раптам ён зразумеў, што не давала яму спакою. ЛукаПШЫК кінуўся да сцяны і пачаў бiцца аб яе галавой. Удар! Яшчэ удар! І, самлеўшы, упаў на падлогу. А перад вачыма зіхацела сцяна са шкла. На ёй было напісана:

СЦЯНА ДЭМАКРАТЫІ
ОБСЕ -- ЕЎРАСАЮЗ -- ЕЎРАПАРЛАМЕНТ
САВЕТ ЕЎРОПЫ -- ВЯРХОЎНЫ САВЕТ--13

Потым "сцяна дэмакратыі" знікла, а ў ягоных вачах, як у дзіцячым калейдаскопе, паплылі кругі, у якіх лёталі зорачкi i цаглiны. З iх у мазгах ЛукаПШЫКА пачала складвацца крамлёўская сцяна. Ён падскочыў з падлогі і зноў пачаў біцца галавой аб сцяну свайго кабiнета. Прэзідэнт уяўляў, што сцяна крамлёўская! ЛукаПШЫК закрычаў:

-- Бейся лбом, бейся лбом, бейся лбом об эту стенку!

Выход есть! Моя Москва! Москва -- за ЛукаПШЫКА!

Рыфма не ўдалася, але чорт з ёю, з рыфмаю. Прэзідэнт пачаў крычаць слова ў слова тое iнтэрв'ю, якое калісьці даў яго продак па радыёстанцыii "Эхо Масквы" 23 мая 1997 года. Ён крычаў і пасля кожнай фразы стукаўся ілбом аб сцяну, быццам ставіў кропкі і клічнікі:

-- Это моя Москва! Это моя столица! Это мой любимый город!

Первая моя встреча с президентом России произошла два с половиной года тому назад. Я ему сразу сказал, он так меня внимательно, пристально рассматривал молодого президента, я говорю: вы меня не рассматривайте так пристально! Я приехал в свою столицу! В свою Москву! Здесь у меня многое связано с Москвой, поэтому не надо на меня смотреть, как на иностранца! Ельцин засмеялся и говорит: "Я согласен". Поэтому это моя Москва, это моя столица!

ЛукаПШЫК працягваў біцца аб сцяну кабінета галавой. Удар! Яшчэ удар! Пасля самлеў і пачаў трызніць.

Яму бачылася, як з Маўзалея на Красной плошчы вылецела пласцікавая празрыстая труна з ідалам. Ленін у сваёй труне ляцеў уздоўж крамлёўскай сцяны, а з яе выляталі, як коркі з бутэлек, урны с прахам савецкіх ідалаў. Яны пачалі кружыць над Краснай плошчай. За пласцікавай труной, як за "главным ведущим" самалётам ляцелі урны с прахам. З урнаў высоўваліся рукі, якія імітавалі крылы. Раптам Ленін прыўзняўся ў труне, працягнуў рукі да ЛукаПШЫКА і прамовіў:

"Что же вы медлите, батенька! Мы заждались вас! Помните, вчера было рано - завтра будет позно! Выбирай! А то проиграешь!" Рукі з урнаў з прахам пачалі вабіць ЛукаПШЫКА да сябе, і галасы ідалаў хорам заспявалі:

"Мы выбрали и выиграли! Мы выиграли и выбрали! Вам к Нам! Нам к Вам!"

Прэзідэнт адчуў нечалавечую цягу да труны з суперідалам, да урнаў з прахам.

Нейкая патойбочная сіла падняла ЛукаПШЫКА з падлогі, а потым увогуле адарвала ад яе, і прэзідэнт пачаў лунаць пад столлю свайго кабінета, як анёл над светам! Хуткасць палёту расла, і раптам ён спікіраваў у сваё крэсла, перакуліўся ў паветры праз галаву, чмякнуўся тоўстым задам у крэсла і, не прыходзячы да памяці, з заплюшчанымі вачыма пачаў дыктаваць па селектары на ўсю краіну чарговы ўказ:

"Создать спецотряд для проведения в Москве диверсионных акций "МОСКВА НАША!"

Основные задачи:

1. Каждую ночь на кремлевской стене производить надписи несмывающейся краской:

ЛукаПШЫК НЕ ПАЦИЕНТ -- ВСЕЙ РОССИИ ПРЕЗИДЕНТ !

2. На кремлевских елях подвешивать ляльку -- ЛукаПШЫК".

3. В гроб Ленина регулярно подкладываць ляльку "президент".

4. На стенах домов и заборах при выезде из Москвы регулярно писать:

"ДУРАПРОВОДУ нужен настоящий ХОЗЯИН!"

Каб заваяваць сталіцу краіны Вялікай Дурасці, ЛукаПШЫКУ трэба было зрабіць некалькі дурацкіх учынкаў, і кранік з трубой быў бы пад рукой. Прэзідэнт гэта добра адчуваў. Думка пра чарговую бітву і мажлівай перамозе прыводзіла яго ў стан драпежніка, які чуе кроў. Праўда, у адрозненне ад драпежніка ён нутром адчуваў і Вялікую Дурасць!

Упэўненасці ў перамозе за ДУРАПРАВОД і кранік да яго дадавала геніяльна выіграная бітва за сцены. Яго цвердалобыя прыхільнікі разгарнулі такое лукашызоіднае спаборніцтва па напісанні на сценах лозунгаў "Если ты за Лукашэнку...", пастукванні пад імі лбамі ды прабіванні пад надпісамі дзірак, што неўзабаве ўсе гарады краіны ляжалі ў руінах. Людзі перасяляліся ў зямлянкі. Адпаведна перад ЛукаПШЫКАМ узнікла праблема хуткага абсталявання зямлянак для нармальнага жыцця насельніцтва. На чарговым рэферэндуры насельніцтва, як заўжды, аднадушна прарэферэндзіла за першачарговае накіраванне бюджэтных сродкаў на абсталяванне зямлянак адурызатарамі. У краіне Малой Дурасці разгортавалася чарговая бітва за "Одуризацию всей страны". Некаторыя мясцовыя вертыкальныя дурыкі пачалі ўстаноўліваць адурызатары нават у лесе і ў полі. А некаторыя - на фермах і на таку.

ЛукаПШЫК правёў чарговую бітву з перагібамі ад вертыкалі. Бо ў лесе зусім здурнелае насельніцтва магло назбіраць паганак ды атруціцца, а на фермах здурнелыя даяркі маглі ўявіць, што яны каровы, ды падключыць да грудзей адна адной апараты механічнага даення... Мужыкі абавязкова палічылі б сябе за быкоў асямяняльнікаў... Бо ім і так па радыё і тэлебачанні ўвесь час убівалі ў мазгі, што галоўнае -- бітва за ўраджай, надоі, прывесы ды прыплод, што ў гэтым сэнс іхняга жыцця. Нават песні ім спявалі "...ну а девушки, а девушки потом!"

Чарговая бітва, якую паспяхова правёў ЛукаПШЫК, была бітваю за "выпрямление перегибов" Спачатку была разгорнута кампанія пошукаў "врагов народа", якія разбілі ўсе сцены і ўсе гарады. Потым прайшлі ўсенародныя сходы "сціплы прэзідэнт", на якіх ворагаў народу асуджалі за амаральную падрыўную дзейнасць метадамі раздзмування культу асобы. Потым ворагаў каралі біццём па галаве цытатнікамі ЛукаПШЫКА, што азначала: дурнота выбіваецца, а розум убіваецца. Пра тых, хто паміраў, казалі, што іх галовы такія дурныя, аж не могуць успрымаць разумных думак, і ім прасцей галавой налажыць, чым у галаву ўлажыць. Шмат дурных цвердалобінаў забілі тады мудрымі выказваннямі ЛукаПШЫКА. Пасля перамогі Прэзідэнт абвясціў, што перамог адразу на некалькіх франтах:

1. У бітве за "выпрямление перегибов".

2. У бітве за кватэрнае пытанне (чым больш забілі, тым меньш трэба землянак).

3. У бітве з дурасцю і цвердалобасцю.

4. У бітве з культам асобы.

Увесь свет быў уражаны бітвамі і перамогамі ЛукаПШЫКА. Карацей, бітва за сталіцу краіны Вялікай Дурасці была маральна і духоўна выйграна. І прэзідэнт пачаў сур'ёзна трызніць аб "Невиданном миру государстве".

І як заўжды нешта не давала спакою. Гэта былі хваляванні ад дзеянняў антыдурацкай апазіцыі ды дураадводаў. Усё сведчыла пра тое, што за гербавыя унітазы ды каналізацыйныя трубы, па якіх апазіцыя адводзіла дурасць, прыйдзецца таксама змагацца. Змагацца каб захапіць іх ды заткнуць, каб ніводзін фунт дурасці не прапаў марна, каб "дурадзерьмом" забяспечыць кожнага чэснага насельніка. У галаве ў ЛукаПШЫКА выспявалі планы чарговай бітвы. Ён адчуў смак і сэнс жыцця. Бэз гэтага сэнсу, які быў у бітвах з ворагамі, ЛукаПШЫК захварэў бы ды памёр.
ПАЛЁТ У МАЗГАХ ШЫЗОІДАЎ

Перад пачаткам гульні ў "Русскую рулетку" не ведаў Гервасій Выліваха, якія звышскладаныя перашкоды падрыхтавала яму Смерць, каб не змог ён ідала перамагчы. Гэта не шахматы, дзе фігуры лёгка перастаўляць. Бо і важыў ідал столькі, што з месца яго голымі рукамі не скранеш. І ідальчыкаў-ахоўнікаў вакол сябе панастаўляў, што каменны плот змураваў.

А галоўнае, Смерць такую паставіла пастку на беларуса, такі лабірынт згарадзіла, якога яшчэ нікому не рабіла. Кашчавая ўтварыла беларусам дадатковую нябачную краіну, якую змясціла пад Беларуссю. Яе яна і называла "Невиданное миру государство". Звонку дзве краіны адрозніць было немагчыма. А з сярэдзіны яны розніліся істотна. "Невиданном миру государстве" існавалі выключна бяздушныя істоты і ідалапаклоннікі, не здольныя на каханне і любоў. У будучай жа Беларусі большасць складалі нармалёвыя людзі. Але ж Прэзідэнт будучай Беларусі ЛукаПШЫК увесь час вадзіў іх вакол пальца, якім торкаў то ў неба, то ў бок суседняй дзяржавы, то "ниже колена" і трындзіў аб "Невиданном миру государстве" пад ім. У людзей ад такой шматвектарнаторканай палітыкі круцілася ў галаве, і яны слухаліся пшыкатага.

Лідэрам "Невиданного миру государства" Смерць зрабіла свайго сынка шклоўскага ідала -- Пацыента.

Прэзідэнтам будучай Беларусі Смерць паставила ЛукаПШЫКА таму, што калі падбірала прэзідэнта, дык ёй спадабаўся дэпутат, які біў морды сваім падначаленым і на ўсіх сіпеў, рыкаў ды пшыкаў.

Паміж шклоўскім ідалам і ЛукаПШЫКАМ Смерць наладзіла канкурэнцыю. Яны кожны на свой манер даказвалі Кашчавай адданасць смяротнай справе. Кожны імкнуўся прадэманстраваць сваё каханне да Смерці і любоў да абсалютнай улады. Але рабілі гэта так па-дурацку, што адны плакалі, а другія смяяліся.

Пра тое, каб кіраваць "Невиданным миру государством", Прэзідэнт ЛукаПШЫК марыў і калі-нікалі нават трызніў гэтым. Ён няраз заяўляў з трыбуны: "Беларусь для меня пройденный этап. Я этот кусок проглотил".

Для яго "земляка" -- шклоўскага ідала - пасля таго, як яго ўкінулі ў вір, Беларусь таксама стала "пройденным этапом", і ён марыў "порулить" будучай Беларуссю і "Мерсэдэсам".
СМЯРОТНАЯ ІНТЭГРАЦЫЯ

Сувязяў паміж будучай Беларуссю і "Невиданным миру государством" Смерць нарабіла шмат. Усё, што ўзнікала ў галаве ў ідала -- Пацыента, праз некаторы час з'яўлялася і ў мазгах у Прэзідэнта будучай Беларусі ЛукаПШЫКА і адразу злятала з ягонага языка.

Такім самым чынам Смерць звязала свядомасць насельніцтва абедзьвюх краін паміж сабою. Утварыла Кашчавая і сувязь падзей. Усё, што спачатку адбывалася ў краіне шклоўскага ідала, абавязкова мусіла потым адбыцца ў будучай Беларусі. Больш за тое, некаторыя падзеі з цягам часу пачыналіся на Беларусі, а потым ужо ў дзяржаве-двайніку. Пакрысе Смерць рабіла ІНТЭГРАЦЫЮ. І прэзідэнт усё больш ператвараўся ў ідала, ці ідал усё больш ператвараўся ў прэзідэнта -- бог іх там разбярэ...Бог ці Смерць.

Смерць так павязала абедзве дзяржавы, што існуючая пад Беларуссю нябачная краіна была галоўная. Ніхто і нішто не магло змяніць ход падзей у будучай Беларусі, пакуль не зменіш справы ў "Невиданном миру государстве".

І ніхто не мог паўплываць на прэзідэнта ЛукаПШЫКА, не паўплываўшы на жыццё шклоўскага ідала. Бо ідалава галава была вядучая і галоўная. Ніхто таксама не мог памяняць свядомасць грамадзян сапраўднай Беларусі, не змяніўшы мазгоў у іх двайнікоў-ідалапаклоннікаў.

А лёс будучай Беларусі Смерць прадвызначыла наступным чынам. Яна спачатку зрабіла даволі вялікі зазор у часе паміж падзеямі ў дзяржаве ідала -- Пацыента і ў краіне Прэзідэнта, паміж тым, што адбываецца ў галаве ў шклоўскага ідала і ягонага земляка, паміж пачуццямі і ўчынкамі ідалапаклоннікаў дзвюх краін. Але пры гэтым Смерць вызначыла часовы рэжым, па якім з кожным днём зазор у часе паміж падзеямі ў краінах, іх кіраўнікамі і насельнікамі памяншаўся. І набліжаўся той момант, калі Беларусь павінна была зліцца з краінай шклоўскага ідала. Усе людзі тады павінны будуць ператварыцца ў сваіх двайнікоў-ідалапаклоннікаў, ЛукаПШЫК - у ідала, а ідал у Прэзідэнта будучай Беларусі. І тады па задуме Смерці павінна была надысці сапраўдная смерць для Беларусі і яе грамадзян. Бо з такімі людзьмі-нелюдзьмі можна што хочаш рабіць: у рабства цягнуць, мякінай карміць, у багне гнаіць, вяроўкі з іх віць... А памяншала Смерць зазор у часе паміж дзяржавамі за кошт таго, што высмоктвала з беларусаў каханне ды любоў, дабрыню ды спачуванне, волю ды духоўную моц. У душах заставаўся толькі асадак: ідалапаклонства, зайздрасць, істэрыя, злоба, нянавісць. А любоў беларусаў да сваёй радзімы Кашчавая ператварала ў любоў да інтэграцыі, самазнішчэння.

Вось такую СМЯРОТНУЮ ІНТЭГРАЦЫЮ задумала Кашчавая для БЕЛАРУСКАЙ НАЦЫІ.
ЛЁСАВЫЗНАЧАЛЬНІЦА

Лёсавызначальную КУЛЮ Смерць змясціла на мяжы дзвюх краін. Будучую Беларусь і "Невиданное миру госудаство" Кашчавая звязала стрэлам пад Лёзнам. З'яднала іх праз дзірку-тунэль, які прадзіравіла ў гісторыі КУЛЯ з маркіроўкай "Лёзна". КУЛЯ і стала тым сродкам рэгулявання руху і сувязі паміж дзвюма краінамі. І дзвярыма была КУЛЯ, і люкам. Толькі праз дзірку ад КУЛІ і можна было патрапіць з "Невиданного миру государства" ў будучую Беларусь і наадварот. Смерць заткнула КУЛЯЙ дзірку паміж абедзвюма дзяржавамі, але ж не да канца. Яна пакрысе адсоўвала КУЛЮ, усе больш і больш пашыраючы дзірку. І ўсё хутчэй і хутчэй засмоктвала "Невиданное миру государство" ў сябе будучую Беларусь, як засмоктвае патокі бруднай вады каналізацыйны калодзеж. Усё больш і больш дурнотных выпарэнняў трапляла ў старажытную краіну ды ў мазгі яе жыхароў, а ўсё станоўчае правальвалася.

З КУЛЯЙ трэба было нешта рабіць. Урэшце трэба было двух зайцоў забіць: шклоўскага ідала "прыгаварыць" і дзірку заткнуць. А зрабіць нешта сур'ёзнае з куляй магла толькі Смерць, бо толькі яна была сапраўдная гаспадыня КУЛІ. Таму менавіта яе трэба было перагуляць Выліваху, каб Смерць запусціла лёсавызначальную КУЛЮ так, як трэба было сапраўдным беларусам. У гэтым была адзіная магчымасць выйгрышу ў гульні ў "русскую рулетку", якую Смерць прапанавала беларусу Гервасію Выліваху.

А КУЛЯ тая магла забіць любога. Але, знішчыўшы шклоўскага Ідала, КУЛЯ выратавала б народ Беларусі. Каб разбурыць ідала, куля мусіла быць асобай, здольнай разнесці яго на кавалкі, інакш, колькі звычайных куль у ідала ні заганяй, ён не толькі будзе існаваць, але і ў моц убірацца. Забіўшы апошняга сапраўднага беларуса, КУЛЯ знішчыла б Беларусь і яе народ. Забіўшы прэзідэнта ЛукаПШЫКА, КУЛЯ яшчэ больш у свядомасці людзей Ідала умацавала б і смяротным справам яго паспрыяла.

Апошняе патрабуе тлумачэнняў. Усё ў тым, што Смерць, пачынаючы гульню з сапраўдным беларусам, разлічвала на таямніцу, сакрэт вечнага існавання Ідалаў. Смерць не магла нават падумаць, што Гервасій возьме сабе ў паплечнікі старога мудраца, якога Смерць лічыла, што забіла, -- для людзей у вар'ята ператварыла.

Выліваха і стары мудрэц рыхтаваліся да незвычайнага змагання. Кожны дзень з ранку да ночы яны былі занятыя. Чысцілі зброю, Гервасій праводзіў трэніровачныя баі, а стары шмат чытаў. Па вечарах мудрэц расказваў Гервасію:

"... кожны раз, забіўшы ідалава двайніка, чалавека-ляльку, якой Ідал кіруе, Смерць замацоўвае ў галовах людзей станоўчае аблічча Ідала, які б смертаносны ён ні быў. І пасля ідалавы нашчадкі ўбіваюць у мазгі людзям легенды пра сваіх "выдающихся деятелей" землякоў-суродзічаў, ды расстаўляюць ім паўсюдна помнікі - каменных, бронзавых, ды гіпсавых балваноў. Двайнікі ідалаў -- дыктатары ды тыраны, вядома ж пры жыцці, хаваюць свае жудасныя смертаносныя ўчынкі.

... змагацца з ідаламі значна цяжэй, чым са Змеем Гарынычам. Калі таму галаву адсячы, у яго толькі новая адрастае. А калі ідалаву галаву адсячэш, на яе месцы не проста новая вырастае, але яшчэ больш моцная, і ідал бачыцца людзям волатам-абаронцам. Больш таго, як толькі галаву ідалу адсячэш, так ідалава галава ў галовах ягоных ідалапаклоннікаў прарастае!

І тады ідалапаклоннікі не на пачвару дыктатарскую нападаюць, а на сапраўднага змагара за свабоду. Таму змагацца трэба з самім ідалам, а ягонага чалавека-ляльку да часу трэба нават паберагчы, якой бы брыдкай і пачварнай яна ні выглядала".

Вартасць выйгрышу ў новай гульні са Смерцю была гэтым разам для шчырага беларуса вельмі вялікая. Гуляючы ў шахматы са Смерцю, Выліваха гуляў толькі на сваё жыцце. Узяўшыся згуляць у "Русскую рулетку", рызыкаваў не толькі аддаць сябе на вечныя пакуты, але і адказваў за жыццё нацыі. Стрэліць жа ён мог толькі адзін раз. Шклоўскі ідал -- Пацыент свой стрэл ужо зрабіў. Заставалася па стрэлу ў ЛукаПШЫКА, шчырага беларуса і ў Смерці.

З усёй чацвёркі КУЛЮ вельмі любілі Смерць, шклоўскі ідал і ЛукаПШЫК.

Кожны з іх любіў КУЛЮ па-своўму. Для Смерці КУЛЯ была служкай. Для шклоўскага ідала КУЛЯ была лёсавызначальніцай, якая адкрыла яму шлях на "престол с царскими полномочиями", і таму шклоўскі ідал адчуваў КУЛЮ часткай свайго жыцця, нейкай роднаснай часткай. ЛукаПШЫК спадзяваўся на КУЛЮ, як на чараўніцу, якая адкрые яму шлях у "Невиданное миру государство".

Гервасій больш любіў калі, як КУЛЯ, вылятаў корак з бутэлькі, калі трапна, як КУЛЯ, біў жарт сябра, калі стралялі вочы прыгажуні і траплялі ў сэрца.
ЧАРКАВАННЕ, ЯК З ЛЮБІМЫМІ СЯБРАМІ РАЗВІТАННЕ

Гервасій Выліваха асабліва не любіў выжыльвацца ў працы. Усё яму лёгка ў жыцці давалася. Але сябе Гервасій занадта разумным таксама не лічыў . Калі што незнаёмае трэба было зрабіць, ён не саромеўся ў людзей парады спытаць, дапамогі папрасіць, а то і з кніжкі мудрую раду вычытаць. Такім яго выхавалі бацькі. Яны яму шмат чаго далі, а галоўнае -- розум ды здольнасць да кахання і любові, навучылі роднай мове, чытаць ды пісаць. А яшчэ перадалі яму ў спадчыну гісторыю свайго роду. А гумар у Гервасія быў - ад Бога.

І вось зараз, калі Гервасію выпала згуляць у "Русскую рулетку" са Смерцю і яе паслугачамі, Гервасій адчуў, што, можа, ён больш ніколі не вернецца ў родныя мясціны да сяброў і родных.

Вырашыў Выліваха наладзіць развітальную вячэру. Калі раней ён з сябрамі і дзяўчатамі дзе толькі ні гуляў -- любіў новыя мясціны, дык развітальную вячэру наладзіў дома -- у сваім родавым замку. Запрасіў усіх, каго хоць крышачку ведаў. Нават аднаго старога, якога ўсе прымалі за вар'ята, бо ўвесь час ён казаў незразумелыя рэчы, а калі старога за гэта абражалі, ён не крыўдаваў. А запрасіў яго Гервасій таму, што стары сябраваў з бацькам.

Сталы накрылі ў двары, бо на небе нават хмаркі не было. Збілі драўляныя "козлы" і на іх паклалі негабляваныя дошкі. Сталы былі вузкія і паставілі іх па традыцыі падковай.

Колькі гімнаў спета чаркаванню! Колькі слоў пярэбрана і бездапаможна адкінута дзеля апісання гэтай слаўнай працы, сапраўднага мастацтва чалавечых зносінаў. Не дзеля п'янства акаяннага, а дзеля ўзнёсласці душэўнай і ўрачыстасці цялеснай бяруцца сапраўдныя мужыкі за чаркі і не апускаюць, пакуль не пераканаюцца, што мужыкі яны сапраўдныя, а не нейкія незразумелыя істоты ў штанах. І не чмурам б'юць гарэлка ды медавуха ў галовы, калі гэта сапраўдныя галовы, а думкі, як іскры, выпраменьвае ды вочы ад дзённага мітуслівага смецця прамывае, праясняе пачуцці. І бачыш прыгожае ясна-ясна, і часцінкай гэтага прыгожага сябе адчуваеш. І, вох, як жыць хочацца, і дыхаць на поўныя грудзі, не, нават не дыхаць, а піць паветра, келіхамі ўцягваць у сябе жыццёвыя сілы, і не марнаваць іх на дробязі, а прыхоўваць для вялікага, высакароднага і людзям, сябрам, карыснага.

Ну, а калі ўжо па шчырасці, дык ці толькі ў напоі справа (аднаму, праўда, у чарцы невялічкай, а другі і вядром не абыдзецца). Вадзіца гэта чароўная празрыстая, бы сляза, ды пякучая, як каханне. Разумнаму -- здабытак, дурню -- ліха... А галоўнае, мабыць, што дом ёсць, пакой светлы, а ў ім стол вялікі, а за сталом сябры, як сям'я, нават бліжэй, бо крывёю ў бітвах парадніліся, а ў вокнах -- лес, рака і поле. Такія родныя ды чысцюткія, бы ў лазні памыліся -- так дожджык абмыў. І песня гучыць, і п'яніць і цвярозіць адначасова! Хоць і выпіта нямала! І плячом плячо адчуваеш, і дыхаеш-спяваеш, як цалуеш ды кахаеш! Як і сусед твой -- сябра. І звініць штосьці ў грудзях: не адзін ты на свеце гэтым. Такія ж, як ты, побач. І каравай адзін ламаюць і лёс дзеляць, плачуць ды смяюцца разам...А дзверы ў тым доме не зачыняюцца на ноч. Няма ад каго хавацца, няма чаго хаваць. І, галоўнае, душа гаспадара, як дзверы ў тым доме, таксама заўсёды наросхрыст. І ці можа быць інакш, калі ты Чалавек, а імя таму дому Незалежная Еўрапейская Дзяржава.

Так думаў Выліваха, усаджваючы сяброў і стол аглядаючы. І было тут на каго і на што паглядзець. Моцныя на постаць і празрыстыя на твар мужыкі бы гарэлка жытнёвая - "хлеб штодзённы", ці пшанічная -- "хлеб святочны". А на некаторыя твары глянеш, асабліва калі хто паляўнічы заўзяты, дык твары нагадваюць у аднаго анісаўку, у другога камяноўку, у трэццяга палыноўку ці цымонаўку, настойку на персікавых костачках. І твары гэтыя ў гарэлцы адпаведнай, як у люстэрку бачныя. А кабеты і маладыя дзяўчаты, як пяшчотнае і падманна мяккае віно.

І як вострая заморская прыправа, без якой страўнік на ежу і не адгукаецца, стары сябра-габрэй Пейцах насупраць Гервасія. Сівыя пейсы, вочы Хрыста, а на вуснах усмешка гандляра, штукара, жартаўніка. Ніколі за адным сталом ім сядзець не даводзілася, бо мяжа была каставая мацней за мяжу паміж жыццём і Смерцю. А тут селі. І кожны: і Гервасій, і стары габрэй перайшлі сваю мяжу, бо Выліваха збіраўся згуляць з Кашчавай ды перамагчы, а ў гульні той незвычайнай і так можа здацца, што жарт мацней за кулю паляціць, ці як звыштрывалы шчыт ад Смерці абароніць. А габрэйскі жарт Смерцю выкаваны-выпрабаваны. Селі разам -- значыць сэнс у сённяшняга сталавання своеасаблівы, незвычайны будзе. Сапраўдны беларус без сапраўднага габрэя, што бульба без солі. Пакуты ад нядолі аднолькавыя, упартасць у барацьбе за сваё роднае -- таксама. Таму і цягне Гервасія да Пейцаха, а Пейцаха да Гервасія.

А вось ужо на куту і Сымонка мосціцца. Дзед ягоны ў Радзівілаў лесніком. Не ведае бедны, пад якую паху скрыпачку сунуць. Гэты не мужчына яшчэ, але і не пацанё ўжо. Не так да стала яго цягне, як да музыкі, якою праз некаторы час і пральецца, бо папросіць душа гасцей, заспявае.

-- На гэта і гарэлкі не трэба, музыкай п'яны ды іншых цвяроза-раўнадушнымі не пакіне,-- каторы ўжо раз здзівіўся Выліваха, а сам позірк налева кінуў.

Ваяр Война. Чорны, няголены і нахабны. З тымі, хто волю нагой прыціскае, тады меч з ножнаў -- ластаўкай. Адзін супраць дзесяткаў, і толькі іскрынка вар'яцкай весялосці ў вачах. А на сцягу словы бліскавіцай: "Воля і незалежнасць"...

Раптам Выліваху нібы жарам абпякло. Позірк у позірку патануў. Незнаёмая, бялявая, не старая, не маладая. Але ў вачах усё жыццё, уся музыка свету, кветкі палявыя, радасць і смутак. Хто такая... адкуль... чыя? Але тут не жарам, а быццам вадой са студні хто акаціў. Узгадаў, чаго сяброў сабраў, у які шлях наладзіўся. Ды проста сама прыгажосць за сталом нашым.

"Што ж дзіўнага",-- пранеслася ў галаве. Супакоіўся Выліваха і каб не спахмурнець, гаркнуў, як з печы ўпаў:

-- А ці не стаміліся вы чакаць, госцейкі дарагія!

-- Чакаць - плакаць ды стагнаць! Медавуху піць -- весяліцца! Ды маладзіцца! -- звыкла падхапіў сябра Пейцах. І як у сук уляпіў. Ажыла прыціхлая грамада. -Налівай, браце, покуль ё што наліваць! Раз такі ўжо сабантуй, няма чаго чаркам сумаваць!

Салодкае імгненне! Першая -- святая. Выліваха спачатку з'еў кавалак мяса, наліў маленькі кілішак віна і пачаў піць ім "здароўе" гасцей. Называў паасобку кожнага госця кранаў вусны кілішкам. Кожны, каго называў Выліваха, уставаў і адказваў тым самым Гервасію. Звычайна на першым тосце за сталом стаяў такі гармідар, што ніхто нічога не разумеў. Але гэтым разам было інакш. Гервасій зычыць госцю здароўя, не спяшаецца называць прозвішча наступнага, а уважліва глядзіць у вочы госцю, слухае, быццам выпрабоўвае яго і адначасова развітваецца.

Калі першая -- святая, то другая... бо на адной назе не ходзяць. Трэцяя - Бог тройцу любіць. Чацвёртая, бо ў хаце колькі кутоў? Пятая за пятніцу. Шостая -- за тых, хто не стаміўся. Цяжкая і слаўная праца! Але хто ж кіне, раз талакой пачалі.

Там-сям ужо мацюжок ласкавы мужчынскі, сакатанне жаноцкае, як срэбрам на аксаміт. А ў цэнтры стала, дзе ад патэльняў жар і водар, размова амаль што сур'ёзная, калі б не свавольнік Пейцах. Слухае Гервасій сяброў і душой адпачывае.

-- Не вы будзеце смяяцца ды не паверыце, але я клянуся вам на Талмудзе, вы не можаце не ведаць, што гэта за кніга,-- гаварыў пра штосьці ўладальнік сівых пейсаў, размахваючы рукамі і пырскаючы слынай. - І мой местачковы сусед Мікіта (ён не габрэй, але ў кожнага свае недахопы, і я яму веру) расказваў пра тое самае. Маўляў, надоечы ў гаспадыні-хутаранкі парсюк чалавечым голасам загаварыў. За стол паспрабаваў сесці і з гэткім важным выглядам нават гарэлкі папрасіў. Я, быццам бы казаў, таксама чалавек і калі-небудзь яшчэ вамі пакірую.

-- Лухта, -- прамармытаў глуха Война, нетаропка прапускаючы ці то сёмую, ці то восьмую чарку. -- Пахмяляцца трэба, пан Пейцах, своечасова і якасна... Але...Хто ж яго ведае. Мабыць, і праўда, не дай Божа. Няма горш пана, чым пан з хама...

Пачуўшы гэтую размову, з розных кутоў стала адгукнуліся госці:

-- А ў нашых краях таксама казалі, што баран за стол палез ды бляяць пачаў: "Я-я-я -а-с-п-а-д-а-р! Сем шкур здыму! Калі хто слухацца не будзе!".

-- Не, не так было",-- перабіў яго другі госць,-- не баран, а казёл, ды рагамі пачаў бліны калоць, да столі кідаць ды ротам лавіць, а барадой у смятану ўмачаць".

-- Якая лухта! -- аж узвіўся Пейцах над сталом.-- Чалавекапарсюкоў развялося. Жах! Няхай бы іх маткі ў траву павысцыкалі!

І завяла грамада, нарагатаўшыся ўсмак, гаворку пра ведзьмакоў-пачвар, пра ноч арабінавую-вераб'іную, пра жахі-прывіды.

А тут як раз пад размову пра жахлівых пачвар торты пачалі рэзаць, а з іх як фыркнулі жывыя птушкі! Ды крыламі па насах шмат каму нахлясталі. Мужчыны здрыгануліся, а жанчыны віску нарабілі.

Нехта з гасцей, хочучы паказаць сваю дасведчанасць і дагадзіць Гервасію, спытаў у гаспадара:

-- А качка запечаная з жывым сэрцам ці будзе?!

Гервасій адразу спахмурнеў. Яму аднойчы давялося пабачыць гэтую страву ў гасцях у магната... Качку запякалі паступова, а сэрца, каб захаваць жывым, увесь час абкладвалі халоднымі мокрымі анучкамі. Уся качка запякалася, апрача сэрца. Так яе і падавалі гасцям. Гервасій з прыкрасцю назіраў, як некаторыя, з задавальненнем рэзалі качку, глядзелі як б'ецца яе сэрца, а некаторыя нават выразалі яго і тут жа пачыналі жаваць і плямкаць... Былі і такія, хто глытаў жывое сэрца і прыслухоўваўся, ці б'ецца яно ў страўніку. Выліваха не вытрымаў такога здзеку з жывога стварэння, не змог без прыкрасці глядзець на нелюдзяў -- выбег з-за стала.

На пытанне госця пра качку Гервасій адказаў рэзка, як адрэзаў:

-- Такіх качак ніколі ў мяне не было і не будзе! А вось іншыя птушкі, дык калі ласка, частуйцеся! -- Пад гэтыя словы на сярэдзіну "падковы" вынеслі вялізны торт. Гервасій загадаў наліць гасцям і сказаў тост: "Каб вы, госцейкі дарагія, напіліся ды не пабіліся! -- Як толькі чаркі ў руках у гасцей паказалі дно, Выліваха падміргнуў слузе, той разрэзаў торт і адтуль з крыкам вылецеў певень, заспяваў бы раніцу сустракаў. Потым певень ускочыў на стол і пачаў дзяўбсці тых, хто ўжо паклаў сваю галаву ў талерку. Пасля некалькіх удараў той прадзіраў вочы, пачынаў махаць рукамі, праганяць пеўня пад рогат гасцей.

Шум-гам узняўся неверагодны. А адзін знаўца трапна заўважыў:

-- Гэта шклоўскі певень! Іх спецыяльна для гэтага блюда дрэсіруюць!

Калі певень разбудзіў тых, хто заснуў, Выліваха загадаў:

-- На патэльню шклоўскага пеўня! Засмажыць ды падаць тым, каго ён дзёўб!

І зноў рогат, і нават пакрыўджаныя кінуліся абдымаць ды цалаваць Выліваху. А старац-вар'ят толькі ўсміхаецца. Быццам і няма яго за сталом. Спажывае гарэлачку толькі вачыма і есці, як верабей п'е. Паглядзеў на яго Выліваха і адчуў, што за сталом толькі ён ды стары аднолькава ўсё разумеюць ды адчуваюць. І так не вельмі вясёлы быў Выліваха, а тут успомніў пра нешта сваё, патаемнае, ды яшчэ ўяўленні пра жывое сэрца запечанай качкі... параўнаў сябе з качкай насупраць Смерці... зусім галаву павесіў.

І сябры - іх Бог на зямлі на тое і стварыў - смутак Гервасія заўважылі, прыціхлі, і гэтага якраз Сымонка і чакаў, дзеля гэтага жыў. І прачнулася скрыпачка, і ўжо не відаць было, дзе яна пачынаецца, а дзе рукі хлапчука канчаюцца. І не скрыпачкай яна ўжо была, а працягам цела і душы Сымонкавай. Падрыжала голасам са сну, але праз хвілю ўзнялася жаваранкам і ў імгненне растварылася ў душах. А жаваранак шчыраваў як заўзяты. Уверх, як па сонечным праменьчыку узлятаў, весялосцю захліпаўся. Госці ў абдымкі адзін аднаму кідаліся, слёз радасці не хавалі, песню падхоплівалі. Калі ж жаваранак уніз камянём падаў -- горам ды тугой умываўся. І жах людзей браў. Першабытны, халодны, слізкі. Хоць Дабро і Зло хатамі вокны ў вокны жывуць, і няма без гора і радасці музыкі сапраўднай, аднак ці лягчэй ад гэтага душы чалавечай. Але ўсё роўна ні песню не кідалі, ні абдымкаў моцных (усё ж такі гора сябры лягчэй дзеляць, чым радасць). А тугу ды смутак сапраўдны сябр толькі сабе пакідае.

Ураз зачараванне скончылася. Уздыхнулі ўсе, ці то з палёгкай, ці то з сумам. Апусціў Сымон вытанчаную руку са смыкам, скрыпачцы даў адпачыць і душам супакоіцца. І зноў каторы раз здзівіўся Выліваха, як з гэтага кавалка фанернага ды з жыл грубых такая моц па душах шыбае.

-- Вось такое, пане-дабрадзею, чаркаванне...--кінуў хтосьці, як развітаўся.
СПАДЧЫНА

І ў гэты момант (іншага не прыгадаць было) падышоў да Гервасія старац-вар'ят. Супакоіў поглядам, рукой руку падхапіў і загаварыў, вачэй не адводзячы.

-- Што здарылася, сынок? Можа дапамагчы табе чым?-- Гервасій крыху павагаўся, расказваць ці не, а потым вырашыў, што стары вар'ят наўрад ці будзе смяяцца, бо сам, кажуць, нешта падобнае расказвае, і іранічна жартуючы сам з сябе, паведаў старому пра дамову са Смерцю згуляць у "Русскую рулетку" з ёю, з нейкім шклоўскім ідалам -- Пацыентам з "Невиданного миру государства", ды з нейкім ЛукаПШЫКАМ будучай Беларусі Прэзідэнтам. Гервасій распавядаў і бачыў, што стары верыць і ўзнікла надзея, раптам суразмоўца нешта падкажа, бо кніжак розных стары шмат прачытаў, калі ў бібліятэцы бацькі Гервасія працаваў.

Стары быў, як заўжды, сур'ёзны:

-- Вось і прыйшоў час, Гервасій, перадаць табе сапраўдную спадчыну тваіх бацькоў.

Стары працягнуў Гервасію тоўсты сшытак і дадаў: -- Гэта той сшытак, у які маці свае думкі запісвала з таго часу, як бацьку твайго пакахала. Менавіта пра яго хадзіла легендарная пагалоска. Маці ўсё жыццё марыла, што яе сын будзе шчырым беларусам, а ў сшытку тым якраз і была назапашана мудрасць шчырых беларусаў. Ёсць там і пра тое, што рабіць, калі Смерць паставіць пытанне рубам: "БЫЦЬ БЕЛАРУСАМ ЦІ НЕ БЫЦЬ?". І апісваецца там, як з пасланцамі смерці змагацца, хто яны такія, на што сапраўднаму беларусу ў барацьбе абапірацца. Астатняе табе на словах мушу перадаць, табе ж трэба ўважліва слухаць і запамінаць.

Пайшлі яны ў пакой бібліятэкі і стары вар'ят пачаў расказваць ды на вачах у Гервасія паступова ператвараўся ў чараўніка з казкі:

-- Галоўнае для перамогі над ідалам -- неабходнасць перацягнуць балвана з таго свету на гэты. А там яго моцна трымаюць сваёй паганскай вераю пацыенты. Каб адпусцілі свайго Галоўнага Пацыента пацыенцікі, трэба разбурыць іх веру ў ідала, бо вера гэтая мацнешая за ўсялякія ланцугі і трымае яго ў галаве ў ідалапаклоннікаў, як абцугамі.

А перацягнуць яго можна, калі ідал адчуе, што на гэтым свеце верай людской пасілкуецца, ды калі яму даць зразумець, што ён зможа з пачуццямі людскімі справу мець. Перацягнуўшы ідала з таго свету на гэты, абавязкова перацягнеш і веру, якой ён імгненна заражае тутэйшых людзей.

Перад тым як ідала на гэты свет перацягнуць, трэба яго падстрыгчы і распрануць. У такім выглядзе ідал не зможа ачмураць людзей сваёй паганскаю вераю. Бо людзі пабачаць, што ў ягонай галаве дзірка і ўсё што ён кажа,-- вецер свішча.

Можна паспрабаваць ідала на чалавека перарабіць. Дзеля гэтага патрэбныя спецыяльнае лячэнне-антыачмурэнне ды адмысловыя спецыялісты. Мажліва, спатрэбіцца нават зрабіць яму перасадку мазгоў, бо каменныя мазгі, ці драўляныя, ў ідалаў, лячыць -- што курэй смяшыць. І дурню зразумела -- сам ідал ні за што не пагодзіцца сапраўднымі мазгамі разжыцца.

Яшчэ адным сродкам ідаларазбурэння з'яўляецца пачуццёвае замаражэнне: калі ўсім людзям на ідала ўвагі не звяртаць, усялякія пачуцці адносна ідала, і станоўчыя, і адмоўныя, стрымліваць ды хаваць, ідалу нічога не застанецца, як чалавекам стаць. Але ў хворым грамадстве з пацыентами такога ніколі не дабіцца.

-- Што такое хворае грамадства?-- перапытаў Выліваха ў старога і пачуў:

-- Гэта калі большасць людзей дурняў прымаюць за разумных, дзяцей на смерць пасылаюць ды пры гэтым песні спяваюць, ім кажуць трэба свой дом будаваць, а яны давай гарэлку глытаць, ім кажуць: "Будуйце сваю дзяржаву!", а яны адказваюць: "Навошта?! Няма дурных! Няхай нам будуюць суседзі злева ды справа!"

Гервасій недаверліва глянуў на старога, а той вучыў:

-- Не думай, што я дурань ці з глузду з'ехаў. Там у будучыні ты яшчэ не такое вар'яцтва пабачыш. Таму вытрымка табе патрэбна незвычайная, каб галава твая і душа вытрымалі, розуму ды маральнай чысціні не страцілі. Дык вось слухай далей.

Ідал смеху баіцца, як полымя вады, як усё жывое -- Смерці, як каханне --прымусу, а свабода -- грашыма спакусу. Калі б усе людзі пачалі з ідала смяяцца, яго чары ад смеху пачалі б разбурацца. Але тут людзям патрэбна мець пачуццё гумару і шчасця адчуванне. А іх у нас няма і доўга не будзе. Замежныя ж краіны сваго гумару і шчасця ў будучыні нам у крэдыт не дадуць, ды грошай, каб набыць гумар не пазычаць.

А няшчасце задураным беларусам даўга яшчэ не дапаможа...

Без перамогі над ідалам немагчыма выратаваць Беларусь і яе людзей. Калі ідала не пераможаш, дык бацька твой Князь прасіў табе на словах перадаць, што вось тады табе трэба лёсавызначальную КУЛЮ шукаць, Смерць абдурваць -- яе ў хаўруснікі браць, бо "КУЛЯ-лёсавызначальніца прызнае толькі Смерць-начальніцу.

Калі скончыў стары свой расказ, Выліваха адразу прапанаваў:

-- Давай разам будзем змагацца, аднаму мне без тваёй мудрасці Смерць з яе хаўруснікамі не перамагчы!

Стары пагадзіўся.
САКРЭТ ПАПАРАЦЬ-КВЕТКІ

Усю ноч Гервасій і стары мудрэц правялі за размовамі. Раз-пораз выходзілі да гасцей. Наведалі і лазню. Яе напалілі з вечара. Да ўсходу сонца Выліваха і стары мусілі выпарыцца. Стары чакаў таго моманту, калі можна будзе пачаць старадаўні рытуал. І вось калі яны зайшлі ў лазню, мудрэц сказаў:

-- Трэба пачынаць! Глядзі на камяні. Усе чырвоныя і ніводзін не мае цёмнай пляміны. Камяні назапасілі ўвесь гойны жар агню, ўсю ягоную моц, якая можа ацаляць цела і гартаваць яго. Зараз яны мусяць аддаць гэты жар пару і соку траў, якія настоены на крынічнай вадзе і якой яны аддалі усю сваю лекавую моц. Яна загартуе цела наша і душу.

Яны раздзеліся, селі на паліцу, і ўзнікла адчуванне, быццам селі яны ў печ -- такі жар ахапіў усё цела, залез у рот, нос і нават у вушы. Яны прыціснулі свае спіны да бярвенняў. Спіна і галава зліліся з бярвеннямі з розных дрэў. Каля сцёгнаў быў дуб, вышэй паясніцу грэў вяз, яшчэ вышэй назапашанае цяпло аддаваў ясень, у грудзі патыхала водарам ліпа. Гэтую незвычайную лазню рабіў бацька Гервасія разам са старым мудрацом. Калі хто выпарыцца ў той лазні, то не толькі сілы свае ўзновіць, але і думаць пачне па-іншаму, бо далучыцца да прыроды кожнай часцінкай свайго цела і звонку, і знутры.

Яны сядзелі і ўдыхалі водар настояў траў і пах дрэў. Стары раз-пораз ліў на камяні настой з траў, і камяні па-добраму фыркалі і аддавалі назапашаны жар ды водар лугоў. Усё цела пакрылася кропелькамі поту. Выліваха спытаў у старога:

-- Чаму менавіта гэтыя травы вісяць у лазні? Што гойнага ў іх настоі?

Стары пачаў павольна апавядаць:

-- Травы-кветкі гэтыя сабраныя ў самы вялікі дзень года. Яны назапасілі ўсю гойную моц Перуна-бацькі і Зямлі-матухны. Да таго ж іх асвяцілі ў царкве. Вось зараз мы і дыхаем самай чароўнай парай, якая напоўніць нашыя грудзі моцай, што супраць смерці. Усё лета мы дыхалі водарам лугоў і лясоў, пылком кветак і дрэў. Не злічыць, колькі жыццядайных часцінак пылку трапіла ў нашыя грудзі і прымушае мацней біцца сэрца, дае яснасць розуму. Куды мы зойдзем у нашай барацьбе са Смерцю -- невядома. Таму сёння ў лазні нам трэба як мага мацней падсілкавацца жыццядайным духам Перуна і зямлі, што назапасілі кветкі і травы.

Выліваха глыбока ўдыхнуў, і адразу кроплі поту зліліся ў танюткія ручайкі і пабеглі ўніз па целе. Быццам нейкі нябачны чараўнік казытаў цела вільготнымі цёплымі струменьчыкамі. І зноў Выліваха спытаў:

-- А ці ёсць сярод гэтых кветак папараць-кветка?

У матчыным сшытку Гервасій шмат чаго прачытаў пра папараць-кветку. Маці запісвала расказы старых, якія чула сама ці яе муж, а потым расказваў ёй пад запіс. Вось што там было.

"Беларусы любяць папараць-кветку больш за іншыя кветкі, хоць ніводзін чалавек яе не бачыў!

На папараць сыходзіць і ўспыхвае яркім цветам агонь Перуна. Гэта і ёсць папараць-кветка.

У купальскую ноч можна знайсці папараць-кветку і з ёю скарбы, а калі ляжаць усю ноч у папараці, то можна ведаць ўсё, што на свеце робіцца.

...нячыстая сіла чыніць розныя перашкоды: адводзіць вочы, а найбольш палохае рознымі жахамі. Найчасцей тыя, хто пайшоў у лес па гэтую цудоўную кветку, паміраюць ад страху.

Хто папарацеў цвет мае, той усё ведае..., будзе ведаць, што худоба гаворыць... і можна будзе ведзьмаю стаць.

...Будзеш знаць, як гаворыць скаціна. Каб пабачыць тую папараць, трэба пайсці ў карчы, у лес -- там яна цвіце; сесці, каля сябе абвесці круг рукамі. Ну а як сядзіш, дажыдаешся, каб зацвіла папараць, -- то трэба не баяцца нічога, бо палохалы ўсялякія будуць: прыйдзе жаба з возам, з фураю саломы, будзе тую салому паліць, на цябе кідаць, але баяцца не трэба, бо салома таго круга не пераляціць.

Папараць-кветка робіць яе ўладальніка нябачным. Кветка адмыкае і зноў замыкае замкі, такім чынам, уладальнік кветкі можа браць, хто што хоча і адкуль хоча.

Ё такія дурні, што ў гэтую ноч ідуць у лес шукаць цвету папараці. Яны не ведаюць, што ліхі не дапусцяць іх да таго цвету.

У купальскую ноч выходзяць на паверхню заклятыя скарбы, як чырвоныя ці сінія агні, гледзячы па тым, з чаго складаецца скарб: з золата ці з срэбра.

...вялікія грашовыя скарбы, нават з закляццем, што былі закапаныя ў старажытнасці ў зямлю, -- самі выходзяць на паверхню дзеля прасушкі, іх вартуе нячыстая сіла, якая рознымі прывідамі пагражае кожнаму, хто набярэцца рызыкі падступіцца да іх. Адзіным сродкам авалодаць імі служыць папараць-кветка. Калі хто апоўначы пойдзе па папараць, то яна можа трапіць у лапаць, і тады ніякая нячыстая сіла не пасмее адабраць знойдзеных скарбаў.

Папараць-кветка, здабытая ў купальскую ноч, будзе захоўваць сваю цудадзейную моц толькі тады, калі той, хто знойдзе яе, -- пачне насіць яе пад скураю правае далоні.

Хто гэтую кветку здабудзе -- будзе мець усё, чаго толькі душа пажадае!

Калі папараць-кветка красуе, то ляціць зорка і так ярка свеціць, што жудасна робіцца".

Вось такія звесткі пра папараць-кветку былі запісаны ў сшытку маці Гервасія.

Ад розных людзей Гервасій чуў таксама, што папараць-кветку можа знайсці толькі чалавек крышталёва чысты, шчыры, сумленны. І калі знаходзіў яе ў ноч пасля самага доўгага дня ў годзе, то з кветкаю тою да вясны абранец лёсу захоўваў сонечнае цяпло, а вясною вяртаў назапашаны жар сонцу, запальваючы пудзіла. Людзі ведалі, што несумленны чалавек, слабы душою, не зможа захаваць сонечную крыніцу жыцця чалавечага.

Пазней, калі беларусы навучыліся кахаць, яны здагадаліся, што папараць- кветка дазваляе таму, хто яе знойдзе ў ноч пасля самага доўгага дня, знайсці каханую, і каханне тое будзе моцнае і доўгае".

-- Дык ці ёсць сярод гэтых траваў кветка-чараўніца?-- зноў спытаў Гервасій, ды чакаў пры гэтым адмоўнага адказу старога мудраца.

Але той нечакана адказаў так, што Гервасій адчуў, быццам яго халоднай вадой хто абліў:

-- Можа і ёсць. Бо папараць-кветка мае сакрэт, якога людзі не ведаюць, а Смерць яго каму і адкрые, дык тут жа да сябе і возьме. Хавае Кашчавая сакрэт кветкі-чараўніцы.

Беларус, які перад тварам Смерці не толькі не спужаўся, а надварот, калі ўсвядоміў, што загіне, па-сапраўднаму ў дзяўчыну ці жанчыну закахаўся, абавязкова сустракаў папараць-кветку. У рукі закаханаму перад Смерцю кветка давалася сама, як звычайная кветачка. Але пры гэтым чароўная моц яе не ўступала ў сілу, пакуль закаханы не адорваў каханую кветкай незвычайнай, -- тут і пачыналіся цудадзейныя чары.

Кветка чараўніца надзяляла абранца незвычайным зрокам. Мог ён разгледзець у любым чалавеку не толькі каханне і смерць, яле і іхні зародак. І скарб мог знайсці, і кулю-лёсавызначальніцу праз накідку Смерці разгледзець.

Моц папараць-кветкі бараніла закаханага ад Смерці і бараніла, каб абранец змог тое каханне незвычайнае іншым людзям перадаць, душы іхнія каханнем запаліць і агонь кахання падтрымаць, ад пагібелі абараніць. І таму бараніла папараць-кветка улюбёнца жыцця ад Смерці. І моц кветкі папараці ішла ад Бога, бо каханне перад тварам Смерці давалася толькі Богам, давалася не кожнаму.

Мог такі чалавек любыя багацці знайсці, самы пракаветны скарб. Быў здольны цяпло душ чалавечых зберагчы, устанавіць паміж людзьмі лад.

І рабіў ён гэта толькі дзеля сапраўднага кахання, якое супрацьстаіць Смерці, якое ўзвышае чалавека да боскіх вяршынь, адольваючы зямное прыцягненне і зямныя страхі. І на гэтым узлёце Бог перад тварам Смерці дае абранцам любоў і да свайго народа, да сваёй радзімы і дае толькі тым, хто здольны перадаць любоў іншым людзям.

Папараць-кветка давала чалавеку не толькі здольнасць разумець мову звяроў ды птушак, а яшчэ адорвала его пачуццём гумару і майстэрствам пераўтварэння гумару ў іронію ды сарказм.

Гэтае пачуццё дазваляла гаспадару жыць у некалькіх вымярэннях і бачыць у звычайным яшчэ адзін свет. Яно ратавала ад роспачы, бараніла ад смяротнага страху. Пачуццё гумару, падоранае чароўнаю кветкаю, утварала іронію ды сарказм, і здольнасць забіваць ворага тады, калі яго не маглі дастаць ні куля ні меч, і адраджаць у душах людзей веру і надзею на выратаванне.

Выліваха лічыўся сярод сваіх сяброў самым вынаходлівым вартаўніком. Яго розыгрышы дурных багацеяў весялілі прасты люд і злавалі ўладцаў. Кпіны Вылівахі выводзілі з раўнавагі самых цярплівых, а жарты ўзбуджалі нават каханне жанчын. Але свой прыродны гумар Гервасій раскідваў, як дробныя манеты. Пасля спаткання са Смерцю і сапраўдным каханнем, у гумары Гервасія, адоранага папараць-кветкай, прабілася цудадзейная сіла. Ягоны гумар мог выратаваць чалавека, які ў роспачы быў гатовы памерці, мог забіць нелюдзя, ідала,-- любога ворага ў чалавечым аблічы.

Так што, можа, нехта з тых, хто кветкі гэтыя збіраў, Смерць сустрэў ды не спалохаўся, а закахаўся. Вось і трапіла тады кветка-чараўніца яму ў руку. Ды падарыў ён тую кветку каханай, а яна занесла яе з іншымі травамі, што сабрала сушыцца, ў лазню.

І тут Гервасій Выліваха прыгадаў, што калі першы раз Смерць яго да сябе забірала, а ён у дзяўчыну закахаўся і з ёю на вачах у Кашчавай цалаваўся, адбылася незвычайная падзея.

Калі Кашчавая павяла за сабой Гервасія, і яны сустрэлі вясковую прыгажуню, Смерць убачыла ў вачах у хлопца полымя кахання, і такая зайздрасць ахапіла яе, такая нянавісць да жыцця, ажно Смерць так счарнела, што на зямлі на імгненне наступіла ноч! Але ні Гервасій, ні дзяўчына не заўважылі гэтага, бо каханне палымнела ў іх душах ды вачах, як сонейка! Выліваха, які хацеў аддаць дзяўчыне ўвесь свет, сваё жыццё ёй аддаць, а не Кашчавай, сарваў сціплую кветку сваёй каханай. Смерць кінулася тады да Гервасія -- так захацелася ёй займець папараць-кветку, але стрымалася, бо ведала, што кветку тую сілай здабываць нельга, каб не страціла яна сваёй чароўнай моцы. Папараць-кветку можна толькі атрымаць як падарунак ад каханага. Смерць з прытоеным спадзяваннем нават спыталася ў Гервасія: "Ці не мне сарваў?". Гервасій, нічога не кажучы, падаў кветку вясковай прыгажуні, у якую закахаўся.

І яна ўзяла яе пяшчотна ды схавала на грудзях каля сэрца. І была тая кветачка --папараць-кветка! Яна і абараніла закаханых. Смерць не змагла тады забраць да сябе ні Гервасія, ні ягоную каханую! І нават у шахматы прайграла Гервасію, бо рэшткі розуму страціла -- такая была ў той кветачцы сіла.

-- Дык вось чаму ніхто і ніколі не бачыў, не сустракаў ды не чуў пра таго чалавека, якому пашэнціла знайсці чароўную кветку,-- узрадаваны адкрыццём усклікнуў Выліваха.-- І беларусы пачалі лічыць, што папараць-кветка -- гэта прыгожая легенда, чароўная казка. І кожны год святкавалі яны ноч на Купалу і папараць-кветку шукалі, бы ў гульню гулялі.

А на самой справе мела папараць-кветка сакрэт, пра які ведала толькі Смерць і насуперак ёй - некалькі мудрых беларусаў. А як жа баялася іх Смерць, хаваючы тайну!

Пасля таго як Гервасій ды старац некалькі разоў выпарыліся, абмыліся і адчулі, што іх цела так дыхаць пачало, быццам скура змылася, падрыхтаваліся да новага старадаўняга абраду і купання ў расе.

Раса, што спасерабрыла траву, прыцягвала Гервасія. Ён стаў на калені, правёў далонямі па траве, абмыў роснымі далонямі твар, а потым распрануўся і лёг жыватом ра росную траву, як у ваду. На імгненне замёр, а потым пакаціўся па траве, абмываючы цела роснай жывіцай. Праз колькі хвілін цела гарэла. Трава пакідала на целе парэзы, якія бадзёрылі, і праз іх цела ўбірала расу -- настой духмяных траваў. Ад хмелю ў галаве не засталося і следу, толькі цёмны след на срэбранай траве ад цела Гервасія.

ПАДАРОЖЖА Ў БУДУЧЫНЮ

Выліваха не ведаў, што на яго баку быў сам Бог, які таксама, як і маці, не пакідаў надзеі, што блюзнер і гуляка апамятаецца, перашалее, як гарэзлівае дзіця, паверыць і ўпакорыцца яму -- сапраўднаму ўладару Сусвету. Бог быў упэўнены, што беларусы адвернуцца ад ідалаў, як калісьці зрабілі іх продкі, і паселяць Бога ў свае хаты і душы.

Таму Бог дапамог Выліваху сканструяваць і сабраць электронны кампутарны сканер. Гэты сканер мог на адлегласці чытаць думкі, пачуцці і жаданні любога чалавека, ідала і нават Смерці. Мог чытаць, не бачачы істоты, на вялікай адлегласці і нават з экрана тэлевізара і з радыёпрадуктара. Мог з рэшты думак і пачуццяў стварыць цэльную думку Пацыента, якая пазней узнікне ў ягонай галаве. А мог таксама чытаць на адлегласці газеты, кнігі і часопісы, дзе б яны ні ляжалі, а таксама пратаколы міліцыянтаў і суддзяў. Сканер той кампутарны дазваляў бачыць, што робіцца ў мінулым і ў будучыні. І меў той кампутарны сканер незвычаўную прыладу -- Трансформер, які дазваляў перанесці свайго гаспадара ў любое месца на зямлі і ў часе. Трансформер даваў Гервасію неабмежаваныя мажлівасці ў барацьбе, каб можна было паляваць на Смерць, яе паслугачоў і КУЛЮ.

Выліваха са старым мудрацом вырашылі скіравацца ў будучыню, але пакуль што не ў Беларусь, а ў Варшаву, каб там прызвычаіцца да сучаснасці, а ўжо адтуль -- у Беларусь.

Нічога фантастычнага ў гэтым незвычайным падарожжы ў часе беларусаў не было. Нацыя беларусаў, бадай, адзіная нацыя ў свеце, прадстаўнікі якой адначасова жылі і жывуць ў некалькіх вымярэннях. Адны жывуць, як быццам назад ды задам наперад бягуць. Жыццё мяняецца, усё развіваецца, а ім здаецца, што час па іх жаданні адкручваецца назад. Другія жывуць так, быццам свой час на стагоддзі абагналі, а сучаснага жыцця ніколі не ведалі, не зналі. Трэція з часам зліліся і жывуць толькі тым, што ім па тэлевізары пададуць. Адным словам, жывуць у Санта-балоце.

Таму Гервасію, які ў свой час пасля вяртання ад Смерці нават на сваё пахаванне трапіў, ды на труну сваю паглядзеў, падарожжа ў будучыню было як нашаму сучасніку прагляд тэлеканалаў ад саўковага БТ, праз сучаснае НТВ да будучага СІ-ЭН-ЭН.

Адзінае, што рабіла падарожжа Гервасія ў будучыню незвычайным, было тое, што папараць-кветка захоўвала сваю цудадзейную моц у будучыні. Гэтаксама захоўвала сваю злую цудадзейную моц і лёсавызначальнаіца КУЛЯ.

Як толькі Выліваха са старым мудрацом з дапамогай трансформера перанесліся ў будучыню, адразу ад розных людзей пачулі пра стрэл пад Лёзнам ды развагі людзей, што не просты той быў стрэл, а лёсавызначальны.

Гервасій са старым мудрацом чуў, як шмат хто казаў пра КУЛЮ, што засела пад Беларуссю ў яе зямлі. Некаторыя разважалі, што ўсе нягоды людскія ў будучай Беларусі -- ад той кулі. Бажыліся таксама, што пакуль яе не знойдуць, не выдзеруць з цела Беларусі -- не будзе беларусам шчасця і долі. А няшчасця было ў людзей -- хай Бог крые. Самае страшнае, што раз-пораз знікалі людзі рознага ўзросту. Гэта былі незадаволеныя ЛукаПШЫКАМ-Прэзідэнтам. Пагаворвалі таксама, што гэтых "оппозиционеров" звозяць кудысьці на мяжу з суседняй дзяржаваю, і там яны знікаюць. Следу па сабе не пакідаючы. Ці іх там у нейкі калодзеж скідваюць, ці КУЛЯ-лёсавызначальніца іх мазгамі частуецца -- дакладна ніхто не ведаў. І яшчэ шмат каторыя казалі, што па начах збіваюць людзей нейкія нацыяналісты -- пасланцы той КУЛІ... Цяжка было разабрацца ў супярэчлівых чутках.

Некаторыя шэптам на вуха, -- што быццам сустракалі тых, хто бачыў тую КУЛЮ. Знаходзіліся і такія, што на свае вочы бачылі ўначы сярод балот на мяжы з Расіяй, пад Лёзнам, як яна зялёным святлом свяцілася і ў тым зялёным святле чырвоныя кажаны лёталі. Казалі, што гэта ад багны, што гэта -- як вялізны святляк на могілках, а святло тое зацягвае на той свет у "Невиданное миру государство" і слабому, хто звык толькі ўгінацца і жыць ў вечным страху, век з тае багны не вырвацца. Ці не таму якраз мала хто мог дакладна расказаць пра тую кулю: хто яе бачыў, тых ужо няма, зніклі, як і не было іх, а хто вырваўся, той замаўкаў на ўсё сваё жыццё -- забываў сваю мову, а калі нешта і гаварыў, дык на нейкай дзіўнай не зразумелай нікому мове -- трасянцы. Калі ж шукаць лёсавызначальную кулю ішлі хлопцы мужныя, якія нават смерць "у грабе" бачылі, ад такіх Кашчавая кулю тую хавала -- свячэнне ў начы чорнай посцілкай ахінала, а калі світала, белым саванам, як туманом, ахутвала.

Рознае казалі, нават і тое, што куля кожны дзень на досвітку вылятае з багны і завісае над Беларуссю пад сонейкам ці за хмарамі ды цэліць у сваю ахвяру.

Старыя людзі, якія перажылі продка ЛукаПШЫКА, лічылі, што ўладу над куляй зможа атрымаць той, хто знойдзе ўначы папараць-кветку, бо знайсці яе можа толькі чалавек, які па-сапраўднаму кахае. А з папараць-кветкай ён набудзе чароўны зрок ды ад Смерці зарок -- зможа не толькі ў каханай творцу разгледзець, але праз посцілку Смерці ўбачыць КУЛЮ лёсавызначальніцу ды "прыгаварыць" яе.

А Кашчавая з такім беларусам нічога не магла зрабіць, бо калі спатыкала яго, дык і сілу сваю смертаносную траціла, ды, як зачараваная, каханнем хварэць пачынала, але рабіла гэта па-свойму, не па-чалавечы.

Але ж казалі таксама, што пасля таго, як КУЛЯ-лёсавызначальніца засела ў зямлі Беларусі, папараць-кветка больш ні разу не зацвіла. Таму шчаслівых беларусаў паменшала ды змагароў са Смерцю не па большала.

А моладзь лічыла, што авалодаць куляй зможа хлопец-зух, шчыры беларус, які зможа сканструяваць кампутар ды электронныя прылады, каб кулю знайсці ды ў сілкі спаймаць.

Так менавіта з гісторый пра кулю пачаў Гервасій знаёмiцца з жыццём у будучай Беларусі i парадкамi, якiя утварыў шклоўскі ідал Пацыент у "Невиданном миру государстве" ды ягоны зямляк ЛукаПШЫК -- Прэзідэнт будучай Беларусі.

Чытаў ён на кампутарным сканеры рашэннi розных судоў, пратаколы мiлiцыянтаў i ўсялякiх выбарчых камiсiй. Праглядваў газеты, слухаў радыё, глядзеў тэлеперадачы. А тэлеперадача "Плейбой" дык аж настолькі спадабалася, што Гервасій быў і забыў, навошта ў гэты свет трапіў. Калі ж па сталіцы аднойчы ўвечары прагуляўся ды сучаснымі прыгажунямі пазахапляўся, жахнуўся, што гэткіх зорачак Смерць да сябе возьме, калі ім ідал зубы загаворыць, ды іх прывабныя фігуркі ў шкілеты ператворыць.

І ў той момант, калі Выліваха ў кашмарным сне пачаў уяўляць, як будзе Смерць з прыгажунь каханне смактаць, абудзіў яго голас дзяўчыны, якая падышла спытацца: "Адкуль вы такі прыгожы?! А хто вам пашыў кашулю-вышыванку?! Вы з тэатра? А што тут робіце зранку?"

Глянуў Гервасій на сонейка і жахнуўся, бо ўжо раніца, а ён па старой звычцы так ноч правёў у парку пад зоркамі з маладой.., што прачнуўся, калі сонечны праменьчык ды голас дзявочы да яго дакрануўся.

Гервасій кожную ноч праводзіў у парку, а стары мудрэц тым часам сядзеў за кампутарам. Не, Выліваха не бавіў час з дзяўчатамі, як у маладосці. Папараць-кветка навучыла яго разумець не толькі мову птушак і звяроў. Ён разумеў таксама мову і думкі ідалаў і ідалападобных прэзідэнтаў. Лепш за ўсё гэта ўдавалася ўначы пад зоркамі. І вось Гервасій гуляў уначы з дзяўчынаю ці сядзеў на лаўцы ды расказваў ёй тое, што было ў галаве ідала ці прэзідэнта. Як казку расказваў, а рабіў гэта, каб лепей запомніць. Потым прыходзіў да старога і запісваў усё, што за ноч даведаўся, у кампутар. А стары паказваў усё, што злавіў кампутарны сканер. Так яны праводзілі зверку інфармацыі, і памылкі не павінна было быць.

На гэты раз Гервасій заснуў і яго абудзіў дзявочы голас і сонечны праменьчык. Юная мастачка Настачка была беларуска. На гэтым месцы звычайна зранку малявала расу. Дзівачка, як зачараваная, спрабавала намаляваць тое, што ёй бачылася ў срэбраных кропельках. Малявала тут і вясною, і летам, і ўвосень. У кожнай кропельцы бачылася ёй сонейка і божая кароўка, чароўнае казачнае вока і возера ў лясной глушы, бачыўся ёй блакітны зямны шар і зялёных лугоў абшар, у росных кропельках дзяўчына знайшла слёзы смалістай сасны і кроплі бярозавага соку - "капёж" вясны. Спрабавала намаляваць павуцінку, як лёсу сцяжынку, па якой лётае празрысты матылёк -- яе душа. І яшчэ раса давала адчуць набліжэнне кахання, подых навальніцы і шчасця.

Калі дзяўчына прыйшла на любімае месца, спачатку ўбачыла ў росным люстэрку прыгожага і мужнага мужчыну ў народных строях. Гэта было так незвычайна, што яна ўсклікнула:

-- О, Божачка! Які ж ты цуд стварыў! У кроплю расы сапраўднага беларуса пасадзіў ! Барані яго, Божа, не дай гэтаму цуду памерці! А мне яго з памяці ўжо ніколі не сцерці!

Здзівіўся Гервасій, падумаў, што толькі анёл можа ведаць пра яго адносіны да Бога і Смерці. Прыгадаў словы старога мудраца: "Сапраўднага беларуса лёс да Смерці заўжды пасылае. Смерць беларусамі кіруе, а потым сабе забірае... А Бог іх ратуе і дапамагае".

Дзівачка шчырым беларусам захапілася, сэрца яе закалацілася, зямля скаланулася, бы ад землятруса -- так прыходзіць сапраўднае каханне да беларусаў.

Выліваха глянуў ёй у вочы і... ўпершыню разгубіўся! То былі не вочы, а чароўныя расінкі! У якіх распальвалася сонейка і каханне. Гэтыя два полымя, разгараючыся, рабілі цуд - дзяўчынка ператваралася, як быццам наноў нараджалася. Калі раней яна зусім сябе не ведала -- з усім светам злівалася, дык зараз у каханні, бы прачнулася, адчула ў сабе нешта новае -- жанчыну і адкрыццём гэтым захаплялася.

СТРАШНА ГЕРВАСІЮ

Бабнік і гуляка Выліваха нечакана для сябе засаромеўся перад маладою дзяўчынай -- беларускім анёлам, за сваё жыццё і самога сябе. Чыстая дзяўчынка ўбачыла ў ім шчырага беларуса. У тым, у кім ўвесь час бачылі ці то бабніка, ці то п'янтоса, ці гуляку і лайдака, і звалі то рохляй, то здохляй, а то і быдлам. Дзяўчына ўбачыла ў Выліваху тое лепшае, што стагоддзямі назапашвалася ў беларусах. Ды так проста і пераканана пра гэта сказала, што Выліваха паверыў дзяўчыне і сапраўды адчуў у сабе нешта такое, пра што раней нават і не здагадваўся.

Адкрыццё так уразіла Выліваху, што ён на імгненне аслупянеў. Ён адчуваў сябе так, як тады перад Смерцю, калі яна прыйшла па яго першы раз. Тое ж самае ён адчуў, калі, ідучы побач са Смерцю, сустрэў вясковую дзяўчыну і закахаўся. Цяпер яго скавала амаль так, як калі ён выйграў у Смерці, вярнуўся ў родны горад і патрапіў на пахавальную працэссію, у якой неслі ягоную труну!

Гервасія скоўвала нерухомасць, якая бывае на мяжы чакання, пасля чаго ці вечнае забыццё, ці самога сябе адкрыццё. І невядомасць будучага лёсу ў гэты момант накідвае на чалавека ланцугі страху і чакання невядомага.

І ў гэтай невядомасці і страху, а таксама ў чаканні -- тоесныя Каханне і Смерць. Любоў і садызм. Але толькі ў гэтым імгненні.

Вось які момант перажываў беларус з мінуўшчыны, занесены ў будучыню, у кім юная беларусачка ўбачыла шчырага беларуса. Выліваха глядзеў у зачараваныя вочы і бачыў у іх сябе... маленькага хлапчука, калі ён тануў у дзедавай сажалцы (залез здуру па шыю печкуроў лавіць). А тануць пачаў, калі сербануў вады, спалохаўся, што захлынецца і будзе ляжаць у холадзе на дне. Страх той быў прывітаннем ад Смерці, першым знаёмствам з уладаю Кашчавай, пра якую да гэтага ведаў толькі з казак любімага дзеда. Тады ён на імгненне застыў і пайшоў камянём на дно і толькі праз некалькі секунд пачаў сутаргава рухаць нагамі і рукамі... -- выплыў. Некалькі дзён маленькі Гервасік тады жыў, што "блаженный". Усіх хацелася абдымаць ды цалаваць.

Вось і цяпер Гервасій адчуваў нешта падобнае. Дзявочыя вусны вабілі Гервасія, як пяшчотная кветачка. І яна млела ад шчасця салодкага прыцягнення. І ўлада, якою зараз валодаў над дзяўчынаю Гервасій палохала яго... Як палохала і натхняла пачуццё, якое валодала ім.

Выліваха ўбачыў у вачах у дзяўчынкі і адчуў тое самае, што перажыў, калі першы раз суседская маладзіца на вясковым вяселлі са смакам пячатала яго ў вусны. Тады ён спалохаўся ўзніклага недзе ў глыбіні душы пачуцця пякучага салодкага тамлення... аб якім раней шмат чуў, калі-нікалі марыў, а тут адчуў ягоную моц. Страх быў ад таго, што гэтае раней не знаёмае пачуццё мужчынскай моцы і пацягу пасля пацалунку, як пасля загаду, пачало кіраваць ім знутры, перабіваючы ўсе іншыя пачуцці, робячы іх неістотнымі, дзіцячымі. І ўзнікала пачуццё страху ад невядомага, ад знікнення адчування сябе дзіцёнкам і нараджэння нейкага новага больш дарослага -- юнака.

Падобны страх быў у Гервасія і тады, калі першы раз ён у спякотным ліпені апынуўся з дзяўчынай ў стозе сена, спякотным, як жыццё. І жар тады ахапіў усё цела -- жар страсці і кахання. І яшчэ шчокі гарэлі і выдавалі хваляванне,-- каб дзяўчына, не дай Бог, не адчула ў ім юнака, а спазнала сапраўднага мужчыну. Бо ён тады ледзь трымаў у сабе ўсё, што заклала ў яго прырода, ледзь стрымліваў натуральнае памкненне цела ўзарвацца жыццёваю сілаю, выплеснуць тое, чаго так баіцца і так ненавідзіць сама Смерць і ў той жа час чаго прагне і чым сілкуецца. І зараз Выліваха бачыў у вачах у дзяўчыны сябе таго, сарамлівага і нязграбнага, крыху спалоханага і наіўнага.

Такі ж па сваёй сутнасці страх валодаў Гервасіем, калі ён трымаў на руках сваё немаўлятка, дзесяць хвілін таму народжанае. То быў страх за лёс бездапаможнага чалавечка і страх адказнасці за яго абарону ад нягод, ад Смерці, пра якую бесперапынна яму нагадвалі крыкі немаўляткі. У той момант ён адчуваў сябе і бацькам, і яшчэ пакуль хлопцам, бо ні разу не рабіў па-сапраўднаму бацькоўскіх ўчынкаў. Страшна, а ці атрымаецца, ці спраўлюся?!

Ведала душа Вылівахі і яшчэ адзін страх. Калі ён сустракаў прыгажуню, і сэрца пачынала біцца, душа пачынала маліцца, каб узнікла сапраўднае каханне і ў глыбіні душі таілася спужанасць, што яно ізноў не прыйдзе. Калі ж праходзіла страсць, прыходзіў страх: згубіць прыгажуню і мажлівасць зноў і зноў перажываць найвялікшую асалоду цела. Пра душу і сапраўднае каханне ў такія моманты ўжо не думаў. Больш таго полымем страсці раз за разам выпальваў у сваёй душы каханне, не пазнаючы яго. Страсцю Выліваха імкнуўся падпарадкаваць сабе каханне, зрабіць яго сваёй уласнасцю, як робяць уласнасцю дом, ці зямлю, жонку, ці дзяцей. Страсцю хацеў Выліваха затрымаць каханне навечна ў сваёй душы.

Каханне пры гэтым выслізгвала з абдымкаў страсці ці скукожвалася ад яе жару ды знікала немаведама куды.

Калі б Выліваха задаў пытанні пра свае страхі ад кахання старому мудрацу, то абавязкова пачуў бы незвычайны расказ. Мудрэц расказаў бы Гервасію, што нармальны хлопец, які рос у любові бацькоў, як кветка ў кветніку, калі сустракае каханне, баіцца перш-наперш страціць незвычайнае пачуццё. І інтуітыўна адчувае, што, як толькі паспрабуе ўзяць уладу над каханай, дык адразу і знішчыць каханне. І таму ён адчувае страх ад узнікнення ўлады над любай і аддае гэтую ўладу ёй, а яна яму, і так яны пазбаўляюцца ўлады над каханнем і адзін над адным. І тады свабода, якою яны адарылі адно аднаго, як нябачная абалонка ахоўвае іх каханне.

Чалавек хворы на садызм, абавязкова імкнецца ўладай кахання падпарадкаваць сабе любую, і пачуццё адразу знікае, пакідае Гаспадара і служанку замест закаханых.

Сакрэт кахання стары мудрэц зведаў не з кніг. Ён калісьці даўно, яшчэ да сустрэчы маці Гервасія з бацькам быў закаханы ў маці Гервасія. І ёй здавалася, што сапраўднае пачуццё прыйшло да яе. Але ж яна імкнулася цалкам падпарадкаваць сабе вельмі разумнага і моцнага хлопца. Так знікла яе першае каханне, а стары, як і раней, кахаў яе, зараз нават не яе, а сына, які як дзве кроплі вады быў падобны на маці. Менавіта таму мудрэц у свой час пайшоў у бібліятэку да бацькі Гервасія, а цяпер стаў верным паплечнікам сыну ў падарожжы, якое магло стацца апошнім ім абодвум.

СТРАХ ЗА КАХАННЕ

Дзіўная справа, Гервасій успамінаў нататкі маці, адчуваў у сабе нараджэнне сапраўднага пачуцця і адначасова як бы рабіў адкрыцці пра таямніцы кахання, якіх не было нават у сшытку ў маці. Спалучэнне матчынай любові да яго, і нараджэнне ў яго душы кахання спарадзілі дзіўны творчы парыў і трывогу.

Ён адчуў невядомы дагэтуль страх. Што не народзіцца ў яго любай тое таямнічае, узнёслае, што бачыў толькі ён, тое новае, што вырывае чалавека з-пад улады будзённага жыцця, з падпарадкавання страху Смерці, што дазваляе наблізіцца чалавеку да свету вышэйшага, Боскага. Гэта можа быць зародак геніяльнага паэта, мастака, ці... сапраўднай маці, ці волата -- абаронцы Радзімы, ці чулага бацькі. Гэта можа быць пачатак святога чалавека, ці чалавека, які здольны ў сваім грахоўным целе і душы выгадаваць сваё новае "я" ды вырвацца з кіпцюроў д'ябла...

Ёсць яшчэ адін страх у таго, хто кахае. Ён упэўнены, што зародак геніяльнай асобы ці рысы характару ў каханым, можа развіць толькі яго пачуццё. Але ён баіцца, што яго каханне недастаткова моцнае, каб развіць творчы зародак.

Прыкладна так любяць бацькі сваіх дзяцей, калі бачаць у іх геніяў. Страхі і пакуты бацькоўскай любові -- у прадчуванні краху іх вялікіх спадзяванняў. Боль іх страху прыглушае і выціскае з душы выратавальная надзея на ўнукаў.

У закаханых страх ад таго, што не здзейсніцца іх мара, не ўзнікне тое творчае, што ясна бачылася ім у каханым, таксама выціскаецца спадзяваннем на сваіх дзяцей. Гэтае новае спадзяванне, і... знішчае каханне, яно пераносіцца на дзяцей. Так кожны закаханы чалавек інтуітыўна адчувае і страх страціць сваё сапраўднае каханне, і надзею ізноў набыць яго -- у адносінах да дзецей, а, магчыма, і ў новай каханай.

У выніку салодкае каханне перамешваецца са страхам за тое, што згасне ў душы каханай чароўны агонь, які не пячэ, а прыемна грэе, як сухая пара ў лазні, калі адчуваеш моцны жар і ў той жа час лёгка дыхаецца. Такі агонь кахання, які адначасова падобны... на халоднае піва, якое п'еш ў той жа лазні. Цягнеш яго і адчуваеш, што яно здымае залішні жар і дае целу асалоду, менавіта такую асалоду, якую дае каханне, пасля таго, як полымя страсці прыгасае, пераадолеўшы звышнапругу і выплеснуўшы жыццёвыя крынічкі, што прабіваліся праз тваё цела, не маглі знайсці выхаду і ўрэшце знайшлі...

Сапраўднае каханне розныя людзі перажываюць амаль аднолькава. А вось узнікае каханне і гіне па-рознаму.

Людзі па-сапраўднаму моцныя і закаханыя не ведаюць страху за боскі дар і ўсе свае сілы скіроўваюць, каб развіць у сабе творцу і ператварыць у творцу свайго абранніка. Гэтыя людзі ідуць насуперак прыродзе, якая патрабуе прыберагчы сілы для сябе, дзяцей... І даволі часта яны гінуць, але ніколі самі не знішчаюць каханне. Яны належаць Богу і жывуць у боскім свеце.

Людзі слабыя адчуваюць сваё бяссілле перад абставінамі, і страхам, губяць боскі дар, падманваюць сябе спадзяваннем на дзяцей. Бо спадзяванне мусіць спраўдзіцца толькі тады, калі дзеці растуць у любові бацькоў. Інакш як ні спадзявайся -- вырастуць чэрствыя і прагматычныя садысты.

Выліваха адчуваў, якое дзіўнае пачуццё ўзнікае ў яго душы. Маладзенькая дзяўчынка сваёй чысцінёй нагадвала Выліваху самога сябе маладога. І кожны яго ўспамін пра імгненні былога шчасця нібы ажыўляўся позіркам дзяўчыны. І тады ў яго душы зноў запальваліся, як вугольчыкі, імгненні былога кахання, якое ён не змог у свой час зберагчы. Агеньчыкі сапраўднага кахання зліваліся ў адно полымя, яго раздзімаў позірк дзяўчынкі і страх перад Смерцю. То быў не страх загінуць самому, а страх, што Смерць высмакча каханне з маленькага боскага цуду, з бязмежнай душы ў маленькім цельцы.

Зразумеў Гервасій, што зелле-асалоду гэтую піць трэба цалкам і ў абгон, не праліваючы ні кроплі, ні расінкі, бо ўпусціўшы кропельку, можна загубіць усё каханне. І толькі так зробішся волатам, пазбавішся страху Смерці, ды набудзеш жыццёвую моц, каб абараніць боскі дар. Бо каханне -- гэта і ёсць жыццё. І сэнс існавання, і мэта змагання.

Большасць жанчын, з якімі раней жыў Выліваха, думалі, як хуткую асалоду атрымаць ды ад Гервасія нейкую карысць прыдбаць. І чым больш Выліваха клапаціўся пра жанчын, тым больш іншыя з іх імкнуліся сесці на ягоную храбціну. Тыя ж, хто прызвычаіўся падначальваць сабе мужыкоў, трымаць іх пад пятой, гэтай пятой імгненна выціскалі з душы свабодалюбівага беларуса боскае пачуццё.

Было ў ягоным жыцці і інакш. Успаміны пра тыя часы жыцця хвалявалі стрыманага Выліваху так, што аж слёзы набягалі на вочы. Ох, як дзіўна ўзніклі іх адносіны з Ядзвігай!

Яна была дачка знакамітага князя. У адрозненне ад сваіх сясцёр, якія думалі толькі пра забавы і марылі аб любоўных прыгодах, яна была цнатлівая, сціплая, нявінная. Лёс наканаваў так, што ў той час, калі расквітнела, выспела яе прыгажосць, тады ж пасталела і яе душа, умацавалася вера ў Бога. Шмат маладых хлопцаў марылі пра Ядзвігу, прыцягвала іх нейкая таямнічая духоўная моц набожнай прыгажуні. Але Ядзвіга на іх не глядзела. Саромелася нават свайго позірку, ды і ўвогуле вочы яе былі скіраваны толькі на неба ды ў глыбіню душы сваёй. Дзіўна, але яна спрабавала гэтых свавольных і нават разбэшчаных хлопцаў наставіць на боскі шлях. І з цягам часу ўсё больш маладых беларусаў наведвала касцёл. Адны сапраўды праз прыгажосць і каханне да яе прыходзілі да Бога. Іншыя прыходзілі ў касцёл да яе прыгажосці, бо яна была як жывая ікона. Ішоў час і адчуванне моцы сваёй душы замацоўвала ў дзяўчыне ўпэўненасць у сваім асаблівым прызначэнні -- прапаведніцкай дзейнасці, наканаванні пашыраць і замацоўваць у душах людскіх веру ў Бога. І вось аднойчы пад час малітвы, калі прасіла ў Бога прабачэння за свае грахі -- недастатковыя намаганні па служэнні Богу, Ядзвіга раптам на хвалі душэўнага парыву прамовіла: "Клянуся! Не пашкадую жыцця, каб усе беларусы прыйшлі да цябе, Божа!"

Вырашыла ж пачаць сваю богаспадобную справу з вельмі цяжкага для сябе іспыту. Даўно і шмат чула Ядзвіга пра шчырага беларуса Гервасія Выліваху. Пра яго загулы і блюзнерства. Пра ягоную шчодрасць і храбрасць. А галоўнае сумленнасць, здольнасць верыць і кахаць. Менавіта Гервасія вырашыла Ядзвіга прывесці ў касцёл да Бога: ці пераканаць, ці закахаць у сябе і праз чалавечае каханне абудзіць у ягонай душы любоў да Бога, веру ва ўсемагутнасць.

Прыехала ў гарадок, дзе жыў Гервасій, быццам знаёміцца з жыццём людзей, што падначальваліся яе бацьку. Першая ж сустрэча і гаворка з Гервасіям як полымем апалілі яе душу. Пачала яна з маральных разважанняў, а потым толькі слухала, купаючыся ў хвалях ягонага голасу, як у боскай мілаце. Закахалася. І пачаліся пакуты Ядзвігі. Душа яе гарэла, быццам у пекле, пачуцці цягнулі ў пекла, а вера ў Бога ўзвышала і асуджала грахоўныя пачуцці, думкі, памкненні. На кавалкі разрывалася яе істота. У тыя рэдкія імгненні, калі Вера перамагала, Ядзвіга давала сабе зарок: разгадаць таямніцу спакуслівага, д'ябальскага

па сваёй моцы пачуцця -- кахання, каб перамагчы яго і здзейсніць сваю мару, выканаць абяцанае Богу -- прывесці да Ўсявышняга ўсіх беларусаў, пазбавіўшы беларусаў ад цяжкага граху -- кахання.

Менавіта так угаворвала сябе Ядзвіга кожны раз, ідучы на спатканне з Гервасіем, апраўдваючы свой грэх.

Пасля першых размоў з Ядзвігай Гервасій зразумеў, чаго хоча набожная прыгажуня. Ніколі і нікому ён не скараўся, ніхто пакуль не змог падпарадкаваць яго сабе, і вырашыў Гервасій згуляць з Ядзвігай у каханне і забраць сэрца цнатлівай прыгажуні сабе.

Ночы пад зоркамі і над рэчкаю, у духмяных лугах, размовы аб жыцці спарадзілі паміж імі сапраўднае каханне. Полька ўпершыню ў жыцці спазнала сапраўднае жаночае шчасце, ад якога і ў целе, і ў галаве ўтвараецца рай, і ўжо больш не хацела аддаваць Гервасія Богу. А Выліваха, задаволены перамогай над высокай асобай, не разумеў, якое шчасце напаткала яго. Цешыў сваю душу скарэннем жанчыны і тым самым выпальваў у сваёй душы парасткі сапраўднага боскага пачуцця. Але сапраўднае каханне знішчыць не так лёгка.

Яно пакрысе пачало грэць Гервасія, і яго ўжо не цягнула на "подзвігі" па скарэнні пекных прыгажунь, якія прыносілі кароткае задавальненне, а потым спустошанасць і прагу да новых перамог. Ператваралі ягоныя адносіны з жанчынамі ў нейкае спаборніцтва, ці паляванне.

Прыкладна тое ж самае зараз адчувала і Смерць. Яна пакутавала ад таго, што губляе Выліваху, якога ўжо пачала лічыць сваім. Пачуццё згубы свайго мажлівага каханка выклікала ў Кашчавай смяротную зайздрасць. І яшчэ ўпершыню за ўсё сваё вечнае жыццё Смерць адчувала моцны жар, нават пякучы боль ад агню кахання. Звычайна халодная, звыклая да свайго ледзянога стану, Смерць пакутавала ад кахання, быццам яе самую змясцілі ў кацёл, дзе кіпіць смала. Так, менавіта так сябе адчувала Кашчавая, бо ні душы, ні сэрца не мела яна, і не магло ў яе ўнутры нічога балець. Яе апальваў жар кахання Гервасія і Ядзвігі. Ён рабіўся нясцерпным і, каб пазбавіцца ад пякучага болю кахання ды вярнуць сабе сваю ўласнасць -- Гервасія, Смерць, вар'яцеючы ад любоўных пакут, у момант калі Ядзіга і Выліваха ў абдымках дасягнулі найвышэйшага ўзлёту, памкнулася вырваць Ядзвігу з абдымкаў Гервасія, калі той заплюшчыў вочы. Маланкава запрацавалі яе думкі: "Вырваць дзяўчыну з жыцця, ўкінуць у пекла, а самой... кінуцца ў абдымкі Гервасія!" Яна была ўжо працягнула кашчавыя рукі да закаханых, як раптам успомніла, як перасмыкнула Гервасія, як амаль прастагнаў ён "Ратуй, Божа! " ў той момант, калі на імгенне ўявіў сябе ў вечных абдымках Кашчавай на смяротным шлюбным ложку, пакутуючы ад болю і прыкрасці...

Стрымалася Смерць. Зрабіла прасцей, па-звыкламу. Падклала ў руку адной прыхільніцы Вылівахі атруту... Калі адпявалі Ядзвігу, першы раз за сваё жыццё стаяў Выліваха перад труной і маліў Бога, каб пакараў яго за тое, што не змог выратаваць дзяўчыну. Гервасій кляў сябе апошнімі словамі, што не разгледзеў падарунака лёсу і Бога -- сапраўнае каханне, не змог зберагчы яго.

Смерць таксама адчувала сябе дрэнна. Яна лёгка забірала сабе людскія жыцці, распараджалася безнадзейнасцю, роспаччу, страхам. А вось каханне заставалася непадуладным ёй. Чаму так адбывался, Смерць не ведала, як не ведаў Выліваха, чаму не ўдаецца яму захаваць сапраўднае каханне.

"ДЫК ВОСЬ ЯНО ЯКОЕ!"

Адказ на гэтае пытанне пасля сустрэчы з мудрацом знайшоў у сшытку маці :

"Калі кахаеш па-сапраўднаму, то сам імкнешся цалкам падначаліцца творчаму зародку ў каханым, служыць яму, атрымліваючы пры гэтым асалоду ад таго, што ствараеш каханага і ўзвышаешся да боскага пачуцця.

І вось, калі той, хто кахае, раптам пачынае прымушаць любага служыць яму і падпрадкоўваць сабе нават пачуцці любага чалавека, тут -- нараджаецца садызм, і памірае каханне.

Бывае і наадварот. Закаханы імкнецца служыць, каб проста дагадзіць, задаволіць любую прыхамаць каханага, нават самую жывёльную, разбэшчаную частку, а не толькі творчы пачатак, які ўздымае чалавека да Бога, служыць ад страху, што, не дагадзіўшы, страціш яго. Тады знікае боскае пачуццё. Ад прымусу, ад імкнення дагадзіць не вышэйшаму творчаму пачатку ў чалавеку, а ягонай нізкай прыродзе, каханне ператвараецца ў садамазахізм і ў распусту."

Усе жыццёвыя страхі, якія перажыў Выліваха, бачыліся яму зараз у вачах незнаёмай з будучага, куды занеслі яго Смерць і Бог. І ўсе гэтыя страхі раптам зрабіліся дробязнымі і неістотнымі ў параўнанні з новым сапраўдным каханнем.

Выліваха, які стаяў нерухомы і зачараваны ўспамінамі , якія дазволіла яму ўзгадаць дзяўчына і перажыць нанава і па-іншаму, чым калі тое было на самой справе, здрыгануўся. Як вадой са студні акаціла Гервасія. Быццам сам Бог даверыў яму найважнейшы сакрэт жыцця! "Дык вось яно якое сапраўднае... ! -- прашапталі ягоныя вусны, -- адначасова і салодкае, і горкае, смяротна страшэннае і ачмуральна падбадзёрлівае, як жывая вада ў шклянцы маці-лекаркі".

Выліваха імгненна ўспомніў, што было напісана пра сапраўднае каханне ў сшытку ў Маці. Так бывае заўжды ў жыцці. На простыя і мудрыя рэчы, пра якія нам кажуць бацькі ці пішуць разумныя людзі, мы забываемся ці не звяртаем увагі, не маючы часу і асаблівага жадання спасцігнуць іх сутнасць. І калі ў штодзённым жыцці нас напаткае каханне, мы не цэнім яго. А калі Бог раптам дае нам дар па-сапраўднаму пакахаць, ці ставіць нас перад выбарам: сапраўднае жыццё-палёт, ці існаванне-паўзанне, каханне ці смерць -- прапісныя ісціны робяцца сэнсам жыцця.

-- Так проста! -- усклікнуў Выліваха, -- трэба перш-наперш даведацца і паверыць, што ў цябе ёсць яшчэ адзін чалавек -- сапраўдны беларус! І калі ён нараджаецца спачатку ўнутры, Бог ужо дае табе магчымасць кахаць! І калі ты не знішчыш яго нараджэння ў душы - перародзішся сам, дык яшчэ больш мажлівасці атрымаеш, каб па-сапраўднаму пакахаць. Бо толькі творца можа кахаць па-сапраўднаму, бо ён можа цаніць створанае, берагчы яго кожную часцінку, бо з іх усё складваецца і з кожнай часцінкі нараджаецца вялікае. А кожнае імгненне кахання -- бясконцае і перажываецца як вечнасць. Творца толькі і можа беражліва адносіцца да створанага іншым: ці чалавекам, ці прыродай, ці тым, хто бесперапынна стварае самога сябе іншага і лепшага, а не імкнецца падпарадкаваць сабе свабоду каханай.

Каханне ўзнікае тады, калі ты ўбачыш тайну твару любімай, тое, што нікому не дадзена спасцігнуць. Бо хто кахае, бачыць і тое, што ёсць прыхаванага, і тое, што толькі нараджаецца ў каханай і невядома, нябачна і неадчувальна нават ёй самой. Закаханы бачыць нават тое, чаго няма ў каханай, але можа ў любы момант узнікнуць, калі яна закахаецца па-сапраўднаму і перародзіцца. А такое можна ўбачыць толькі мудрэц-летуценнік, які жыве адначасова і ў свеце зямным, і ў боскім. І калі прыходзіць каханне, чалавек пачынае жыць не на зямлі, а ў Бога: з вопытам зямным, а з мараю нябеснай. Ён ужо не ведае страху за зямное жыццё. Ён не ведае і страху за свабоду, бо сам па сваёй волі імкнецца да звышсвабоды, якая абмежавана толькі каханай і Ўсявышнім. Адсюль і страх страціць каханую і веру ў сябе. А каханая жадае і імкнецца да бязмежнай творчасці каханага, вышэйшая з якіх -- творчасць жыцця.

Выліваха ўспамінаў, як маці тлумачыла сапраўднае каханне:

"Пра тое, што ты па-сапраўднаму закахаўся, даведаешся тады, калі адчуеш, што ўвесь свет для цябе даецца толькі праз каханую. Уся мараль, усе каштоўнасці і ацэнкі праходзяць тады толькі праз каханую, як адзіную суддзю, як адзіны праваднік сусвету. І калі дзяўчына любіць жыццё, бацькоў, бацькаўшчыну, то тваё каханне будзе шчаслівае і сапраўднае. І тады каханне да дзяўчыны ў цябе не будзе аддзелена ад любові да радзімы-маці".

КАХАННЕ ЯК БОСКАЕ ВЫПРАБАВАННЕ І АД СМЕРЦІ ВЫРАТАВАННЕ

Маці Вылівахі да ўсяго дайшла праз свой пякучы душэўны боль, пакуты страчанага, а потым набытага кахання. У гэтай жыццёвай трагедыі і быў сакрэт складанага характару Вылівахі і ягоных адносінаў да жыцця і кахання. Ён тоіўся ў характарах ягоных бацькоў і іх трагічнага кахання. Маці, якая выхоўвала Гервасія, ніколі ні словам, ні паўсловам не расказвала сыну пра свой лёс.

А дзед даволі часта замест казак расказваў Гервасіку пра незвычайнае каханне, якое было ды, бадай, і захавалася ў ягоных бацькоў. Пра каханне тое хадзілі легенды. Маці Гервасія была першая прыгажуня ў дзяржаве, і слава пра яе прыгажосць разнеслася не толькі па ўсёй дзяржаве, але і далёка за яе межы. Шмат хто з багатых людзей з розных краёў свету прыязджаў да прыгажуні, каб пабачыць казачную прыгажосць. Амаль усе прасілі яе рукі, і многія па-сапраўднаму кахалі яе. Але яна ўсім адмаўляла, і некаторыя нават страляліся. Звыклася прыгажуня з ўладай сваёй прыгажосці (і гэта пры незвычайна мяккім характары). Гэтай мяккасцю ламала яна самых моцных волатаў-асілкаў. Так здарылася ў свой час і з мудрацом. Калі імкненне ўладарыць замацавалася ў яе характары, раптам закахалася яна ў Князя, якога сустрэла пад час свята. Ён, у адрозненне ад іншых мужчын, выказаў ёй вельмі тонкі камплімент і больш не падыходзіў, толькі здалёк цёплым позіркам нібы лашчыў яе.

Князь быў увесь у шнарах, выйшаў пераможцам з бітваў за айчыну. Свабоду любіў так, што ягоныя сяляне не ведалі прыгону. Дзетак сялянскіх у школе вучыў, а самых здольных за свой кошт пасылаў вучыцца за мяжу. Чуткі пра князя хадзілі далёка. Беглыя сяляне ішлі да яго з усіх бакоў.

Пасля шлюбу нейкі час яны жылі, як у раі. А потым пачалося. Бацька Вылівахі шмат часу аддаваў грамадскім справам. Ён ездзіў па краіне, кансультаваў падрыхтоўку вайскоўцаў, бо меў вялікі вопыт паспяховых баёў. Маці Гервасія не вытрымала, паставіла пытанне рубам: "Альбо я, альбо твае сябры з дзіцячымі гульнямі ў вайну! Апамятайся, ужо сівы стаў, а ўсё на кані гарцуеш ды шабляю махаеш!" Каб укалоць каханага, узяла маленькага Гервасіка і паехала да сваіх бацькоў. Думала, што князь не вытрывае і хутка за ёй прыедзе. Але так здарылася, што пачалася вайна. І маці Гервасія аднойчы прынеслі жудасную вестку, што князь загінуў у баі. Ох, як галасіла тады маці Вылівахі, як праклінала сябе, дурніцаю называла. Душа ў яе балела амаль так, як у яе сына, калі хавалі ягоную каханую -- Ядзвігу.

І вар'яцела гэтак жа ўдалечыні ад адзінага, непаўторнага і незаменнага, тая, без якой князю не жыццё, нават не існаванне, а толькі кроў з ляза баявой сякеры, толькі шнар на сэрцы, рана на грудзях, з якой кроў сочыцца безупынна. І не загоіць яе, тае раны. Бо ад кахання, з адамавых часоў ні лекаў, ні выратавання, а толькі вера, надзея ды страх. Вера, што каханне і каханая не здрадзяць, надзея, што боль пакутаў абернецца асалодаю шчасця, ды страх, што каханне знікне і застанецца ў душы попел і пустэча. А тады і жыць не захочаш... Адных каханнем Бог узнагароджавае, другіх карае. Адных каханне забівае, другім вяртае жыццё.

Ішлі дні, а боль у душы ў княгіні не праходзіў, а наадварот мацнеў. І, што дзіўна, расла надзея. Яна, нават, у нейкія моманты пачынала думаць, што вар'яцее. Самыя вялікія пакуты прыносілі ўспаміны. Розум раіў: "Суцішся. З таго свету не вяртаюцца. Трэба жыць далей, думаць пра сына, а можа пашукаць і новага мужа". Пакуты толькі абвастрылі рысы яе твару -- упрыгожылі яго і ад мужыкоў не было адбою. Ды і бацькі, якія бачылі як пакутуе дачка, раілі супакоіцца і прыгледзецца да каго-небудзь. Памяць жа ўвесь час нагадвала тыя моманты сумеснага з мужам жыцця, на якія раней не звяртала ўвагі. Вось ён са зброяй на кані. Раней яна ненавідзела і яго каня , і зброю, бо на ім каханы ездзіўя на розныя вучэнні ды выправы, а зброя ды кальчуга былі замест жонкі. І прылягалі да цела, і гладзіў Князь іх так любоўна і пяшчотна, як яе руку на спатканні. Толькі зараз яна зразумела, што зброя тая і абарончыя прылады баранілі яму жыццё. І кляла сябе і маліла: "Ох дурніца-дурніца! Калі б конь прынёс мужа дамоў, дык пацалавала б і каня! А зброю тую... нават ў ложак легла б з мужам, ў жалеззе апранутым!" І мроіла аб каханым на кані ў даспехах.

Пасля смерці мужа маці Гервасія дома не жыла. Прыехала ў мужаву хату, сабрала рэчы і хутчэй назад, да бацькоў. Бо кожная рэч, кожны куточак дома выклікаў успаміны і нясцерпны боль. Але дзіўна. Чым больш успамінала мужа, тым больш цягнула ў яго дом, які стаў ёй родным. Вярнулася. Боль успамінаў не праходзіў, але дом , як быццам гоіў душэўную рану. І кожны дзень, які яна праводзіла ў іх доме пасля смерці мужа, быццам пераносіў яе ў мінулае, ствараў уражанне, што муж недзе побач. Боль пакутаў ад смерці мужа не толькі не суцішваўся, а наадварот -- рос, але яна не бегла ад болю, бо расла ў яе душы надзея.

Па вечарах яна садзілася за стол у вялізнай зале, дзе раней, яшчэ да трагічных падзеяў часта збіраліся госці. Тады было весела, шумна. Вяліся разумныя гаворкі. Яна, як заўжды, была ў цэнтры ўвагі. А ўсё роўна хацелася ёй, каб госці як мага хутчэй раз'ехаліся, хацелася застацца з мужам і каб больш нікога, яны і каханне... А калі раптам нехта з гасцей заставаўся начаваць і да раніцы аб нечым размаўляў з мужам, не знаходзіла сабе месца, не магла заснуць.

Цяпер у зале гаспадарыла цішыня, толькі дровы ў каміне патрэсквалі, бы вялі гаворку. Менавіта так было ў тыя хвіліны, калі госці раз'язджаліся, і яны з мужам сядалі каля каміна і маўчалі. Ён браў яе руку ў свае асцярожна, як птушаня. Полымя заварожвала... Калі вочы стамляліся, яна пераводзіла позірк і сутыкалася... з яго позіркам. Са сцен з партрэтаў глядзелі князі старажытнага роду. Сярод іх і ён. Вочы князеў ўпэўненыя, спакойныя перадавалі і ёй пэўную ўстойлівасць. А яго вочы яшчэ нараджалі ў душы веру ды мацавалі яе каханне. Яна зусім не адчувала адзіноты ў пустым доме. Ён быў побач кожнае імгненне, ён жыў у яе душы.

Каб вярнуўся, марыла яна, дык няхай бы хоць кожны дзень да раніцы вёў размовы з сябрамі, толькі б бачыць яго, сядзець побач за сталом, адчуваць дотык рук, позірк, які лашчыў так пяшчотна.

У пустым доме маці часта ўспамінала тыя дні, калі мужа прынеслі з палявання на дзіка з рванай ранай на жываце. Лекары казалі, што жыць не будзе. Адна знахарка чамусьці на мужа не глядзела ўвогуле, а ўважліва разглядала нешта ў вачах жонкі, пакутлівых і кахаючых. А калі знахарка адыходзіла, сказала: "Яго можа выратаваць Бог ды твая душа". "Як гэта? Што мне рабіць?",-- узмалілася яна.--Каханне падкажа,-- адказала знахарка. Кожны дзень яна падоўгу ляжала, пяшчотна абняўшы мужа. Ніхто не бачыў, акрамя Бога, якія сілы аддавала яна мужу, якая энергія струменіла, пералівалася ад яе каханаму. Ніхто не чуў, якія словы яна казала каханаму, толькі чулі душа параненага мужа і вушы Бога.

І цяпер яна жыла ў мужавым доме з сынам, душою быццам абдымала абодвух. І днём, і ўначы. Калі ад свайго ж стогну прачыналася, то дзівілася таму, што ў яе пяшчотных абдымках быў сынок, а ў сне яна бачыла, што абдымае каханага. Сынаў твар быў як дзве кроплі падобны на мужаў, і яна, калі прачыналася і адольвала першае здзіўленне, пяшчотна абсыпала пацалункамі сына.

Час для яе цяпер складваўся з успамінаў. Яна ўзнавіла ўсё іх жыццё і адчула, што толькі цяпер па-сапраўднаму пакахала свайго мужа і баялася аб гэтым каму -небудзь казаць, бо прынялі б за вар'ятку, больш таго, баялася прызнацца ў гэтым дзіўным каханні нават сабе. Пакуты і радасць, жах і шчасце, боль і пяшчота, адчай і надзея панавалі ў яе душы і зразумела яна, што ніхто ёй у гэтым жыцці больш не патрэбны. Так і памрэ з гэтым незвычайным боскім пачуццём. Толькі калі-нікалі ў роспачы ўскліквала: "Каб ты быў побач са мной, дык сваім каханнем змагла б цябе ажывіць!"

Калі паплечнікі Князя пакідалі поле бою, ён ляжаў бяздыханны. Сяляне збіралі мужных ваяроў, каб пахаваць. Падышлі і да яго. Недзе ў глыбіні ягонай душы нешта цеплілася. Гэта было ўжо не жыццё, але яшчэ і не смерць. Гэта быў яе парог, на якім ўжо ў чалавека няма моцы, каб вярнуцца назад у жыццё. Ёсць толькі імгненне, каб выканаць апошні маральны абавязак перад каханай, дзецьмі, бацькамі, сябрамі, калі душа развітваецца: даруйце і бывайце...

Акрываўлены і нерухомы ляжаў Князь на зямлі. Жыццё пакрысе пакідала яго.

Раптам прыйшоў момант, калі ўзняўся ён душою над целам сваім, адчуў урэшце апошнюю ў гэтым свеце палёгку і так выразна ўсвядоміў, як пакутуюць блізкія яго, як ірвецца ад болю душа каханай, як часта пачало біцца сэрца сына ягонага любімага, што не здолеў усё ж высока адарвацца ад зямлі і пакінуць яе. Адчуў, што такая смерць, як здрада -- занадта лёгкае выйсце для яго, грамадзяніна -- сына краю свайго, князя і чалавека, каханага і бацькі, для якога кожная кропелька жыцця ў асалоду і адначасова і кропелька поту ад цяжкай працы і ўжо не кропля, а паток кахання. Невыносны боль, як боскі праклён, ахапіў галаву, цела, у імгненне прасвятлення злавіў, зразумеў, успрыняў, як у люстраным адбітку, каханне да жонкі і любоў да сына. Сэрца забілася ў рэзананс з тым непаўторна адзіным жаночым сэрцам, без якога, як імгненна ўсвядоміў Князь, жыццё -- не жыццё.

Усё гора, уся радасць свету ўдарыла Князю ў галаву. Прыўзняўся. Не вытрымаў. Упаў, раскінуў рукі, абняў зямлю. Такім, не жывым і не мёртвым знайшлі яго сяляне. Прынеслі ў хату, даглядалі як маглі, выпойвалі зеллем, маліліся за душу яго. А ён, вяртаючыся да жыцця, не адступаючы далёка ад смерці, трызніў адно: стаяла перад вачыма жанчына, не так прыгожая, як блізкая, неад'емная і родная, бы часцінка цела яго, а таму прывабная і непадменная. І вусны яе, жаданыя ды мяккія, цягнулі яго да жыцця. Кожны дотык яе вуснаў быццам ўдыхаў жыватворнае паветра. І валасы яе, як лёгкае павуцінне на твары ў жнівеньскім лесе, краналі лоб яго і шчокі, абуджалі і ўзбуджалі, абнадзейвалі, падштурхоўвалі, каб прарваўся праз іх, як у лесе праз кустоцце, і тады імкнуўся прыўзняцца з ложка і тут жа стрымліваўся, у абдымках каханай, пагрузіўшы галаву ў яе валасы, і тады цела ажывала, чакала нечага.

І, не дачакаўшыся, ён, сутаргава мацаючы лоб, з якога раз-пораз вышываным ручніком маладая гаспадыня выцірала халодны пот, ускокваў, па-вар'яцку спяваў, плакаў, рагатаў і маліўся. Маліўся на каленях, і не разумеў, калі адыходзіў , ад сноў хваравіта-падманлівых, што боль той і пакуты, якія абцугамі сціскаюць душу і прымушаюць біцца, сэрца, не што іншае, як каханне. Каханне, якое хмеліць галаву разам з апошняй віннай кропляй з срэбнага кубка, каханне, якое хмеліць мацней за любы напой апошнім стогнам у раскіданым і гарачым вясельным ложку, каханне, якое дае поўную разняволенасць і адчуванне абсалютнай свабоды ў момант прызнання ў каханні і кружыць галаву ад гатоўнасці да поўнага самаахвяравання!

Да жыцця Князь вяртаўся, як тапелец са дна ракі на паверхню, са свінцовым цяжарам у галаве і руках, з пачуццём, што праз хвіліну зноў зацягне ўніз, туды, дзе ні сонейка, ні былой лёгкасці, а толькі ноч ды сцюжа.

Але чыясьці рука не дазволіла патануць, схапіўшы за каўнер і валасы, вырвала з гэтага прамежкавага стану, дзе жыццё, як смерць, а смерць, як выратаванне...

Пясчаная рачная каса, цела з раскінутымі рукамі, валасы, як пераблытаныя набрынялыя смерцю водарасці, -- і першы ўспамін-прывід. Нават не ўспамін (што ўспамінаць, калі за плячыма пустэча), а хваравітае трызненне: ідзе па ўзбярэжку жанчына, кідаецца раптам побач з ім на калені, дакранаецца з енкам да твару, галосіць: "Ты хто такі?! Няўжо... Божанька, дапамажы-ы-ы..."

І смерць адпускае са сваіх халодных абцугоў. Але ўжо нахіліўся над ім іншы. І без плачу, а толькі з праставатым сялянскім здзіўленнем пытаецца пра тое ж: "Ты хто такі?!"

А хто я?...І зноў нырок, але не ў смяротна халодны вір, а да вытокаў сваіх, як да выратавальнай плыні. Хто я такі? Сялянскі прыгонны двор... Крывавыя мазалі. Белае жарабя на пашы...Талака і свята -- пабудавалі дом... Селянін. Адчуванне селяніна было ў яго заўжды, бо ў дзяцінстве рос разам з вясковымі хлапчукамі. Але нешта не дае пагадзіцца.

Памяць ізноў б'е пульсарам крыві ў скроні , не дае супакоіцца. І малюнкі-абразкі перад вачыма. Палац з чырвонай цэглы... срэбра і золата посуду на доўгім стале для вячэры ў вялізнай зале... Партрэты ў галерэі, з якіх адзін і той самы ўладарны позірк праз стагоддзі... Князь!

А памяць ўжо кідае яго ў сядло. І ўжо не жарабя, а белы конь б'е нецярпліва капытом... Чырвоная накідка на плячах. У руцэ баявая сякера-гізаўра... Коннікі ў запэцканай крывёю вопратцы знікаюць, як цені... Ваяр!

А побач бел-чырвона-белае і маланкавае... радзіма... і зноў боль і забыццё.

І раптам вар'яцкі роскід гэтых арэляў, імя якім хваравітая памяць, зноў спыняе невядома рука. Не, не селяніна-выратавальніка. А рука-прывід той самай незнаёмай, нерэальнай з пясчаных выспаў, якая па вадзе, як па сухому, якая -- па душы, як божухна басанож... Пацалунак у засмяглыя вусны -- рассыпанае вітражнае шкло раптам з'ядналася адзінай аправай, у адзіны, яскравы і дакладны да болю ў вачах малюнак.

Так немаўлятка, сказаўшы першы раз з гонарам: "Я", робіцца асобай; так хлапчанё, застаўшыся без бацькі, ператвараецца ў гаспадара на гэтай зямлі і перш- наперш у сваім доме; так мужчына, захлынаючыся ад болю за пакуты краю свайго, усведамляе сябе сынам Бацькаўшчыны; так малюнак вар'ята-небаракі становіцца прызнаным шэдэўрам генія...

І селянін у дзядзькаванні! І князь! І ваяр! Адначасова! У адной асобе! А значыць чалавек, якому жыць трэба, змагацца з ворагам, а не на ложку з хваробаю!

Ён расплюшчыў вочы і не чарговы прывід убачыў, а сапраўдную сялянскую хату, гаспадара-выратавальніка ля акна, а за сталом -- тую, якая пяшчотай жаноцкай дапамагала вярнуцца яму да рэальнага жыцця. У позірку яе ўбачыў такое знаёмае, якое суправаджала яго апошнія гады. То было каханне. Гэтае боскае пачуццё прыйшло для дачкі гаспадара і ратавала Князя ад смерці. Яе ж ратавала ад шэрасці і бязвыходнасці вясковых будняў, надавала жыццю сэнс. Каханне, як боскі цуд, разгаралася ў душы яго каханай жонкі і, нягледзячы на сотні вёрст паміж імі, трымала Князя на мяжы смерці, вяртаючы памяць пра самога сябе.

А там -- конь белы ды меч у руках...

... І калі асеў пыл на гасцінцы, засталася на ім маладая сялянка з плачам: "Божанька дапамажы-ы-ы...", тая адзіная лёсавызначальная ні сястра, ні жонка, ні маці, ні каханка, а ўсё разам злітае -- закаханая жанчына, якая толькі і можа супрацьстаяць смерці. І якая кожны раз памірае сама, калі памірае яе каханне і ажывае зноў з попелу, калі каханне авалодвае яе душою зноў. Тупат каня, які нёс Князя назаўжды, гнаў тое каханне як птушаня неразумнае, якое і на крыло яшчэ не стала, а ужо змушана ўзляцець у паднябессе... каб упасці праз хвіліну ў траву. Яно забілася так, што і лес аціх, і рэчка анямела, і сонейка праз вясёлкавую дугу слязьмі пралілося...

Калі бацька Гервасія вярнуўся дадому, маці, убачыўшы мужа, зусім не здзівілася, а толькі стаяла нерухома, баялася, што любы рэзкі рух парушыць цуд і каханы знікне, як гэта няраз бывала ў сне.

І ён злез з каня асцярожна, бо кружылася галава, якая яшчэ не паправілася.

Пакуль Князь падыходзіў да жонкі, яго некалькі разоў павяло ўбок.

Ніхто не вымавіў ні слова, бо баяліся ўспалошыць дзіўнае пачуццё, якое з'яднала іх у адно.

Абняліся пяшчотна і доўга стаялі так, быццам трымалі ў абдымках сваё дадзенае Богам толькі ім пачуццё -- узнагароду за пакуты, вернасць і веру, надзею і душэўную моц.

Ім здавалася, што калі замкнуць рукі, адляціць іх жар-птушка. І сапраўды жарам палалі іх шчокі, рукі і сэрцы.

Такі самы яна адчувала, калі абдымала яго, параненага дзіком у жывот. Такі самы жар адчуваў ён, калі яго не жывога, але яшчэ і не мёртвага вырывала нейкая цудадзейная сіла з кіпцюроў і кідала ў хваравітыя трызненні.

Тое самае цяпло запальвалі ў яе душы агонь каміна і позірк ягоных вачэй з партрэта, і нават у халодным ложку адной ёй хапала таго цяпла да раніцы, аж не хацелася расплюшчваць вочы, каб не знік позірк каханага.

Князю, калі пачаў вылечвацца, гэткі ж жар вярнуў прытомнасць і боскае пачуццё. Калі ён крыху ачуняў, але яшчэ не пазнаваў сам сябе, аднойчы прачнуўся, дык ўбачыў знаёмыя вочы зусім незнаёмай дзяўчыны -- дачкі гаспадара хаты, што даглядала яго. Зусім незнаёмы твар, а вочы поўныя такога роднага і шчырага кахання! Дзе ж бачыў? І тут жа маланкаю -- твар каханай і крык. Ён, шчаслівы, кінуўся да дзяўчыны, абняў, пацалаваў, а імя каханай паўтараў раз за разам, быццам баяўся яго забыць.

Дзяўчына разгубілася і шчаслівая і адначасова збянтэжаная шаптала: "Супакойцеся, я не тая, вам нельга хвалявацца, кладзіцеся ў ложак..." і лашчыла яго, як дзіця, супакойвала. Яна думала, што ў ваяра прыступ і ён трызніць, але міжволі лавіла ягоныя вусны сваімі , прыціскалася грудзямі да яго грудзей, захлынаючыся ад шчасця і прадчування свайго гора.

Князь, калі пазнаў у вачах у вясковай дзяўчыны сваю абранніцу, успомніў і сябе. Усё гэта дзед расказваў Гервасію, але ён шмат чаго з гэтых расказаў не разумеў.

Так ужо спрадвеку павялося, што сярод людзей нармальных (у нелюдзяў свае законы) ЁН жыве ЗА КАХАННЕ, а ЯНА -- ДЗЕЛЯ. І калі адрываецца першае ад другога, то гэта не каханне ўжо, а бачнасць, здрада адна нялюдская, горкі падман, пусты колас гнілым жніўнем... Каханнем-падманкай Бог выпрабоўвае чалавека, і, калі той вытрымаў выпрабаванне -- узнагароджвае сапраўдным каханнем. Калі ж чалавек не вытрымлівае, Бог можа кінуць небараку, а можа і пакараць... сапраўдным каханнем.

Вось які вопыт атрымаў у спадчыну ад бацькоў Гервасій Выліваха. Моцны, мужны, прыгожы, амаль шчыры беларус, але мудрасці пакуль яму неставала, бо не прайшоў пакуль праз пакуты. А тут і сапраўднае выпрабаванне падаспела. Ды не простае, не шабляй махаць ды на кані скакаць. Выпрабаванне каханнем і са Смерцю змаганнем.

ПРАДВЫЗНАЧЭННЕ

У Настачкі ў вачах свяцілася гатоўнасць на любую ахвяру, абы толькі захаваць каханне ды Выліваху бачыць шчаслівым.

І тут ізноў зрабіў адкрыццё Гервасій. Каханне ўзнікае ў чалавека, які творыць і сам ператвараецца. І тады каханне вырывае чалавека з буднасці, раскрывае ягоны боскі пачатак. Больш ужо нічога не трымала яго на гэтым свеце, апрача каханай ды абавязку перамагчы Смерць. Ён гатовы быў загінуць, але не даць Смерці смактаць душу ды каханне з самых блізкіх яму людзей.

Выліваха ўявіў, як Кашчавая кінецца на ўзнёслую летуценніцу і пачне смактаць росную чысціню яе вачэй, высмоктваць яе мары і мроі, прыціскаць дзяўчынку да зямлі, каб яна не лётала, а поўзала, і аж ногі ягоныя падкасіліся. Ён упаў на калені, упершыню пацалаваў дзявочыя ножкі. І, раптам, бязмежнаю сілаю напоўнілася яго душа: "Не аддам, ніколі, не аддам табе, Кашчавая, гэтую дзяўчыну. Не перамогуць твае ідалы!"

Такога ўзрушэння з Вылівахам не было нават тады, калі першы раз ён Смерці спадабаўся, ды з таго свету ад Кашчавай ратаваўся разам з прыгажуняй, з якой выпадкова перад Смерцю сустрэўся ды закахаўся. І словы-пачуцці ліліся з ягоный душы:

Відавочна лёс такі ў беларусаў:

Што каханне да іх прыходзіць,
Калі Смерць на жыццё імгненні адводзіць.
Лёс - каханую дзяўчыну ратаваць,
Лёс - радзіму-маці вызваляць.
Лёс - з сябрамі разам будаваць
Дом уласны і дзяржаву - Беларусь.

Выліваха, ахоплены боскім пачуццём, быццам піў крышталёвы келіх боскага напою. Цяпло дзявочых рук перадавалася яму хвалямі цяпла сапраўднага кахання, і ад яго раптам пачало пячы ўсё цела. Ён адчуў сябе юнаком, скура ў якога апалена сонцам і ўся гарыць. Ён жа стаіць на высокім баразе, і пад ім пляскоча выратавальная халодная вада. І ёсць толькі адно выйсце -- нырнуць.

Але на гэты раз з Вылівахам быў Бог, за ім стаяў беларускі народ, а ў ягонай душы полымем разгаралася сапраўднае каханне. Гэта давала яму незвычайнае абвостранае пачуццё не толькі сябе, а і чалавечых душ. Зрок абвастраўся, і ён бачыў пад вадой вялізны камень аб які, калі нырне, разаб'е галаву. А адчуваў Гервасій упэўненасць, веру ў свае сілы. Адчуваў веру ў тое, што зможа не толькі захаваць у сабе некаторыя рысы сапраўднага беларуса, якія разгледзела ў ім Настачка, але і стаць ім. Выліваха паверыў у тое, што ў яго хопіць сілаў не толькі захаваць каханне ў душы Насценькі, але і стварыць новы свет, у якім будуць свяціць дзве зорачкі, свет, які будзе раскрыты для дабра і прыгажосці, і будзе імкнуцца аб'яднацца з такімі ж сузор'ямі.

Менавіта такая вера адрознівае нармальнага чалавека ад садамазахіста. Той верыць толькі ў сілу па-за ім: ці то веру ў зброю і прымус, ці то веру ў грошы і падман, ці то веру ў суперідала-асілка, які за цябе ўсё зробіць, абароніць і, нават, дасць веру ў каханне таго, хто цябе кахае. (Колькі разоў яны казалі: "Запэўні мяне!") веру ў тое, што таго кахання хопіць на дваіх.., карацей веру ў цуд.

Менавіта калі вера нармальных людзей у свае сілы, спалучаецца з сапраўднай любоўю да Радзімы, з той любоўю, калі ты бачыш у ёй, забітай і прыгнечанай, раскрадзенай і згвалтаванай квітнеючую прыгажуню, верыш, што яна адродзіцца...

Пацалаваў Выліваха прыгажуню. Яны свяціліся ад шчасця. Разам яны маглі перамагчы ідала. Дзяўчыне Бог даў цудоўны зрок, які дазваляў ідала разгледзець, ды майстэрства, ідала замаляваць, як бы ён ні хаваўся. Выліваха валодаў гумарам, ды са Смерцю быў на "ты". І Гервасій і Настачка любілі свабоду і верылі ў свае сілы. З імі была і мудрасць продкаў. Змаганне з ідалам яны пачыналі разам са старым мудрацом, які калісьці кахаў маці Гервасія ды быў паплечнікам-дарадцам яго бацькі.

Хуценька падключылі яны кампутарны сканер, і Гервасій зрабіў інструктаж для каханай дзяўчыны, за якім уважліва сачыў стары мудрэц:

"Запомні! На наш кампутар будуць трапляць падзеі

1. з "Невиданного миру государства", якое Смерць утварыла пад Беларуссю, і якім кіруе шклоўскі ідал Пацыент;

2. з Беларусі, якой калісьці кіраваў А.Лукашэнка;

3. з будучай Беларусі, якой зараз кіруе нашчадак Лукашэнкі - ЛукаПШЫК."

І яшчэ наша задача -- логава Смерці знайсці і кулю-лёсавызначальніцу. А напачатку пазнаёміліся Гервасій мудрэц ды Настачка з біяграфіямі абранцаў Смерці.
Дело № 1
ШКЛОЎСКІ ІДАЛ
ФОТА ІДАЛА:

Створаны ў Х стагоддзі.

"Ідал знойдзены ў 1963 годзе ў Шклове на беразе ракі Серабранкі. Ідал высечаны з пясчаніку ў Х-м стагоддзі. Ён мае даўжыню 1,2 м і вагу 250 кг. Скульптура цыліндрычнай формы, моцна абагульненая. Ніжняя частка яе апрацавана даволі грубым сечным інструментам, са спіны крыху абчасана. Калі ўлічыць, што ідалы ствараліся не толькі ў гонар багоў, але і памерлых правадыроў, то шклоўская скульптура, відаць, не з'яўляецца выключэннем. Яе форма захоўвае прыродныя абрысы драўлянага слупа. Строгая вертыкаль формы нагадвае ствол дрэва, у які арганічна ўпісваецца фігура чалавека.

Ідалы былі племянныя, родавыя, сямейныя, і асабістыя. Племянных і родавых ставілі на свяцілішчах, вядомых па старажытных летапісах як трэбішчы, капішчы, кумірніцы, якія мясціліся на высокіх пагорках, акружаліся валамі і рвамі, дзе запальваўся рытуальны агонь. У центры пляцоўкі размяшчаўся ідал, іншы раз вакол яго -- маленькія ідальчыкі. Ім прыносілі розныя падарункі -- ежу, воўну і г.д."

Выява шклоўскага ідала і тэкст узяты з кнігі "Старажытна-беларуская скульптура" А.К. Лявонава. Мінск, Навука і тэхніка, 1991 год, ст. 13.

Выліваха:

-- Відавочна, каб распазнаць шклоўскага ідала, трэба чакаць ад яго слоў пра ствол, слуп, вертыкаль. А вакол яго мусіць быць шмат ідальчыкаў...

ДЕЛО № 2
ПРЭЗІДЭНТ РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ А. ЛУКАШЭНКА
ФОТА: ПРЫГОЖАЕ.
ОСНОВНЫЕ ЭТАПЫ ПУТИ
ПРЕЗИДЕНТА БЕЛАРУСИ
А. ЛУКАШЭНКІ

родился 30. 08. 1954

09.71 -- 06.75. СТУДЕНТ Могилёвского пединститута;

08.75 -- 11.75. СЕКРЕТАРЬ комитета комсомола СШ 1 г.Шклова;

11.75 -- 01.77. ИНСТРУКТОР политотдела Западного пограничного округа г.Брест, в.ч. 2187;

01.77 -- 11.77. СЕКРЕТАРЬ комитета комсомола горпищеторга г.Могилева;

11.77 -- 05.78. ИНСТРУКТОР Октябрьского райисполкома г.Могилева;

05.78 -- 08.80. Ответственный СЕКРЕТАРЬ районной организации общества "Знание" г.Шклов;

08.80 -- 08.82. Заместитель командира роты по политчасти, в.ч. 04104;

08.82 -- 06.83. Заместитель председателя колхоза "Ударник" Шкловского района;

06.83 -- 03.85. Заместитель директора комбината стройматериалов, г.Шклов;

03.85 -- 01.87. Секретарь парткома колхоза им.Ленина, Шкловского района;

02.87 -- по 1994 год. Директор совхоза "Городец" Шкловского района.

В ы л і в а х а: што за праца такая "заместитель". Намеснік чаго і каго? Відавочна, сам ён не правіць, а кагосці, як ён кажа "замяшчаець". Ці не Смерць?!

І яшчэ -- "секретарь". Калі ёсць "царь", ёсць і "секретарь". Хто ж ягоны "царь"? Ці царыца?
ДЕЛО № 3
ПРЭЗІДЭНТ ЛукаПШЫК
ДАЦЬ ФОТА З ЛОКАНАМ СТРАСЦІ
ДЕЛО № 4
ДОКЛАД ВРЕМЕННОЙ КОМИССИИ ВЕРХОВНОГО СОВЕТА РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ ДЛЯ ИЗУЧЕНИЯ ДЕЯТЕЛЬНОСТИ КОММЕРЧЕСКИХ СТРУКТУР, ДЕЙСТВУЮЩИХ ПРИ РЕСПУБЛИКАНСКИХ И МЕСТНЫХ ОРГАНАХ ВЛАСТИ И УПРАВЛЕНИЯ.

Знакаміты антыкарупцыйны даклад ЛукаПШЫКА.

"Пожалуй впервые за время работы в нынешнем Верховном Совете приходится мне подниматься на эту высокую трибуну с такой противоречивой гаммой мыслей, чувств и эмоций. С такой опустошенностью в душе от творящегося беспредела, с тревогой за судьбы государства и его граждан. Основное чувство, которое я испытываю, как, я полагаю, и абсолютное большинство соотечественников:

все мы становимся заложниками какой-то чудовищной, безнравственной и беспринципной системы манипулирования и обмана людей. Системы, в которой всё продается и покупается, где правят бал корысть, чистоган, жажда наживы и рвачества..."

Цытуецца па "Народнай газеце" ад 16 снежня 1993 года.

ДЕЛО № 5
КДБ ПАВЕДАМЛЯЕ, ШТО ЗАМАХУ НА ЖЫЦЦЁ А. Лукашэнкі НЕ БЫЛО.

"Замаху на жыццё народнага дэпутата, кандыдата ў прэзідэнты Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі не было. Аб гэтым заявіў на прэс-канферэнцыі для беларускіх і замежных журналістаў ад імя Камітэта дзяржаўнай бяспекі Беларусі прэс-скаратар КДБ Пётр Снапок. Са сказанага вынікае, што сітуацыя з абстрэлам аўтамашыны, на якой А. Лукашэнка ехаў з Віцебска ў Лёзна, была інсцэніравана. Следчая група, якая выехала ў Лёзненскі раён, зрабіла такі вывад на падставе следчага эксперыменту, праведзенага на месцы здарэння, і сур'ёзных супярэчнасцей паказанняў тых, хто суправаджаў кандыдата ў прэзідэнты".

Белінфарм.

"Народная газета", 21 чэрвеня 1994 года

"... ПОКУШЕНИЕ БЫЛО ИМИТИРОВАНО"

"Титенков утверждал, что он резко затормозил. Остановились на обочине и обнаружили, что задняя дверца "Мерсэдэса" прошита пулей. Но следственная группа не обнаружила на месте происшествия следов экстренного торможения. Следственный эксперимент показал, что "налётчики" не могли стрелять так, как объяснял водитель. Чтобы всадить пулю так, как она вошла в дверцу, "налётчик" должен был стоять на подножке своей машины во весь рост. И это при скорости 130-140 км в час?.. Заместитель министра внутренних дел Люциан Соболевский изложил своё мнение о том, что покушение было сымитировано".

"Советская Белоруссия", 21 июня 1994 года''

"Немало вопросов вызвало сообщение агентства "Интерфакс" об обращении к ним человека, который представился как член группы поддержки Лукашенко и заявил, что они сами организуют инцидент с покушением на Александра Григорьевича. Также вызвало удивление и сообщение московской аспирантки, которая 16 июня в 16 часов позвонила друзьям в Россию, и те сказали ей о покушении на Лукашенко, хотя его ещё не было".

"Рэспублика", 21 июня 1994 года

"Шклоў быў напоўнены самымі рознымі людзьмі -- шулерамі, авантурыстамі ўсякага роду, чужаземцамі -- французамі, італьянцамі, немцамі, сербамі, грэкамі, малдаванамі, туркамі, словам, усякім збродам і валацугамі. Калі імператрыцы трэба было адшукаць якога злачынцу, то яна звычайна загадвала паглядзець, ці няма его ў Шклове.

Энгельгард Л.Н. Запіскі. М., 1867 год, с.29, 35.

Кампутар: Пачаліся моцныя завады. Ідал, і прэзідэнт адчулі, што іх сканіруюць.Яны выпраменьваюць моцнае біяэлектрамагнітнае поле. Яно адначасова ставіць заслону-сцяну для пранікнення ў іх свядомасць, імкнецца падавіць крыніцы выпраменьвання. Ідзе таксама моцнае выпраменьванне садызму. Кветкі апусцілі галоўкі, завялі. Жывёлы пахаваліся. Людзям робіцца дрэнна. Немаўляткі крычаць...

Выліваха:

-- Гэта невыпадкова. Праўду маці пісала, што ідалы і ідалападобныя вельмі баяцца, калі нехта імкнецца пазнаць, што ў іх у галаве адбываецца. А зараз там творыцца нешта незвычайнае. Трэба ўключыць узмацненне і фільтры ды прарвацца скрозь "сцяну". А ўвогулле трэба ехаць на месца ды там разабрацца з тым, што адбываецца.
ПРЫГОДЫ ГЕРВАСІЯ НА МЯЖЫ

Пасля вывучэння біяграфічных звестак пра сваіх праціўнікаў Гервасій, які не любіў заседжвацца на адным месцы, вырашыў паехаць на Беларусь. Кампутар рабіў сваю справу -- збіраў звесткі, але Гервасій покуль што не прызвычаіўся да тэхнікі будучага і хацеў бачыць падзеі сваімі вачыма. Да таго ж Выліваха не зусім разумеў сэнсу таго, што адбываецца ў краіне праціўніка, калі чытаў паведамленні інфармацыйных агенцтваў. Яшчэ меньш разумеў іх стары мудрэц. Гервасію было нават крыху больш ясны сэнс падзеяў, бо ён сам і не такія выбрыкі чворыў з сябрамі, калі разыгрываў мясцовы люд. Вось на месцы і трэба ва ўсім разабрацца.

Першае спатканне Вылівахі са спецагентам заходніх спецслужбаў, які цудоўна арыентаваўся ў абстаноўцы краіны-ўскраіны дзяржавы Вялікай Дурасці і валодаў поўнай інфармацыяй, было прызначана на мяжы. Агент вяртаўся на радзіму ў Польшчу, бо далей заставацца ў Беларусі было небяспечна. Тамтэйшыя церберы пачалі арыштоўваць нават супрацоўнікаў амбасадаў за тое, што яны проста стаялі на вуліцы ды глядзелі на дэманстрацыю. Агент працаваў журналісткай інфармацыйнага агенства Польшчы. А прэзідэнт Беларусі выдаў указ, у якім усіх журналістаў з-за мяжы, а таксама пісакаў незалежных выданняў загадвалася лічыць агентамі заходніх спецслужбаў...

Гісторыя ператварэння журналістаў ў агентаў мела сур'ёзныя падставы. Журналіст з агенцтва краіны Вялікай Дурасці здуру паехаў на мяжу Беларусі з суседняй краінай і адтуль перадаў тэлерэпартаж пра тое, што мяжы няма, а ёсць лес, поле і ніводнага памежніка, адным словам не мяжа, а дзірка. Ён, як сапраўдны агент, выведаў, колькі праз тую дзірку прайшло кантрабанды, і пра ўсе гэтыя дзяржаўныя сакрэты расказаў усяму свету ды паказаў па тэлевізары.

Прэзідэнт, які адначасова быў за бацьку ўсім кантрабандыстам і сябрам усім памежнікам, пад час рэпартажу ледзь на памёр, бо для его дзірка на мяжы была ўсё адно, што кашчэю неўміручаму іголка: з гэтай дзіркі ён браў грошы на перадвыбарчую кампанію ў краіне Вялікай Дурасці. Журналіста прэзідэнт пасадзіў у турму за шпіянаж на спецслужбы ўсяго свету і за замах на яго жыццё. Ўсіх астатніх журналістаў Прэзідэнт запісаў у агенты, а сябе -- у журналісты і памежнікі. Так і заявіў, што працаваў журналістам і зараз за ўсіх папрацуе.

На мяжы ж пачаліся незвычайныя будаўнічыя работы. Кіраўнік спецслужбы Беларусі так і заявіў, што калі тэрарыст-журналіст рабіў сваю дыверсію, дык на мяжы праводіліся выпрабаванні звышсакрэтнага абсталявання.

Калі ж тэрарыста пасадзілі, абсталяванне пачалі ўстанаўліваць.

Вось у які час ехаў Гервасій на ўскраіну краіны Вялікай Дурасці.

Цягнік Варшава -- Мінск нетаропка падыходзіў да мяжы. Калі да мяжы заставалася з кіламетр машыністы цягніка, які фармаваўся ў Беларусі, збаўлялі хуткасць. Так было загадана Прэзідэнтам зусім нядаўна. Пасажыры колькі б разоў ні ехалі ці то днём, ці ўначы, прыліпалі да акенцаў.

Відовішча было вартае таго, каб прачнуцца на поўгадзіны раней мытнага дагляду.

Абапал чугункі па мяжы разыходзіліся вялізныя супрацьтанкавыя рвы напоўненыя нейкай кіслатой. Над ёй курылася. Гэта птушка ці жывёла, выпадкова трапіўшы ў роў, пакрысе растваралася ў кіслаце, і ад яе ішоў дымок.

За ровам на баку ўскраіны Краіны Вялікай дурасці ішоў вялізны насып. На ім частаколам стаялі гіганцкія статуі шклоўскага ідала -- першапродка Лукавых. Ідалы стаялі на танках сучаснай мадэлі. Ідэя танкавага пастамента ўзнікла ў галаве ў Прэзідэнта пасля таго, як у краіне пачалі раззбраенне, а яму, "другу всех танков", было шкада гэтых сталёвых жывёлін. Ідал стаяў на танку шырока расставіўшы ногі. На яго плячах быў модны касцюм, на шыі -- гальштук, на галаве -- шлем танкіста. Правая рука, прыўзнятая ў гору, сціснутым кулаком пагражала Захаду, левая -- па-жабрацку прасіла крэдытаў. З рота ўладкаваны туды рэпрадуктар разносіў за мяжу пагрозы і праклёны варожаму загніламу Захаду, якія чаргаваліся з лозунгамі, што Беларусь самая дэмакратычная краіна свету, а таксама ідал выкрыкваў свае крыўды крывадушным, сытым заходнім краінам, якія не даюць крэдытаў і замала даюць гуманітарнай дапамогі.

Крыкі ідала мяшаліся з выццём, лямантам і піскам няшчасных жывёл і птушак, якія даходзілі ў кіслаце, да іх дадаваўся строкат памежных верталётаў. Яны лёталі над галовамі ідалаў і адганялі ад мяжы птушак, каб тыя не спаражняліся на галовы шклоўскіх ідалаў. Парушальніц чысціні "Локана страсці" імгненна расстрэльвалі. Дайшло да таго, што птушкі, якім трэба было ляцець на захад, мусілі ляцець вялізнай дугой праз усход -- краіну Вялікай Дурасці.

Ніжэй рэменя статуі здалёк бачылася нешта пукатае, падобнае на ствол аўтамата часоў Вялікай Айчыйнай вайны з круглым дыскам на патроны. Са ствалоў простымі зігзагамі агрэсіўна білі фантаны. Струмяні срэбрам зіхацелі ў пражэктарах, якія выпраменьвалі святло з ілбоў ідалаў, быццам на танках стаялі не ідалы, а цыклопы. Вочы ідалаў свяціліся , як вугольчыкі. Струмяні выпісвалі на следавой паласе фразы:

"Я СВОЁ ГОСУДАРСТВО ЗА ЦИВИЛИЗОВАННЫМ МИРОМ НЕ ПОВЕДУ!"

Падарожнікі адразу, як толькі статуі паставілі на мяжы і ўключылі фантаны, назвалі іх СЦЫКУНАМІ. Прэзідэнту дакладвалі ўсё, што пра яго гавораць, і ён выдаў Указ, каб таго, хто так прынізіў гонар і годнасць вышэйшай кіруючай асобы ў дзяржаве, знайшлі і пакаралі.

А ў буклеце пра дзяржаву, дзе апісвалася заходняя мяжа, і які выдавалі ўсім пасажырам разам з білетам, было напісана: "На западной границе стутуи изображают ЗАЩИТНИКА белорусского народа от цивилизации. Шкловско-могилевские идолы оградили своими каменными спинами страну от тлетворного гуманистического влияния Запада. Теперь отвердевшие души людей не сможет размягчить западный враг".

Уражаны Гервасій назіраў за фантастычным відовішчам, як шклоўскі ідал дае ворагам адлуп, звыкла "паліваючы" з усіх дзірак.

Палівалі адначасова з рота і з таго самага, чаго добры хрысціянін напаказ не выстаўляе, а хто краўся да мяжы ззаду ідала, таксама трапляў пад "гусцейшы паліў".

Цягнік падыходзіў да памежнага кантролю, класціся спаць не было сэнсу і Выліваха праглядваў буклет. Там было напісана: "Когда над границей "тучи ходят хмуро", то идол поливает: РЫК-СЦЫК-ПШЫК. Если "пули свистят по степи", то идол поливает: СЦЫК-ПШЫК-РЫК...

В глаза шкловских идолов на западной границе вложены гнилушки-светлячки, по ночам они светятся ненавистью к ВРАГАМ, отпугивая гуманистов, альтруистов, цивилистов, феминистов, экуменистов и разных прочих педерастов. Однако гуманитарные фонды ведут подрывную работу и засылают идольчиков в семьи западных врагов, якобы для лечения. А те оттуда возвращают нам уже человечков.

Наш Президент распорядился пресечь несанкционированные им контакты, дающие ростки западной демократии. Выжечь их огнем! Налоговые инспекции вооружить указами, испепеляющими гуманизм, и декретами, искореняющими альтруизм..."

Цягнік спыніўся і па вагонах пайшлі мытнікі. Яны давалі кожнаму пасажыру запоўніць нейкія паперкі. Наверсе адной з іх было напісана "Указ Прэзідэнта аб перасячэнні мяжы", на другой "Амаральная дэкларацыя". Выліваха быў папярэджаны, як трэба запаўняць амаралку на сябе і пачаў уважліва чытаць.

"УКАЗ

На границе кинофотоматериалы засвечивать, собственные мнения о Пациенте изымать, мозги -- проветривать-прочищать, дурь -- выбивать, мысли -- выпрямлять. Вместо изъятого выдавать цитатники Пациента Лу (по восточному календарю).

На пороге своего дома, на Государственной границе, а также на грани помешательства обязательно заполнять "Аморальрые декларации", в которые каждый ежедневно обязан вносить свои отрицательные к Президенту-Пациенту мысли, чувства, эмоции и высказывания, а также несанкционированную любовь и симпатию.

Создать: Государственные Органы Всенародного НЕДОВЕРИЯ Оппозиции

(Г О В Н О).

Главным Государственным Органом Всенародного Недоверия Оппозиции Мира считать ГОВНО Главного Пациента.

Регулярно сверять показания ТЕЛЕШПИКОВ с содержанием "Аморальных Деклараций". Граждан, уклонившихся от искреннего признания и сокрывших антипрезидентские мысли и чувства, помещать в РЫГАЛОВКИ И БЛЕВОТНИКИ.

Праздновать дни рождения только с разрешения, заверенного Государственным Органом Всенародного Недоверия Оппозиции (ГОВНОм).

Членам "Прямого действия" заполнять "Аморальные Декларации" на себя, на того парня, на своих родителей, братьев, сестер, домашних животных. Появление у "прямушников" и "прямовичек" друзей и любимых считать аморальным деянием.

Разрешить ходить на свидания
Только после письменного признания
В любви к Пациенту.
Задержанных на свидании
Без высшего любовного признания
Подвергать наказанию.

Ввести в декларации единицы измерения силы любви к Президенту: 1 люб, 1 лук".

Присвоить Пациенту Почетное звание "Ударник высокоморального труда".

Выліваха пажартаваў: "1 дуб, 1 сук і ТУК-ТУК!". Але тут у купэ заглянуў мытнік з суровым позіркам, і Выліваха прыкусіў язык, сам жа сябе: "Маўчы, дурань! Аперацыю сарвеш!". У купэ стаяла вялізная басэтля у футаралы -- самая вялікая каштоўнасць Гервасія, і яму доўга прыйшлося тлумачыць мытнікам, навошта яму ў Мінску басэтля. Адно неасцярожна кінутае слова магло прывесці да страты каштоўнага інструмента.

Пасля запаўнення дэкларацый, праверак і вобыску купэ цягнік прыбыў на вакзал. Менавіта тут мусіла адбыцца сустрэча Гервасія і агента з Польшчы. Выліваха выйшаў з вагона і падышоў да вагона сустрэчнага цягніка, у якім меўся ехаць агент. Разам з Гервасіем да вагона падышло некалькі мужчын. На іх Гервасій не звярнуў увагі. Агента ён пазнаў адразу. Па прыступках вагона да яго сыходзіла жанчына дзівоснай прыгажосці. Выліваха зрабіў крок насустрач, падаў руку, каб дапамагчы жанчыне, яна падала яму, і раптам, мужчыны кінуліся да іх і на руках у прыгажуні ляснулі "браслеты". Прыгажуня войкнула ад болю і здзіўлена выдахнула: "За што!?". Тыя, не адказваючы, імгненна вынесли на перон яе рэчы, і адзін з іх звярнуўся да Вылівахі:

-- Ваши документы! Вы знакомы?

-- Хто ж не падасць руку такой прыгажуні?,-- запытаў Выліваха і зняў пытанне. Мужчыны страцілі да яго цікавасць.

Выліваха зрабіў некалькі крокаў убок і з абыякавым выглядам пачаў прыслухоўвацца да размовы.

-- У чым мяне абвінавачваюць? -- спытала агентка.

-- Вы, па-першае, падарвалі эканоміку акраіны краіны Вялікай Дурасці! Па-другое -- падрыхтавалі дзяржаўны пераварот!

Агент ад здзіўлення адкрыла рот.

Вот доказательство, -- з гэтымі словамі службовец працягнуў жанчыне паперу, якую яна запаўняла некалі год назад, калі прыехала на працу ў дзяржаву.

Агент пачала чытаць:

СПИСОК ПРЕДМЕТОВ, ПРЕДЛОЖЕННЫХ К ТАМОЖЕННОМУ ОФОРМЛЕНИЮ

1.Компьютер "Hyundai-286 S/20L" 1

2.Принтер "D 100 МPC"1

3. Модем "Schranck"1

4.Пылесос "Zelmer"1

5. Телефонный аппарат1

6. Швейная машина "Чайка", б.у.1

7. Письменная машинка "Лучник", б.у. 1

8. Утюг электрический, б.у. 1

9. Электрический гриль, б.у. 1

10. Кофемолка, б.у. 1

11. Миксер, б.у. 1

12. Мясорубка электрическая, б.у. 1

13. Минни-клинер (для очистки одежды) 1

14. Письменный стол, б.у. 1

15. Стулья, б.у. 4

16. Газетный стол, б.у. 1

17. Книжная полка, б.у. 1

18. Одеяло, б.у. 1

19. Подушки (маленькие), б.у. 6

20. Пододеяльник, б.у. 4

21. Наволочки, б.у. 9

22. Простыня, б.у. 3

23. Тарелки (большие), б.у. 7

24. Тарелки керамические, б.у. 4

25. Тарелки теплоустойчивые, б.у. 3

26. Тазы пластиковые, б.у.

27. Стаканы (малые), б.у.

28. Сервиз питьевой (6 персон) 1

29. Салатница (керамическая и стеклянная), б.у. 2

30. Салатница (стекляная, для мороженного), б.у. 4

31. Доска гладильная, б.у. 1

32. Скатерти, б.у. и новые 4

33. Салфетки, б.у. 8

34. Пластиковая подушка, б.у. 1

35. Лента машинописная 14

36. Скрепки (коробки) 10

37. Конверты средние 30

38. Конверты малые 80

39. Аппарат для измерения давления 1

40. Папки бумажные 10

41. Тетради (большие) 6

42. Ведро и щетка (пластиковый комплект) 1

43. Дубленка женская (длинная), б.у. 1

44. Дубленка-куртка, б.у. 1

45. Сумка (женская кожаная), б.у. 3

46. Пояс кожаный, б.у. 8

47. Ткань хлопковая (1,5) 3

48. Ткань вельветовая (2) 1

49. Ткань шерстяная (1,5) 1

50. Кожаные отрезы 0,5 кг

51. Отрезы матерчатые 1 кг

52. Пряжа 2 кг

53. Зонт 1

54. Блузки трикотажные 7

55. Свитера 4

56. Блузки 3

57. Кожаная жилетка 1

58. Халат 2

59. Шарф шерстяной 3

60. Полотенца 10

61. Платья 1

62. Шапка меховая 1

63. Фартук домашний 9

64. Коврик телефонный, б.у. 4

65. Порошок стиральный (пачка 2 кг) 4

66. Порошок стиральный (пачка 0,5 кг) 3

67. Средство для мытья посуды (0,5 литра) 4

68. Средство для полоскания (0,5 литра) 7

69. Травы (разные) 12 пачек

70. Галантерейные принадлежности 1 кг

71. Хлопья овсяные (пачка 0,5 кг) 1

72. Хлопья кукурузные 6 пачек

73. Мука 4 кг

74. Сахар 2 кг

75. Рис 3 кг

76. Соль 3 кг

77. Сахарная пудра 3 кг

78. Каша 2 кг

79. Фасоль 2 кг

80. Пшеница 1,5 кг

У той час, калі агент заяджала на працу ў Беларусь, тут прадукты і тавары прадаваліся толькі па талонах. А ўсялякія замежнікі, што валам валілі да нас з-за мяжы, везлі свае прадукты і іншыя пабытовыя рэчы. Тады агенту давялося на мытні запоўніць цэлы сшытак увозімых рэчаў. Якраз гэтую паперыну цяпер прад'явілі агенту. Перад ад'ездам яна павінна была запоўніць паперу, у якой трэба было пазначыць, як і калі былі ўжыты і спажыты завезеныя ў краіну рэчы. Агентка праігнаравала гэтую паперу, чым парушыла святыя правілы канспірацыі, і вось яна -- расплата.

-- Вы наладзілі падпольную вытворчасць гарэлкі...

-- З двума кілаграмамі цукру? -- іранічна парыравала прыгажуня.

-- Вас заехало несколько тысяч. Каждый ввёз сахар. Если сложить весь сахар вместе, то получится сырьё для огромного завода по производству самогонки...

Пярэчыць не мела сэнсу.

-- А когда и с кем вы распили вино и коньяк? Почему не указали в декларации о расходах?

Агентка чытала аб 37-м годзе і адразу скеміла, навошта трэба было пісаць, з кім і калі распівала. Гэтых людзей адразу запісалі б ў шпіёны і абвінавацілі б у здрадзе Радзіме.

Агентка замест адказу на пытанне перайшла ў наступ:

-- А як вы дакажаце, што я мела намер здзейсніць дзяржаўны пераварот?

-- В вашем багаже нет книг про "Солидарность"! Где они? Можете не отвечать. Известно, что эти книги вы оставили, чтобы по вашему сценарию к власти пришли прозападные силы!

Агентку патурылі ў будынак вакзала, і Гервасій застаўся без пароляў, явак, адрасоў.

Цягнік вёз Гервасія ў Мінск. У вагоне радыё паведамляла, што на тым месцы дзе была ўмоўная мяжа краіны Вялікай Дурасці і яе заходняй краіны-ўскраіны, вялікая краіна ўстанавіла мытныя пасты. Пасля гэтага паведамлення радыё з Мінска перадало чарговы Указ Прэзідэнта:

"1. Во исполнение несбывшейся мечты моего кумира и учителя А. Гитлера, который планировал после завоевания России разместить по её границам свои статуи огромного размера, УКАЗываю:

В ответ на недружественный шаг со стороны страны Великой Дурости на границе с ней вместо пограничных столбов установить монументы -- ПОЛЗУН. Постаменты монумента исполнить в виде "Мерсэдэса", простреленного под Лиозно и мотором упирающегося в "Лобное место" на Красной площади. Пациент изображен переползающим на четвереньках с "Мерсэдэса" на "Лобное место" размашистым шморгом в сторону Москвы. Брюки на коленях протерты, что символизирует длительное поползновение в Москву на месте. Язык слегка высунут, что символизирует усердие, преданность и толерантность белорусского народа. На заднем стекле постамента-"Мерсэдэса" начертано изречение Президента: "Белоруссия для меня пройденный этап. Я этот кусок уже проглотил."

На капоте под носом ползущего Президента цитата:

"НАДЕЮСЬ, РОССИЯНЕ ПОДАРЯТ МНЕ НОВЫЙ МЕРСЕДЕС!"

На колесах постамента изречение, высказаное на всенародном собрании:

"Я НА КОЛЕНЯХ ГОТОВ ПОЛЗТИ В РОССИЮ"

В глазах Президента отражаются кремлевские звезды. Прожектора простреленного мерседеса ярко освещают путь. Президент ползет с горящим взором (в глаза вставлены лампочки).

Голова Президента перевязана лентой с надписью:

"ПОШЕЛ ПО ЭТАПУ! ОЧЕРЕДНОЙ ЭТАП - ВЫБОРЫ ПРЕЗИДЕНТА СТРАНЫ ВЕЛИКОЙ ДУРОСТИ!"

Выліваха сам сабе пракаментаваў: "В голове идея: заползу в Москву и с Лобного места -- в кремлевское кресло!"

Цягнік падыходзіў да центральнага вакзала Мінска. Гервасій уключыў свой партатыўны кампутар і глянуў, ці знайшоў што-небудзь сканер. Там сапраўды былі першыя вынікі сканіравання мазгоў.
СЕАНС-1. БРОЖЕНИЕ МОЗГОВ ПАЦИЕНТА

"Многие стали подозревать о моей истиной природе. Некоторые

уже открыто говорят, что Я не человек... Растет пессимизм и падает вера в Меня. В мозгах избирателей увеличиваются загибы перегибов извилин, народ уклоняется от вертикальной линии жизни, которая ведет в "Невиданное миру государство". Упаднические настроения взлетают все выше. Грядет Моя личная катастрофа!

Следует немедленно испрямить негативные извилистые процессы. Для этого УКАЗываю Себе, Главному пациенту страны, выполнить предвыборные обещания и заставить, наконец, народ ПОВЕРИТЬ в то, что Я -- сверхчеловек.

Люди должны уверовать, что Я дал каждой семье по телевизору и кровати, холодильнику и грелке, молодым по квартире, собакам по будке, а оппозиционерам по морде. Надо убедить население, что Я запустил заводы, распустив Верховный Совет. Надо доказать всему миру, что Я придумал самую демократическую Конституцию, по которой только Я выбираю пациентов для Палаты и внушаю им, что они депутаты.

Я -- Главный пациент создал первый в мире демократический прецедент - конкурс в Палату из пациентов в депутаты!

Только Я лечу их от болезненных иллюзий о том, будто они люди.

Предыдущий Указ, направленный на ускорение демократизации и ук-

репление здоровья оппозиции бесплатным массажем резиновыми дубинками, нуждается в дополнении. Следует избавить народ от страданий и остатков неприязни к Главному пациенту, выбив из его головы дурные мысли.

Декрет о запрете митингов и демонстраций не помог перебить оппозицию. Битие не выбило сознания. Почему? По-видимому, люди отличаются от каменных идолов. Чем? Они все время в себя что-то запихивают, то пищу, то информацию. И из них все время что-то исходит. Значит, надо применить новые методы изгнания из их головы сознания. Надо впихнуть в их головы то, что вытеснит из их мозгов остатки человеческих мыслей и чувств.

Компостирование мозгов дзикрэтами и указами должно выдавить все чувства!

Я призываю Себя! Я уверяю Себя! Я заклинаю Себя!

Смерть со Мной! Пациент -- здоров! Пациент -- чемпион!

Пациент в прекрасной форме!

У Пациента множества идей! У Пациента множество людей!

Пациент -- талант, а не злодей!

Пусть знает увесь мир, што Пациент -- Человек, потому что Пациент в Дзикрэте!"

Выліваха выключыў кампутар. Па вагонныму радыё гучала песня:

QUEEN "ANOTHER ONE BITES THE DUST" -- ЯШЧЭ АДЗІН ПАЎ

Three blocks further down the street with the people way out low

the sidewalks sound with the sound of their feet mashine guns ready to go

are you ready, are you ready for this are you hanging on the edge of your seat

out of the doorway the bullets rip to the sound of the beat

another one bites the dust

another one bites the dust and

another one gone and another one gone a - nother one bites the dust

hey, they're gonna get you too a - nother one bites the dust

Let's go! Пошли!

Three blocks further down the street Ещё три квартала по улице

With the people way out low С одурманенными людьми

The sidewalks sound Где тротуары гудят

With the sound of their feet Повторяя ритм шагов

Mashine guns ready to go Автоматы наготове

Are you ready for this? Эй вы готовы?

Are you ready, hey! Вы готовы для этого?

Are you hanging on the edge of your seat? Вы еще держитесь за жизнь?

Out of the doorway the bullets rip За дверями разрываются пули

To the sound of the beat С чеканящим ритмом

Another one bites the dust Ещё один пал

Another one bites the dust Ещё один пал

And another one gone Ещё один подкошен

And another one gone И ещё один подкошен

Another one bites the dust Ещё один пал

Hey, they're gonna get you too Они и вас тоже вовлекут

Another one bites the dust Туда где гибнут люди

How do you think we're gonna get along Как вы думаете мы сможем жить

Without you when you're gone Без тех которые пали

They took me for everything that I had Они лишили меня всего что я имел

And kicked me out of my own И выбросили из меня моё "Я"

Are you happy? Вы довольны?

Are you satisfied? Вы насытились?

How long can you Сколько вы можете выдержать

Stand the heat? Этот ужас?

I would have thought Я думал, что пули разрывались

that the bullets ripped out За дверями

To the sound of the beat С чеканящим ритмом

Another... etc. Ещё один... и т. д.

There are plenty of ways Есть много способов причинить

That you can hurt a man Боль человеку

And bring him to the ground И сравнять его с землей

You can feed him, you can treat him, Вы можете кормить его,

You can treat him fair Хорошо относиться к нему

And leave him when he's down И бросить его когда он потерян

I'm ready Я готов

Yes I'm ready for you Да я готов ко всему

Yes I'm standing on my own too feet Да я отвечаю за свои действия

Out of the doorway the bullets rip За дверями разрываются пули

Reeling to the sound of the beat С чеканящим ритмом

Another... etc. Ещё один... и т. д.

Цягнік падыходзіў да вакзала. Было відаць, што сярод людзей, што сустракалі, стаялі афіцеры службы бяспекі Прэзідэнта на дыстанціі адзін ад аднаго, роўнай даўжыні вагона. Вагоны яшчэ рухаліся, калі афіцэры пачалі ўскокваць ў вагоны. Ніхто з пасажыраў не рваўся, як звычайна, да выхаду. Усе нечагась чакалі. Афіцэр механічна загадаў:

-- Всем оставаться на своих местах.

Ён шпарка крочыў па праходзе і, як робат, раздаваў нейкія паперы.

-- Ознакомтесь и распишитесь!

Усе пакорліва бралі паперу і ўважліва чыталі.

Выліваха здзіўлена ў сваёй манеры спытаўся:

-- Гэта новыя правілы паводзінаў дарослых?

Афіцэр таксама здзівіўся, бо ніколі не сустракаў гэткай рэакцыі.

-- Вы что, с луны свалились? Все иностранцы, не говоря уже о наших гражданах, давно знают, что каждый день в нашей стране издаётся новый Указ Президента о совершенствовании одной из сторон жизни! Темпы роста уровня жизни поэтому у нас самые большие в мире. Правда некоторые иностранцы не могут этого понять -- не "догоняют"... отсталый народ! Советую внимательно изучить Указ.

Выліваха пачаў чытаць:

УКАЗ
О СИНХРОНИЗАЦИИ ЖИЗНИ В СТРАНЕ

Запретить всем гражданам Государства, а также их гостям иметь отрицательные по отношению к Пациенту мысли и переживать негативные чувства и эмоции. Запрещается также испытывать к нему подозрения до особого на то разрешения.

Грустить -- запретить, ибо это чувство недостойное для клиентов Пациента.

Запретить не любить Пациента.

Разрешить любить Пациента, только Пациента и никого кроме Пациента.

Испытывать к Пациенту пылкую страсть.

Доводить себя до экстаза, глядя на портреты и статуэтки Пациента.

Всем смеяться только с и после шуток Пациента.

Плакать только вместе с Пациентом.

Тренироваться: хором плакать и смеяться.

Перевести всех на синхронное дыхание, вздыхание, выдыхание и прочее выделение, потребление, оглупление, одурение.

Научившись одновременно дышать, научиться одновременно рожать.

Освоить хоровое поддакивание, отнекивание, покрикивание, запугивание, захлопывание, затопывание, постукивание, застукивание, похрюкивание, подвывание, УРАкивание и ЛИКование.

Завершить организацию республики, ОРГАЗМонизацией лупублики.

Главному Пациенту присвоить почетное звание: "Заслуженный дирижер страны!"

Тем, кто шагает не в ногу, голосует не в руку, поет не с голоса Президента, а правдой-маткой режет Батьку, ногу подковать, руку оторвать, голоса лишить, матку вырезать, правду вымазать.

И как неполноценных поместить в психиатрические реанимации "Всенародной любви к Главному Пациенту.

По Указу учиться храпеть, по Декрету -- дуреть и глупеть.

В жизненном море плавать только синхронно под руководством Пациента. Выплывать самостоятельно. Нахлебаться обязательно".

Выліваха як заўжды пракаментаваў: "І самае дзіўнае -- тануць калектыўна!"

І ўключыў кампутарны сканер. На ім быў запісаны змест чарговага сеанса сканіравання мазгоў аднаго з сапернікаў па "русской рулетке"
СЕАНС-2. УКАЗ
МЕЧТА

"Главному Пациенту присвоить Почетное звание "Заслуженный УЧИТЕЛЬ Жизни".

Из Черномырдина сделать Козьемордина. Лебедю и Селезневу дать добро на взлет. Чубайса подстричь наголо. Немцова отправить в Германию. Песню "Гайдар шагает впереди" переделать на "... по этапу в Сибирь". Ельцина положить под ели в освободившийся мавзолей. Самому быстренько заскочить в освободившийся Кремль. Из Щукина сделать сушеную воблу, настучать ей по ребрам, попить холодного пивка после кремлевского рывка.

Главному Пациенту присвоить почетное звание:

"Заслуженный командир всей страны".

Выліваха выйшаў з вагона і пачаў уважліва аглядаць людзей на пероне.

Бабкі, якія гандлявалі цыгарэтамі, былі пазнавальны. На кожнай з іх было вялізнае доўгае паліто ці плашч. Пад імі ў кожнай былі кішэні схованкі. Выліваха падышоў да бабулькі інтэлігентнага выгляду і спытаў:

-- "Выбар" ёсць?

-- Не, сынку. Я не гуляю з агнём. Спытайся вунь у таго дзядзькі.

І бабулька паказала вачыма на мужчыну з вясёлымі вачыма, які стаяў, нібыта кагосьці сустракаючы. Да яго раз пораз-падыходзілі людзі і прасілі агню. Ён падаваў ім карабок запалак, браў грошы, і прахожы адыходзіў. Выліваха зрабіў тое самае. У парку ён дастаў з карабка газету і пачаў чытаць:

"7.04.97" Б.Хамайда затрыманы i дастаўлены ў РАУС Чыгуначнага раёна г.Вiцебска за тое, што стаяў з плакатам "Я ЛЮБЛЮ БЕЛАРУСЬ".

Вылiваха не стрымаўся і ўголас пракаментаваў:

-- За любоў ды ў пастарунак!

Я б у гэтай краiне не вылазiў з-за кратаў,

Бо любоў у мяне -- гэта лёсу дарунак!"

Гервасій нават у кашмарным сне не мог прадбачыць, як недалёка ягоныя словы да здзяйснення! Калі ён прачытаў газету, парк ачапілі вайскоўцы, і яму прыйшлося прадзірацца праз іх, як праз плот. Непадалёку ад "плоту" з мундзіраў стаялі вясёлыя людзі. Нехта з прахожых раздражнёна кінуў у іх бок рэпліку:

-- Праздник смеха сегодня, а им делать нечего -- веселятся! Работать надо!

Людзі засмяяліся, убачыўшы, як з чырвонага аўтобуса пачалі выходзіць нейкія важныя надзьмутыя, як індыкі, дзядзькі. Нехта з групы вясёлых людзей катануў ім пад ногі гарбуз. Усе зарагаталі. Нехта пажартаваў:

-- Каціцеся гарбузом у краіну Вялікай Дурасці! Ды не вяртайцеся! Там заставайцеся!

-- Гэта па-нашаму! -- узрадаваўся Выліваха і падумаў: -- Свае людзі! Не прападу!

Паразмаўляўшы з вясёлымі хлопцамі, даведаўся, што яны праводзяць нейкіх дэпутатаў з палаты. Хто яны такія, Гервасій не зразумеў. Для яго "з палаты" азначала хворыя. Але доўга разважаць не давялося. Яго ўвагу прыцягнуў жвавы дзядок з белай барадою, які быў узбуджаны, голасна жартаваў, смяяўся. Не паспеў Гервасій прыслухацца, з чаго жартуе дзядок, як чалавек пяць у плямістай вопратцы, быццам з багны вылезлі, схапілі дзядка і панеслі. Праз некалькі секунд грамілы ўкінулі дзядка ў чэрава маленькай машыны, зачынілі дзверцы, і машына паехала. Абураны Гервасій падскочыў да "плямістых" і абураным тонам спытаў:

-- За што вы яго так? Ці ж ён вас чапаў?

У адказ пачуў:

-- И этат нациналист туда жа лезет! Раз хочацца, получай!

Гервасію завярнулг рукі так, што ён пацалаваў свае калені, разбіў вусны і адчуў саланаваты смак крыві. Яго таксама ўкінулі ў чэрава "казла" і павезлі ў пастарунак.

У турэмнай камеры не было чым дыхаць. Дакладней было, але не чалавеку, што не звык нават да паху выхлапных газаў. Сумесь дыму танных цыгарэт, парашы ды гнілой капусты давяла Выліваху да непрытомнасці. Ачуняў ён толькі ў зале суду, куды яго занеслі і паклалі на лаву падсудных. Дыхаць стала лепей і Гервасій змог разабраць пытанні суддзі:

-- Когда и где родились? Где живёте и работаете?

Гервасій, забыўшыся пра ўсялякую канспірацыю, пачаў мармытаць пра тысяча пяцьсот наццаты год нараджэння, пра Наваградак ды працу Князям...

Судзя зусім не здзівіўся, а механічна спытаўся ў вялізнага дзядзькі ў плямістай форме:

-- Гэты на вас нападаў?

-- Он, товарищ судья,-- быў адказ.

Судзя вынес прысуд:

-- Суткі арышту і 5 мільёнаў штрафу за напад на ахоўніка парадку.

Пасля вынясення прысуду суддзя спытаў:

-- Вам бумаги на БНФ посылать?

Агаломшаны Гервасій, нічога не разумеючы, кіўнуў. За дзвярыма Гервасій ледзь не стукнуўся лобам у дзядка з белай барадой, якога канвойны падвёў да судовай залы. Выліваха прысеў на лаву каля дзвярэй, дзядка завялі ў залу, і Выліваха пачуў, як суддзя чытала:

ПОСТАНОВЛЕНИЕ

"30.05.1997 г. судья Риштовская М. И. Октябрьского р-на г. Минска, проверив материалы на Щукина Валерия Алексеевича, 1942 г. рождения, уроженца г.Владивосток, корреспондента газеты "Товарищ", проживающего: г.Полоцк, ул. Октябрьская, д.57-23.

УСТАНОВИЛА:

В судебном заседании установлено, что 01.04.1997 г. состоялось несанкционированное массовое собрание.

На Щукина был составлен протокол, в котором указано, что в этот день в 18-40 он участвовал в несанкционированном собрании по ул.Кирова, 4, в группе граждан, публично обсуждал общественно-политические мероприятия в стране, действия Правительства и Президента, активно жестикулировал, чем нарушил Декрет № 5 Президента Республики Беларусь от 05.03.1997 г., п. 10".

Раптам суддзя прыпынілася і амаль закрычала:

Я запрещаю вам, журналисты, писать в блокноты и записывать на диктофоны. Если не прекратите писать, то удалю вас из зала! Неужели непонятно?

Вылiваха ў сваёй манеры пракаментаваў:

-- Ситуацию не обсуждать, руками не махать, в блокнотах не писать! О Беларусь! Што ж за вар'яты тут судзяць, i за што людзi сядзяць!"

Уважлівы чытач ужо заўважыў, што калі Гервасій чытаў першую газету, дык у ёй паведамлялася пра падзеі 7 красавіка. А ў пастарунак ён трапіў таго самага дня 1 красавіка. І як Выліваха мог 1-га чытаць пра падзеі, што адбыліся 7-га, не шмат хто здолее зразумець. Але ж усё, што напісана было ў газеце і ў рашэнні суда чыстая праўда - клянуся вам сваёй лысінай, а калі схлушу,-- дык хай на ёй валасы вырастуць! А што ранейшый дзень забег наперад, тое было звычна мясцовым жыхарам, бо Прэзідэнт правёў часовы рэферендур, і большасць зрэферендзіла, каб час бег назад. Вось ён і бег, бо баяўся, каб яго Прэзідэнт увогулле не спыніў, бо, як вядома з Бібліі, Гасподзь -- Ён Гасподзь і часу.

Вернемся ў суд "самый справедливый и гуманный в мире".

Дзядок з белай барадой выйшаў з залы суда і звярнуўся ды Вылівахі:

-- Вы что первый раз? Не огорчайтесь! Хорошо, что быстро выпустили.

Паміж імі завязалася размова, і неўзабаве яны з бутэлькай гарэлкі ехалі да белабародага святкаваць свой дзень вызвалення.

Добра выпіўшы, Выліваха дастаў свой партатыўны кампутарны сканер і звярнуўся да барадатага:

-- Давай паглядзім, што творыцца ў мазгах у нашых пацыентаў

Барадаты здзіўлена паглядзеў на маленькую скрыню, на экране якой свяціўся тэкст:
СЕАНС-3. ПРОЕКТ ДЕКРЕТА
ВСЕМ ОППОЗИЦИОНЕРАМ СОВЕРШИТЬ ОДИН ШАГ:
ОТ ЛЮБВИ ДО НЕНАВИСТИ

Тех, кто ценит и уважает оппозиционных политиков и не любит Пациента, помещать в спецпалаты "Рыгаловки" и "Блевотники". В них проводить курс антиоппозиционной профилактики сеансами внушения "Меня от тебя тошнит".

Демократам, националистам и ненашим коммунистам перед просмотром видеозаписей своих кумиров давать тошнотворные, слабительные, мочегонные и отхаркивающие средства. На дне плевательниц и рыгательниц поместить изображения самых ярых национальных лидеров и интернациональных вождей.

Пациенту присвоить почетное звание "Заслуженный психиатр пациентов"".

І Гервасій, і дзядок здзівіліся кожны па-свайму. Дзядок здзівіўся з таго маленькага кампутарчыка, а Гервасій з таго, што ён паказаў. Гервасій, наадварот, быў вельмі ўражаны зместам мазгоў пацыента. Дзядок, убачыўшы узрушэнне Гервасія ад вынікаў сканіравання паказаў яму дакумент:

"...Уважаемые депутаты Верховного Совета! Я не пришел просить извинения, как здесь Голубев этого требует. Вы этого, господин Голубев, от меня не требуйте, потому что не получите. Я просто хочу проинформировать вас откуда ноги растут... Мы приняли закон и этот закон надо сегодня осуществлять. Я сейчас скажу откуда ноги растут... Да далеко не прыгнули, не шагнули, но ничего не развалилось больше того, что было развалено. А теперь по поводу ног. Я очень сомневался, что этот вопрос будет внесен в Верховный Совет, но меня постоянно информировали о тех движениях...".

(А. Лукашенко. Из выступления на сессии Верховного Совета.)

Цитируется по газете "Фемида" за 6 февраля 1995 года.

(В. Голубев -- депутат Верховного Совета 12-го созыва от оппозиции БНФ)

Выліваха, прачытаўшы дакумент, спытаў:

-- Ён што хворы?

-- А у нас уже все запутались,-- ответил дедок,-- кто больной, кто здоровый, а кто и вовсе был "никем, а стал всем", а кто был со всем, тот все себе и оставил.

І дзед спытаў, ці можна яшчэ паглядзець у мазгі пацыента, бо праз некалькі тыдняў трэба будзе ісці на дэманстрацыю ў абарону людзей ад Чарнобыльскай катастрофы, і няблага ведаць, што Прэзідэнту наўме. І яны паглядзелі.
СЕАНС-4. УКАЗ
КОНВЕРСИЯ ОБОРОННОЙ ПРОМЫШЛЕННОСТИ.

1. Всем заводам оборонной электронной промышленности перейти на выпуск продукции по обороне Главного Пациента Республики Беларусь и дальнейшей дерьмократизации его политики (чтобы напоминал людей).

2. С целью укрепления в сознании людей ценности Пациента как ЗАЩИТНИКА народа от ВРАГОВ усовершенствовать производство по производству ВРАГОВ Пациента.

3. Для этого срочно разработать и запустить новые модели электронного оборудования типа "СТЕНА". У нас есть что показать миру и чем гордиться!
РЕКЛАМА

Наши стены имеют уши!

А органы длинные руки!

На тех, кто покажет нам зубы,

Имеем мы длинный язык!

И поимеем всех вас --

и не раз!

Цитата: "Я многое не доделал, многое не успел, но стоял, как стена, чтобы сохранить стабильность в этом государстве".

("Избранное" из А. Лукашенко). Газета "Фемида" за 13 ноября 1995 года.

4. Организовать выставку-ямарку особо чуткого оборудования.
ЗАЩИТНАЯ "СТЕНА" ОСОБОЙ ЧУТКОСТИ, ЗАБОТЫ И ПОКРОВИТЕЛЬСТВА

ЭКСПОНАТЫ:

ВРАГОИСКАТЕЛЬ, ВРАГООПРЕДЕЛИТЕЛЬ, ВРАГОШТАМПОВАТЕЛЬ, ВРАГОШЕЛЬМОВАТЕЛЬ, ВРАГОКОРЧЕВАТЕЛЬ.

-- Для поддержания в Пациенте постоянного нюха на ВРАГОВ, обострения

ненависти к ним и стимулирования бешенства по отношению к ВРАГАМ наладить производство духов для Пациента с запахами его основных ВРАГОВ, с добавками слюны бешеных собак, яда гремучей змеи с примесью концентратов из запаха резиновых дубинок, ароматизаторов, газовых балончиков и крови демонстрантов. Присвоить духам название: "ОЗВЕРИН" -- "ЛукаПШИНЫЙ Дух".

-- Учесть опыт проверки аппаратуры на премьер-министре Чигире во время прослушивания его домашних разговоров с женой .

-- Незамедлительно начать выпуск телевизоров нового поколения с многофункциональными хитро-лукавыми приставками.

Телевизоры-надсмоторщики должны иметь:

а. Телекамеры неотступного слежения -- "ЛукаПШИКИН ГЛАЗ".

бэ. Микрофоны подслушивания всех и вся -- "ЛукаПШИКИН СЛУХ".

вэ. Анализаторы политического пронюхивания -- "ЛукаПШИКИН НЮХ".

гэ. Сканеры мозга, читающие мысли и чувства граждан, находящихся за праздничным столом, на кухне, в туалете, под одеялом... --"ЛукаПШИКИН ШПИК".

дэ. Усилители голоса для прослушивания шепота под одеялом -- "ЛукаПШИКИН ПШИК".

ё. Дешифраторы мыслей и чувств людей, находящихся в состоянии алкогольного опьянения и телезомбирующего одурения -- "ЛукаПШИКИН БРЕД".

пэ. Телеанализаторы, устанавливающие личность по невидимым на тротуаре следам обуви -- "ЛукаПШИКИН СЛЕД".

рэ. Электронные сигнализаторы-сирены, предупреждающие граждан о появлении в их мозгах запрещенных мыслей и чувств -- "ЛукаПШИКИН БЗИК".

сэ. Сигнализаторы-пугачи для вертикальщиков трех модификаций

--"ЛукаПШИКИН ВИЗГ".

-- "ЛукаПШИКИН РЫК".

-- "ЛукаПШИКИН ВОЙ".

тэ. Телеприставки со встроенными резиновыми "демократизаторами"предварительного самонаказания -- "ЛукаПШИКИН БОЙ".

мэ. Телесон-шокер, который в случае снов "ПРОТИВ" транслирует в мозг сеанс о затрахивании клиента Пациентом извращенным способом -- "ЛукаПШИКИН ШОК".

фэ. Датчики для определения, находятся ли покойники в гробу, как положены и правильно ли лежат --"ЛукаПШИКИН ГРОБ".

нэ. Так как систематически нарушается декрет о нахождении на том свете (покойники шевелятся и переворачиваются в гробу от речей и поступков
пациента, стоят над могилами и стонут, а также не находят себе места и бродят по ночам), создать устройство для возвращения покойников положенное положение Вездесущая рука -- ЛукаПШИКИН ТРУП".

ху. Для борьбы с демонстрантами-прогульщиками, которые протестуют против информационных лукашиных передач, гуляют в парках и прогуливают информационные панорамы, создать и запустить между ними шагающие телевизоры с монологами Пациента -- "ЛукаПШИКИН КРОК -- РОК".

я. В связи с тем, что адвокаты не защищают Пациента от оппозиции и мирового собщества, а защищают людей от декретов и указов Пациента, создать из бездушных идолоподобных людей существо -- "ЛукаПШИКИН адвокат -- КАТ".

Оснастить ими все суды, прокуратуры и милицейские участки.

Подселить теленадзирателей-надсмоторщиков в каждую семью.

Подвесить на улицах к каждому фонарю.

Приставить к каждому прохожему.

"Трупом ЛукаПШЫКА" оснастить все гробы, как вновь строящиеся, так и находящиеся в эксплуатации.

Для экономии средств и тотального контроля над всеми сферами жизнедеятельности всем запретить навешивать двери в туалетах.

Исключение сделать для номенклатурных работников вертикали, но при

обязательном установлении в туалете дополнительного теленадсмоторщика

с полным набором приставок обратной связи. Установить круглосуточный

режим их работы.

Для контроля за следованием линии, описанной Пациентом, членам президентской вертикали и членам прямого действия установить в туалетах

-- СТРУЁМЕТРЫ -- "ЛукаПШИКИН МЭТР".

За уклонение от генеральной линии, прописанной Пациентом, к уклонистам, ревизионистам, отщепенцам и раскольникам приставлять:

ЧЛЕНОВЫПРЯМИТЕЛЬ -- "ЛукаПШИКИН ХЕР"

Женщин, отклонившихся от Президентской вертикали, усаживать прямо в ЧЛЕНОУЛОВИТЕЛЬ-очко на Володарке,

При этом использовать опыт посадки банкирши Т. Винниковой.

Удержать стоимость телеприставок из зарплат, пенсий, пособий, милостыни и взяток.

Пациенту присвоить почётное звание "Стена демократии".

Выліваха, як заўжды пракаментаваў:

-- Увесці тэст-экзамен для ідалаў-прэзідэнтаў-пацыентаў:

"СКАЖИ МНЕ КТО ТВОЙ ВРАГ, И Я СКАЖУ ВСЕ ЛИ У ТЕБЯ ДОМА".

Запретить использовать песню со словами: "Тома, Тома, выходи из дома".

Пациенту присвоить Почетное звание "ЧЛЕНОУПРАВИТЕЛЬ".

А дзядок зноў даў Выліваху дакумант:

"Былому спікеру Вярхоўнага Савета М. Грыбу забаранілі займацца адвакацкай дзейнасцю. Прэс-служба міністэрства юстыцыі выдала з гэтай нагоды тлумачэнне за нумарам 05-22-10 "выдача лицензии Грибу М. И. не производилась, а в соответствии с приказом МЮ № 75 от 7 июля 1997 г. приостановлена".

-- І што ўсё гэта азначае?-- спытаў Выліваха.

-- А то, что нас ждёт сначала дальняя дорога, а затем казённый дом,-- пажартаваў дзядок.

Яны вырашылі пасля пастарунка схадзіць у лазню. Выйшлі на вуліцу. Каля дзвярэй пад'езда, як часавы на пасту, стаяў чалавек у вайсковай форме.

-- Это командир подъездной вертикали,-- шэптам сказаў дзядок. -- Он доводит Указы Президента до каждой семьи -- через командира семьи.

Выліваха не паспеў задать пытанне, як афіцэр па-вайсковаму зрабіў крок ім насустрач і са словамі "Прочитайте и распишитесь" працягнуў ім паперы. Яны пачалі чытаць:
УКАЗ
ВОЗВЫШЕННЫЙ ПРЕЗИДЕНТ

Ввести новый элемент государственной символики "ВОЗВЫШЕННЫЙ ПРЕЗИДЕНТ".

Он должен дополнить штандарт с изображением и подписью Президента.

Описание Возвышенного Президента:

Резиновая надувная кукла -- точная копия Пациента. В нормальном состоянии дутый идол находится с распростертыми руками и многообещающей улыбкой, что символизирует воздушные обещания народу.

Если Пациента надуть до предела, то он целует Ельцина, а фига -- в кармане.

Пациента надувать во время визитов в Москву.

Приспущенная кукла должна иметь усталое выражение лица, а рука показывать фигу Западу. Резинового Пациента сдувать с угрожающим свистом во время кампании борьбы с оппозицией и НАТО.

Во время, когда время остановилось, то есть нет ни борьбы, ни визитов, надутый Пациент должен висеть на каждом столбе рядом со своими флагами и по-отечески поглаживать ножками головки снующих под ним избирателей-почитателей. Оппозиционеров постукивать ботинком по голове".

У сканер трапіў дакумент:

"Я часто сам себе задумываюсь: наверно, мне просто из республики нельзя выезжать, надо постоянно здесь сидеть?!", (Из выступления А. Лукашенко. Газета "Фемида" за 9 января 1995 года).

Выліваха здзіўлена чытаў далей:

"Во время отъезда Президента за рубеж Главного Дутого Пациента страны поднимать над резиденцией. Размеры куклы должны быть такими, чтобы её было видно со всех мест Беларуси. Рука прижата к сердцу. Изо рта видна надпись "ПРОШУ ВАШЕЙ ПОДДЕРЖКИ!"

Чтобы враги во время отъезда Президента не совершили переворот, всем гражданам следует до его возвращения ходить ПОДНЯВ РУКИ ВВЕРХ, и тем самым:

1. Показывать охране, что в руках людей нет орудий прокалывания и на калывания Дутого Президента-Пациента.

2. Демонстрировать поддержку Дутому Президенту.

3. Показывать Пациенту, что они голосуют за Президента двумя руками.

4. Обозначать стремление приблизиться к Дутому Президенту.

5. Воплощать мечту простого человека вознестись на небо, достигнув небывалых высот, которых достиг обычный Пациент, "поднявшись" как Дутый Президент.

6. Оппозиционеров с поднятыми руками снять на видео и показывать по теле в доказательство, что оппозиция разгромлена и сдается.

Дабы ВРАГИ не прокололи, не накололи, не спустили и не опустили Пациента, создать спецподразделения по охране

ДУТОГО ПРЕЗИДЕНТА-ПАЦИЕНТА -- "ЩИТОНОСЦЫ"."

ТУТ ДАЦЬ КАРЦIНУ "ШЧЫТАНОСЦЫ"

Установить круглосуточные посты охраны возле каждого столба с повешенным Президентом.

Создать комитет по контролю за чистотой воздуха, вдуваемого в Пациента. Для этого подобрать в комитет на должность луканюхальщиков -- специалистов с обостренным обонянием и талантом пронюхивателей.

Люди, находящиеся возле Дутого Пациента, должны иметь на лице выражение: подобострастия, умиления, восхищения, преклонения.

Людей, находящихся возле Дутого Президента с иным выражением лица, сажать, увозить, избивать, уносить, сметать, сдувать, шельмовать, губы до ушей растягивать, прищепочками прикреплять.

Главному Пациенту присвоить Почетное звание "Самый надутый Президент".

Выліваха і дзядок распісаліся ў ведамасці камандзіра пад'езда, адышлі далей ад дома і уключылі кампутарны сканер мазгоў.

Кампутар: "Пацыент гуляе з лялькамi i нешта трындзiць пра палiтычныя гульнi. Уключаю узмацненне."

Пациент: "Американский шар сбил -- известность получил!

В куклы попал папулярнасці набрал!"

Старшы афiцер пад'езда аклікнуў сяброў, ветліва папрасіў прабачэння, што забыў давесці да іх яшчэ адзін указ прэзідэнта па ўзвышэнні самадысцыплiны і маральнасці ды пакорліва папрасіў іх нікому не расказваць пра сваю службовую памылку. Потым афіцэр патлумачыў, што згодна з ўказам уводзяцца штодзённыя дысцыплiнарныя дэкларацыi ў дзвюх формах: "сямейная" i "добрасуседская". "Сямейная" ў сваю чаргу падзялялася на дзве часткi:

1. Кожны жыхар пад'езда мусiць да 22-00 зрабіць старшаму афiцэру справаздачу: дзе быў, што рабiў, з кiм сустракаўся, пра што гаварыў, з чаго i з каго смяяўся, на што i каго злаваўся.

2. А ранiцай кожны мусiць здаць дыcцыплiнарную дэкларацыю аб сваiх паводзiнах уначы. Тут асобнай графой iшоў пераказ зместусноў. Асобнай -- сэксуальнае жыццё з пералiкам колькасцi пацалункаў ды дакладным указаннем у якое месца меў месца пацалунак i якiм быў па якасцi. Прыводзiўся i зацверджаны прэзідэнтам узор і класiфiкацыя пацалункаў: "воздушный", "взасос" ( напр.: Чыстамырдзін - К. Ебіч), "укус", пяшчотны, страстны, сямейны, бляцкi (гл. пацалунак "взасос"), прэзiдэнцкi, фармальны, варожы, афiцыйны, змяіны.

У раздзеле "сэксуальнае жыццё" дысцыплiнарнай сямейнай дэкларацыi кожны мусiць запоўнiць, у якiх позах любiўся, колькi разоў "скончыў", i ў колькi гадзiн гэта было, i якiя пры гэтым перажываў пачуццi да прэзiдэнта. Асобна пазначыць акты "перапыненыя", і яшчэ больш асобна пазначыць акты перапыненая за любоў да прэзідэнта!

Была яшчэ графа, ў якой суложнікі былi абавязаны уважліва падгледзець сны адзiн аднаго i апiсаць свае назiраннi.

У рэшце суложнiкі мусяць падлiчыць колькасць цяжкiх уздыхаў адзiн аднаго, аргазменых воклiчаў i аб кожным зрабiць падрабязную справаздачу.

Была i яшчэ адна форма дэкларацыi -- "добрасуседская". Паводле яе ўсе абавязаны пiсаць пра суседзяў. Куды тыя ходзяць i хто да iх прыходзiць. Што прыносяць i што выносяць. Пра што размаўляюць, што чытаецца ў iх позiрку, на што заплюшчваюць вачы. Што ядуць, што п'юць, чым да ветру ходзяць.

Вылiваха вельмi здзiвiўся дысцыплiнарнай дэкларацыi i не стрымаў воклiчу:

-- Яны што, звар'яцелi!? Можа, яшчэ кожны пшык у ложку лiчыць i аб iм справаздачу рабiць! Дык усё роўна можна напiсаць любую хлусню!

Дзядок паглядзеў на яго, як на наiўнае дзiця:

-- Усе нашы думкi, пачуццi, рухi ў кватэры кантралюцца сканерамi, якiя замацаваны ў дурызатарах. А на вулiцы сканеры замацаваны ў сценах i на слупах. Вiдаць, зараз iх установяць у галовы надзьмутага прэзiдэнта. А ёсць яшчэ "чысцiльшчыкi", глядзi.

Па вулiцы ехалi машыны з будкамi, на крышах якiх павольна круцiлiся антэны ў выглядзе вялiзных тэлеталерак падарожнiкавай сувязi.

--Гэтыя талеркi -- апошняе дасягненне лукавых вучоных. Гэта прыёмныя антены радараў зглыбiннага сканiравання мазгоў. Яны дазваляюць сканiраваць зародкi пачуццяў, думак, настрояў. Больш за тое, радары могуць трансплатаваць у мазгi пачуццё "уверенности в завтрашнем дне", замацоўваць веру ў прэзiдэнта i любоў да яго.

Яны ішлі па горадзе, а над іх галовамі на дрэвах і слупах гойдаліся надзьмутыя прэзідэнты.

У лазні было шмат людзей. Але пасля турэмнай камеры, дзе іх было як селядцоў у бочцы, Выліваха не звяртаў на гэта ўвагі. Ён некалькі разоў выпарыўся. Усё цела пакрылася чырвонымі кропелькамі, якія ў некаторых месцах зліваліся ў плямы. Гэта раскрыліся капіляры, і Гервасій скурай адчуваў, як дыхала цела. Ён стаяў каля душа і, заплюшчыўшы вочы, намыльваў сабе галаву, калі ў лазні пачуліся крыкі і тупат каваных чаравікаў ды цоканне абцасаў. Гервасій не здзівіўся, - думаў, што так яно і трэба. Сярод гвалту чуліся выкрыкі:

-- Стоять! К стене! Руки за голову!

Чуліся ўдары па голым целе, войканне, воклічы: "За што?". Складвалася ўражанне, што нехта такім чынам робіць масаж. Праз імгненне над яго вухам нехта гаркнуў:

--Тебя что, не касается?

Потым рэзкі боль у жываце ад удару сагнуў Выліваху, удар у сківіцу выпрастаў яго, а падсечка на імгненне дала адчуванне палёту, і Гервасій стукнуўся патыліцай аб падлогу, страціўшы прытомнасць.

Ачуняў Выліваха на ложку ў пакоі дзядка, які з усмешкай на вуснах вітаў яго:

-- С легким паром! С горячим жаром!

На пытанне Вылівахі, што здарылася, дзядок працягнуў яму газету з падкрэсленымі радкамі:

"Вечарам у суботу, 11 студзеня ў вёсцы Чэрні (3 км ад Брэста) у лазню ўварваліся 10 амонаўцаў у бронекамплектах і з аўтаматамі. З крыкамі "Не смотреть и не переговариваться!" яны з дапамогай прыкладаў і кулакоў пачалі кідаць голых людзей на падлогу. Пастуху саўгаса "Маладая гвардыя", 70- гадоваму дзеду, у кроў разбілі галаву. Старшыні Тэльмінскага сельсавета Брэсцкага района Мікалаю Дроню, якому 56 год, адзін з амонаўцаў моцна стукнуў нагой у жывот".

(Газета "Свабода", 22 студзеня 1997 г.)

-- Вось і мы с табой патрапілі ў такую лазню. Гэта наш Прэзідэнт пужае сваіх ворагаў па прынцыпе: "Бей своих, чтобы чужие боялись!". Кожны месяц праводзіць аперацыю "Очищение" -- выбівае з людзей дурныя думкі і намеры ў лазнях.

-- І як людзі да гэтага ставяцца?

-- Вельмі добра! Пасля кожнай падобнай прапаркі людзі кажуць: "Нам нужон парадак! Наш президент -- сильная рука! Нас нужно держать в строгости, а то народ распустился!

-- А што гэта ты па-беларуску раптам загаварыў?-- Здзівіўся Выліваха.

-- А гэта каб цябе хутчэй на ногі паставіць. Бачу, ты, калі роднай мовы не чуеш, хварэць пачынаеш. А пасля такога ўдару аб падлогу галавой твае мазгі толькі мова і зможа загоіць. Ды ёсць яшчэ адзін сродак цябе да жыцця вярнуць. У Палацы мастацтваў выстава "Пагоня" ўчора адкрылася. Хадзем.

Перад палацам стаяў вялікі натоўп. На шкляных дзвярах вісела нейкая папера, якую па чарзе чыталі людзі, а ў натоўп перадавалі:

-- Знялі карціны!

Дабраліся да паперы і Гервасій з дзядком і пачалі чытаць:

МIНIСТЭРСТВА КУЛЬТУРЫ РЭСПУБЛIКI БЕЛАРУСЬ

"Старшынi Беларускага саюза мастакоў Г. В. Буралкiну.

25 сакавiка 1997 года ў Палацы мастацтваў адбылося адкрыццё выстаўкi суполкi "Пагоня", якая ўваходзiць у склад Беларускага саюза мастакоў. Асобныя творы, прадстаўленыя на выстаўцы, па свайму зместу не адпаведаюць iснуючым заканадаўчым i нарматыўным дакументам. (Дэкрэт Прэзiдента Рэспублiкi Беларусь ад 05.03.1997 № 5, Закон Рэспублiкi Беларусь "Аб культуры ў Рэспублiцы Беларусь", статут Беларускага саюза мастакоў).

Прапаную Вам неадкладна прывесцi экспазiцыю выстаўкi ў адпаведнасць з iснуючым заканадаўствам.

Мiнiстр А. У. Сасноўскi

СПIС ТВОРАЎ

якiя парушiлi дэкрэт Прэзiдэнта i закон, i якiя трэба "изьять"з выставы.

Карповiч А. з серыi "Сатырычня малюнкi": "Плошча Незалежнасцi", "Вусы над Беларуссю", "Свабода слова", "Вертыкаль", "Цяжкая атлетыка", "Iуда. Сардэчна запрашаем у Беларусь".

Маркавец Г. трыпцiх "Вокны друку".

Крукоўскi У. "Беларуская мадэль".

Карповiч А., Марачкiн А. "Нашы лялькi".

Марачкiн А., Талбузiн Л., Шунейка Я. Iнсталяцыя "Красный уголок -- Зона"".

Вылiваха, як заўжды, даў каментар:

-- Ты глядзi, што робiцца! Вусы дэкрэт парушаюць! Лялькi разгулялiся i Прэзiдэнту не даюць працаваць на пяць! А "Свабода слова" i "Плошча Незалежнасцi" не даюць прэзідэнту спаць?!

Як толькі яны скончылі чытаць, з Палаца мастацтваў выйшаў чалавек і наклеіў на шкло яшчэ адну паперу. На ёй было напісана:

ПРЕЗИДЕНТСКАЯ ВЫСТАВКА
"СТЕНА" ТРОФЕЕВ

Сябры пайшлі на выставу. Першым экспанатам быў прэзідэнцкі ўказ.
УКАЗ
Определить ОСОБЕННОСТИ НАЦИОНАЛЬНОЙ ОХОТЫ:

"За демонстрантами", "За беларускамоўнымi", "За журналистами",

Президенту-Пациенту за самые результативные охотничьи сезоны -- Весна-95, Весна-96, Весна-97 -- присвоить Почетное звание "Едкий стрелок".

Выліваха пракаментаваў:

- Каго ўбачыў, таго i адчубачыў", "Каго згроб, таго i з...", "Кого не прихватил, того языком отмолотил, хамским словцом по мозгам и капцом".

Яны пачалі аглядаць экспанаты. На сцяне віселі:

- "вшивые блохи" -- предприниматели, которых сократили перерегистрацией и которым сделали финансовую кастрацию;

- "жирные коты" - оппозиционные политики, которых президент задрал на тележиводерне;

- "петухи" - депутаты, опущенные президентом из парламента в тюремные камеры;

- "квакающие жабы" - депутаты, выступающие от микрофонов.

Все они назначены президентом в Парламент и голосуют за президентские декреты.

- российские журналисты, зачисленные президентом в ЦРУ и "Моссад", страдающие от избытка долларов;

- механизаторы, которым ЛукаПШЫК набил морду;

- Председатель Верховного Совета 12-го созыва С. Шушкевич, надорвавшийся в политике ящиком гвоздей, которые Лукашенко заставил тащить спикера через весь Минск домой;

- ДЕПУТАТЫ Верховного Совета от оппозиции, избитые в зале Верховного Совета весной 1995 года за то, что не захотели есть ту лапшу, которую Лукашэнка вешает всем на уши: В. Голубев, З. Пазьняк, Б. Гюнтер, Л. Борщевский, О. Трусов, П. Садовский, С. Попков, В. Малашка, Л. Дейка, С. Наумчик, В. Заблоцкий, С. Антончик, Н. Маркевич, Н. Крыжановский, И. Герменчук, А. Шут, Л. Зданевич, М. Аксамит, Ю. Беленький;

- РАБОЧИЕ: машинисты метрополитета, уволенные за забастовку с требованием выплаты заработанных денег. Один из них после увольнения умер;

- С. Антончик - второй трофей Луки. Депутат во время забастовки был без санкции прокурора арестован и в течение нескольких суток его местонахождение власти скрывали;

- депутат Верховного Совета 12-го созыва С. Антончик -- третий трофей Луки. осужден на 200 миллионов рублей (20 тысяч долларов) за доклад в Верховном Совете "О коррупции в команде Президента". Из квартиры вынесли всю мебель и трое детей депутата да его жена спят на полу, а Сергей Антонович спит на своем докладе. (Примечание: Конфискованная мебель стоит у стены и желающие могут на ней полежать за отдельную плату. Можно переночевать с жэншчыной по повышенным тарифам).

Даць ФОТА АНТОНЧЫКА І БАЦЬКІ.

НА ЗДЫМКУ СЯРГЕЙ АНТОНАВІЧ АНТОНЧЫК З ЖОНКАЙ ТАМАРАЙ І ДЗЕЦЬМІ НА СВЯЦЕ МІНСКА ЛЕТАМ 1987 г. ЗА НЕКАЛЬКІ МЕСЯЦАЎ ДА ТАГО, ЯК ЁН, УДАРНІК КАМУНІСТЫЧНАЙ ПРАЦЫ ЗАВОДА БЕЛВАР, ПАЧАЎ ЗАЙМАЦЦА ПАЛІТЫКАЙ.

ПРЕЗИДЕНТЫ:

- Лени Фишер -- Президент Парламентской Ассамблеи Совета Европы.

Отфутболена Президентом Беларуси и оставлена вне политической игры фактом неявки Лукашенко на встречу с ней, хотя она приехала в Минск по его приглашению. Он же в назначенное время вместо переговоров пошел игать в футбол.

- Беловежские зубры: Ельцин, Кравчук и Шушкевич, загнанные до политической смерти нагоняями Лукашенко, якобы за совершение того, "чего не смог сделать даже Гитлер".

- Президент Украины Л. Кучма, "попавший" под велосипед, подаренный Лукашенко.

- Министр иностранных дел России Примаков, удушенный рубашкой, подаренной ему в коридоре российского МИДа Лукашенко.

- Руководитель правительства Китая Ли Пэн, вынесенный из Беларуси вперед ногами после комплимента Лукашенко: "Вы доросли до лидера страны европейского уровня!"

- Мэр Москвы Юрий Лужков, сыгравший в телеящик от безмерной радости по поводу подаренного Лукашенкой троллейбуса.

- Геннадий Карпенко, погребенный в узбекском хлопке, горы которого он, по заявлению Лукашенки, утаил от белорусских ткачих.

- Петр Кравченко, чуть не умерший от политической нищеты после того, как Лукашенко стибрил у него безъядерную зону в центре Европы.

- Лидеры Верховного Совета, отстрелянные штрафами в суде за то, что

отпраздновали государственный праздник -- День Конституции (С. Шарецкий,

М. Гриб, Г. Карпенко, В. Новиков, В. Щукин, А. Лебедько).

- Юрий Хадыко и Вячеслав Сивчик, сражённые милостью президента, предоставившего им месячный отпуск за государственный счёт и лечение от "дурноты нацыяналізму і свабодалюбства" бесплатным голоданием в тюрьме на Володарке после похода "Чернобыльский шлях" в 1996-м году.

- Поэт Адамович, морально убитый приговором суда за верш "Убей президента", по которому он должен был оплатить из своего кармана расходы на оплату переводчиков, за перевод во время судебного процесса с белорусского языка на русский для судей.

- "Вобраз Маці Божай ахвяраў Чарнобыля", избитой дубинками во время шествия "Чарнобыльскі шлях-96".

- Тамара Винникова, замолчавшая потому что слишком много знала о финансах Президента.

- Лев Сапега -- канцлер Великого Княжества Литовского, автор Конституции Беларуси -- первой демократической Конституции в Европе. Скрылся на тот свет загодя (за несколько веков до пришествия первого президента) и оживлённый заявлением Лукашенко, что не имеет чести знать Сапегу...

- Адольф Гитлер,-- бесновавшийся в преисподней после того, как услышал про претензии Лукашенко на роль его политического наследника. Фюрер не мог стерпеть, что неариец и даже не чистопородный славянин мылится к нему в ровню... Гитлер испугался, что ему придется вариться с ним в одном котле, и терпеть при этом вечную пытку - слушать лукашистские бредни -- и занырнул с головой в кипяшую смолу.

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

"15 сакавiка ў Мiнску десяткi тысяч людзей адсвяткавалi Дзень Канстытуцыi:

прайшлi па вулiцам горада, а затым правялi мiтынг. Гэты дзень афiцыйна лiчыцца на Беларусі Дзяржаўным Святам.

За правядзенне шэсця асуджаны да розных штрафаў Старшыня Вярхоўнага Савета С. Шарэцкi, Экс-Старшыня Вярхоўнага Савета М. Грыб, якi падпiсаў у 1994 годзе Канстытуцiю. Намеснiк Старшынi Вярхоўнага Савета Г. Карпенка (пад час суду знаходзiўся у бальнiцы на капельнiцы i пад аховай АМАП), Першы намеснiк Старшынi Вярхоўнага Савета В. Новiкаў, былы мiнiстр абароны П. Казлоўскi, дэпутат Вярхоўнага Савета В. Шчукiн.

Пад час святкавання дзяржаўнага свята - Дня Канстытуцыi Прэзiдэнт Беларусі заляцеў у Кiтай".

Вылiваха:

-- Мудрацы нашага Вялiкага Княства стварылi першую ў Еўропе дэмакратычную Канстытуцыю! Яе за узор бралi ўсе краiны Еўропы, яе перакладалi з нашай роднай мовы на рускую. Мудрыя нашчадкi удасканалiлi Вышэйшi закон, а iх за абарону Канстытуцыi судзяць. Iдал-Рэзiдэнт зрабiў с канстытуцыйнага Свята святатацтва, а с закона -- дэкрэтнае вар'яцтва.

Калі яны вярнуліся з выставы дамоў, Выліваха адчуваў сябе так, як быццам яго разоў дзесяць пабілі ў лазні. Ён абураўся і ўсё задаваў пытанні дзядку:

-- Чаму ніхто яго не спыніць? Чаму ён усіх перамагае? Хто яму дапамагае? Хто за ім стаіць? Трэба ж нешта рабіць!
ДЗІКАЕ ПАЛЯВАННЕ
КАРАЛЕВЫ СТРАХА

Набліжалася тая самая Купальская ноч, калі моц Гервасія рабілася неабмежаванай, а сляды Смерці і яе паслугачоў бачнымі. Раптам кампутар пачаў пікаць, як будзільнік.

Галоўны паляўнічы той,- мармытаў Гервасій, запускаючы кампутар на рэжым "ПОШУК", як запускаў калісьці свайго любімага сабаку на паляванні. Ён пяшчотна пагладзіў манітор па кажуху, як сабаку па холцы - не падвядзі!

У рэжыме "ПОШУК" Гервасій увёў параметры "святляк", "куля", "смерць", "ворагі". І вось манітор сканера праз чашчобу па сінім ды чырвоным агнях прайшоў на паляну. Агні тыя былі скарбамі, якія Смерць і яе паслугачы хавалі на шляху да галоўнага свайго сховішча і якія ў гэтую ноч самі выйшлі ўверх на прасушку. Пасярэдзіне паляны дуб, а з-пад яго ідзе моцнае выпраменьванне святла. Ахнуў Гервасій! Пад дрэвам вялізны люк і шахта, як пад ядзерную ракету. Дуб з кустамі раптам паехаў убок, і блакітнае свячэнне вырвалася з шахты. Спачатку яно раўнамерна асвятліла паляну, потым сканцэнтравалася ў вузкі прамень, і ён скіраваўся на сонца. У шахце загуло, падняўся дым і вылецела куля. Яна па промні скіравалася ў бок сонца. Праз некалькі секунд сканер зафіксаваў кулю, якая завісла пад сонцам, потым развярнулася сваёй дзюбкай на зямлю і знерухомела.

"Пара!" -- сказаў сабе Гервасій. Ён звязаўся з дзяўчынай і мудрацом у Варшаве.

Паведаміў, што мае намер выкарыстаць трансформер і разведаць, што дзеецца ў лесе пад Лёзна. Папрасіў іх перайсці на кантроль за яго перамяшчэннем і калі што - падстрахаваць. І рашуча скіраваўся да футарала ў якім стаяла басэтля. Ён дастаў басэтлю, паставіў яе ў кут. Дзеду сказаў, каб ён не хваляваўся, бо ён войдзе ў футарал зачыніць яго і на некаторы час знікне.

-- Галоўнае -- гэта не выносіць футарал з пакоя і ўвогулле не чапаць яго.

Папрасіў дзядка Гервасій, пасля чаго зайшоў у футарал, што на самой справе быў камерай трансформера.

Гервасій стаў у камеру трансформера, якая ўяўляла сабою скафандр, злучаны з кампутарам. Трансформер мог імгненна раскласці цела чалавека на часцінкі, сканцэнтраваць іх у вузкі пучок і з хуткасцю святла даставіць чалавека ў любую кропку зямлі. І там чалавек знаходзіўся б ў выглядзе амаль прыкметнага праменьчыка і пры гэтам захоўваў усе свае ўласцівасці. Час знаходжання ў месцы выканання задання мог адразу вызначацца на партатыўным кампутары і мог рэгулявацца партнёрам, які заставаўся за кампутарам.

Гервасій рухаўся ў прасторы і часе, як праменьчык, і пасля яго яшчэ доўга трымалася святло і цяпло, а слугі смерці рухаліся, як цені, і холад ахопліваў людзей пры іх набліжэнні.

Настачка і мудрэц засталіся за кампутарам, а Гервасій быў ужо ў лесе пад Лёзнам. Вось ён у шахце. На сценах люкі. Над адным надпіс: "ЛАБОРАТОРИЯ СМЕРТИ". Праменьчык-Гервасій праз кодавы замок пранік у сталёвыя дзверы. Пакой, у сценах якога ізноў дзверы з шыльдамі: "Отдел древних способов убийств", "Отдел современных смертельных технологий", "Отдел кадров Смерти", "Музей образцовых смертельных достижений", "Экспериментальный отдел", "Спецотдел по борьбе с ВРАГАМИ Смерти", с подотделами -- "Смерть врагам Смерти!", "Смерть белорусам?". "Отдел моральных убийств" с подотделом -- "Технологии политической смерти". Лаборатория "Лаболатория по конструированию моделей суперидолов"... "Отдел заказных убийств" с подотделом "Заказные самоубийства". "Высшие смертельные курсы" и "Институт реанимации и переподготовки кадров Смерти". "Склад".

Гервасій пранік у "Отдел древних способов убийств". Велізарны склеп, увесь застаўлены прыладамі катавання. Абцугі розных памераў для выдзірання частак цела, бізуны з рознымі булавешкамі на канцы, арэлі, на якіх замацоўваюць чалавека, каб біць аб сцяну пэўнай часткай цела, козлы для расцягвання і раздзірання цела. На сценах вялізныя партрэты катаў з прыладамі - улюбёнцы Смерці. Асобны стэнд зачынены на электронны замок. Пад кулянепрабіўным шклом -- "Компостер мозгов" у выглядзе вялізных шкарлупак грэцкіх арэхаў, вялічынёю з чэрап. Стаяць балоны з этыкеткамі "Эликсир забвения", "Растворитель памяти". У вочы кінуўся стэнд, на якім была выстаўлена кніга "Дзікае паляванне караля Стаха". Над кнігай буйнымі літарамі быў напісаны лозунг-заклік "Эту книгу должен знать каждый, кто предан делу Смерти!"

Вось Гервасій у аддзеле "Конструирования моделей суперидолов". Ізноў балоны з этыкеткамі: "Спецэффекты", "Иллюзии", "Галюциногены", "Героин", "Озверин"... За шклом уздоўж сцен павольна рухаюцца шыкоўныя біяробаты на шыльдах надпісы: "Секс-идол", "Рок-идол", "Смерть-идол" ... "Идол-Президент", "Вождь-идол", "Шаман-идол".

Тут жа музей васковых фігур, дзе выстаўлены крывавыя тыраны ўсіх народаў, у тым ліку Сталін, Гітлер...

На складзе на стэлажах балоны з надпісамі "Каханне", "Любоў" і бляшанкі з кансервамі, на этыкетках якіх напісана: "Гумар", "Сарказм", "Іронія".

Асобны стэлаж - "БЕЛАРУСКІ ГУМАР".

На падлозе ляжаў вялікі стос плакатаў. Гервасій узяў верхні. На ім злева смяяўся шчыры беларус, а справа намалявана Кашчавая,-- ЯНА ў ярасці тыцкала пальцам у яго. Надпіс унізе плаката заклікаў:

УБЕЙ СМЕХ! ЛУЧШИЙ БЕЛАРУС - ПЛАЧУЩИЙ БЕЛАРУС!

БУДУЩАЯ БЕЛАРУСЬ - БРАТСКАЯ МОГИЛА И СУМАШЕДШИЙ ДОМ!

Гервасій перабраўся ў аддзел "По борьбе с врагами смерти". Аддзел кампутарызаваны. Кожны крок "Ворагаў Смерці" запісаны на дыскетах, вінчэстэрах ды сідэромах і можна ўбачыць, як жылі бацькі Ворага Смерці, як ён нарадзіўся, як ажаніўся...

-- Ну дык паглядзім, што за ахвяры-ворагі",-- сказаў Гервасій і ўключыў кампутар Смерці.

Гервасій адкрыў справу Кашчавай на яе смяротнага ворага. Кампутарнае "Досье" мела назву "Националист № 1" і ніжэй крывёю надрапана рэзалюцыя "Очень опасен! Подлежит немедленному уничтожению!"

Ніжэй пайшоў пералік злачынстваў ахвяры:

ДЛЯ БАЦЬКАЎШЧЫНЫ

Я зноў заснуўшую было жалейку
Бяру і пробую ў ёй галасоў:
Ці хопіць светлых, звонкіх думак-слоў,
Ці гладка пойдзе песня-дабрадзейка?
Адно, снуючы з сумам па праследдзі,
Я голасна йграць буду ў тайным брэдзе,
Для Бацькаўшчыны-маці буду йграць!
1918

ГЭТА КРЫК,
ШТО ЖЫВЕ БЕЛАРУСЬ

Ці завылі ваўкі, ці заенчыў віхор,
Ці запеў салавей, ці загагала гусь,--
Я тут бачу свой край, поле, рэчку і бор,
Сваю матку-зямлю - Беларусь.

З ПЕСЕНЬ

АБ СВАЁЙ СТАРОНЦЫ

Дома голаду дазнаю,--

З'ем хлеба, вады...

Горай жыці ў чужым краю,

Болей слёз, нуды.

МАЯ ВЕРА

Не веру ідалам паганым,

Што выразаюць разьбары,

Бажкам не веру маляваным,

Што мажуць фарбай маляры.

Ні за якую плату, меру

Не дамся гэтай варажбе...

Ў народ і край свой толькі веру

І веру ў самаго сябе.

ВОРАГАМ

БЕЛАРУШЧЫНЫ

Чаго вам хочацца панове?

Які вас выклікаў прымус

Забіць трывогу аб тэй мове,

Якой азваўся беларус?

Вам жудка сонца напрадвесні?

Мілей вам холад з цемнатой?

Не пагасіць вам праўды яснай:

Жыў беларус і будзе жыць!

Пасля пераліку асноўных грахоў супраць Смерці ішло кароткае рэзюме: "За употребление и пропаганду в поэтической форме слов "Бацькаўшчына-маці", "Дом", "Не веру ідалам паганым, ў народ і край свой толькі веру", "Жыў беларус і будзе жыць" приговорить к Смерти".

Ніжэй - подпіс:

Кашчавая

Гервасій націскаў клавішы -- гартаў кампутарныя старонкі і адкрыў яшчэ адно "Досье":

"Преступления Националиста № 2"

БАЦЬКАЎШЧЫНА

Мой чароўны беларускі край.

Бацькаўшчына светлая мая!

І побач крамзолі Кашчавай: "Враг! Жуткий враг! Про "бацькоў" память -- травить! А разносчиков заразы "бацькаўшчызны" -- убить! Не ваша -- Моя Беларусь! Моя!!! Не светлая, а чёрная...чернобыльская... смертоносная..."

МАТЧЫНА ДУША

Вы што маці душу забылі,

Без яе пажадалі пражыць

Што вы варты без гэтай магілы

Павяртайцеся! Вецер мацнее!

Маці кліча...

Смерць:

-- Действует! Действует эліксир забвения! А "абудзіцеляў" гэтых знішчыць, каб не перашкаджалі!
ЯК ЗВЯРГАЮЦЦА ІДАЛЫ

"... Людзі зямнога шара пакутуюць толькі ад страху. Ад страху бяжыць у атаку каланіяльны салдат, ад страху вырываюць з рота ў галоднага дзіцяці хлеб і нясуць яго на алтар бога, які ў гэтым зусім не жадзён.

Дзеля страху кленчаць і дзеля страху тысячы такіх вось дзяцей па ўсёй зямлі ператвараюцца ў ваўкоў і гадзюк."

Смерць:

-- Вот и до сыночков-идолочков моих добрался! Националист проклятый! В СТРАХАХ моя сила! И никому не позволю раскрыть её секрет! Почему он ещё жив!?

НА БЕЛАРУСІ БОГ ЖЫВЕ

...Так кажа мой просты народ --

Гэты край --

Твой дом і сабор.

На Беларусі бог жыве--

І няхай давеку жыве.

Смерць:

-- Не-е-е-т!!! Не ДОМ, НЕ СОБОР! МОГИЛОЙ СТАНЕТ ВАШ КРАЙ! И БУДУ ЖИТЬ ЗДЕСЬ Я-Я-А! .

Сцебанула па вушах Гервасія, быццам рэактыўны самалёт праляцеў! Скалануўся Выліваха! Хацеў далей гартаць, але спалохаўся. Потым адолеў свой страх і ціскануў на клавішу, як на курок рэвальвера, і мільганула чарговая назва твора:

"ХРЫСТОС ПРЫЗЯМЛІЎСЯ Ў ГАРОДНІ!"

-- Так! Так! Было! -- радасна падскочыў Гервасій, і тут жа жудасны рык Кашчавай уціснуў яго ў крэсла:

ТУТ БУДУТ ПРИЗЕМЛЯТЬСЯ ТОЛЬКО МОИ ИДОЛЫ! Запомните это, слизняки человекоподобные! НАЦИОНАЛИСТОВ УНИЧТОЖАТЬ В ПЕРВУЮ ОЧЕРЕДЬ! А этого, который разглядел моё поражение перед беларусом, немедленно доставить ко мне! Перевозчик! ЛАДДЗЮ РОСПАЧЫ за ним!

Агаломшаны Выліваха машынальна разгарнуў яшчэ адно кампутарнае дасье. Там пракручваўся мастацкі фільм. Полымя раўло і пажырала хаты... На акрываўленых нагах, хістаючыся, ледзь не падаючы ідзе дзяўчына, якую згвалцілі садысты. У яе вачах боль, пакуты, вар'яцтва, жаданне памерці і амаль нябачная жыццяздольная іскрінка. І раптам праз экран мільганула Смерць з шчаслівым тварам.

І тут жа, раз'юшаная, сціснула ў кашчавых пальцах чалавечае сэрца, прыгаворваючы: "Пацифист нашелся! Выступить против самой миролюбивой атомной бомбы и ядерной войны - это же кощунство! Это все равно, что уничтожить меня -- Смерть. Настоящий Мир -- это Война! Настощий Мир,-- когда на земле останусь только Я, мои любимые идолы, утопленники и покойники в гробах. Мир и Жизнь -- это спокойствие, тишина, неподвижность. Этот белорусский националист захотел разрушить Мир Смерти не только в Белоруссии, но и на всей земле -- невиданная дерзость". І Кашчавая разадрала сэрца.

Прачытаў Гервасій, пабачыў, як і калі памерлі нацыяналісты, што паспелі зрабіць, і засумаваў: "Няўжо ніхто не можа даць адпор Кашчавай!? Таленавітыя былі хлопцы, але ж кожны сам сабе. Толькі адзін зразумеў, што трэба аб'яднацца, толькі загаварыў пра стварэнне грамадскага руху "Новая Беларусь" -- Смерць тут жа прыбрала яго. А ён першы на Беларусі напісаў доктарскую дысертацыю пра абарончае вайсковае майстэрства нашых продкаў...

У роспачы Выліваха адкрыў яшчэ адно кампутарнае "Досье".

Зірнуў на экран... і засмяяўся радасна, бо ўбачыў падобнага на сябе маладога, упартага, з бляскам у вачах. На экране мільганула: "Досье"... родился в 1944-м... беларус...", пальцы прабеглі па кнопках-клавішах, быццам на гармоніку сыграў. "Перагарнуў" некалькі старонак часу, глянуў на экран і... зарагатаў. На легкавушцы па цэнтральным праспекце Мінска ехаў падобны на яго, без кашулі, поўная машына прыгажунь і кожная хоча пацалаваць яго... Вось дык ахвяра! І калом не забіць і сотняй дзевак не замучыць! Рагатнуў Выліваха і ў прадчуванні асалоды ад успамінаў, не адрываючыся ад экрана, націснуў яшчэ некалькі кнопак. Хвіліну назад быццам сам на сябе пазіраў, а зараз...з экрана-люстэрка на яго глядзеў... вельмі падобны і ў той жа час зусім іншы па лёсе, па прызначэнні чалавек. Сталёвы твар, моцна сцятыя вусны, пранізлівы позірк немігаючых, жорсткіх вачэй, у якіх з непахіснасцю побач і сум, і вера, і крыўда, і пяшчота. Залысіна... Але не тая, з велізаным і вывераным па пратаколе зачосам. Высокі лоб, за якім не "мнение", а думка, не хваравітае жаданне "интегрироваться" (подчиняться и подчинять), а чалавечая любоў да ўсяго, без чаго няма Бацькаўшчыны. І яшчэ. Нейкая пячатка Смерці. І ў скамянеласці скулаў, і ва ўпартых вачах... Як у сапраўднага барацьбіта, які не на інтарэс, а на жыццё.

Здрыгануўся Выліваха, абліўся халодным потам, адчуўшы сябе загнаным у кут, адкуль ні выйсця, ні паратунку. А тут яшчэ адкульсці зверху, з прыхаваных дынамікаў, грымнула, як абухам па ілбе:"Идёт охота на волков, идёт охота..." .І голас гэты выбуховы і жыццёва пранізлівы, быццам соль на аржаным акрайцы, сцебануў па вушах, па нервах, па душы. І дзікае паляванне пранеслася дзесьці пад столлю, бразгочачы зброяй, аддаючы балотнай цвіллю і пахам свежай крыві. Пранеслася, лямантуючы: "Ату яго! Ату!"

І адчуў сябе Выліваха не Вылівахам-паляўнічым, а ахвяраю, за якой пагоня. І жывёльны страх прымусіў пальцы адкінуць кнопкамі час назад. І калаціліся яшчэ тыя пальцы і не бачылі тыя вочы, а розум ужо ўсвядоміў: "Дык вось чаму шмат хто стаіць перад тым, з зачосам, на каленях! Смерць свайго сыночка аберагае!

Як толькі заўважыць, што хтосьці супраць волі кіруючай выступаць пачынае, як адразу на яго ў лабараторыі куля адліваецца, паляванне ладзіцца. І скараюцца людзі перад смерцю і думаць пачынаюць, што жыццё на каленях і ёсць вера ў справядлівасць і дабрыню, што ўсякае вальнадумства і задзірыстасць толькі на дзяржаўную шкоду, толькі д'яблу на паслугу..."

Кампутар выдаў чарговыя звесткі: "Дзед Янка у Вільні выдаваў газету "Крыніца"... быў актыўным дзеячам хрысціянска-дэмакратычнай партыі... нацыяналіст..."

Нашчадак барацьбіта -- гэты для Смерці не падарунак -- сапраўдны Вораг! Відаць з пялёнак Кашчавая "взяла его на контроль".

Кампутар зноў выдаў "карцінку":

"Фашыст ля сцяны вясковай хаты цэліць у спіну чалавеку, які бяжыць праз гарод. Ад Смерці ратуецца бацька яшчэ не зачатага ворага Кашчавай. Маці выбегла з хаты, бухнулася на калені каля ног "паляўнічага", а душа да Бога, і малітва да Ўсявышняга: "Выратуй, Божа літасцівы! Не дай забіць!" І пад кожнае яе слова стрэл, бы па сэрцы. Як толькі вытрымала!? І шчаслівы стогн, і слёзы, і падзяка: "Слава табе Госпадзе! -- Выратаваў!".

Перад Гервасіем яшчэ адзін відэазапіс:

"Прайшоў год, маці -- цяжарная -- носіць пад грудзьмі будучага ворага Смерці, фашысты наладзілі ў мястэчку аблаву. Загад -- нікога не пакідаць жывога. Жанчыны з дзецьмі схаваліся ў склепе касцёла. Фашысты гранатамі спрабуюць падарваць акаваныя дубовыя дзверы, зробленыя старажытнымі майстрамі. Жанчыны моляцца, і ніхто не галосіць, не б'ецца ў істэрыцы, бо побач -- князі старажытнага роду, упэўненыя позіркі іх вачэй з партрэтаў супакойваюць. Найбольш горача моліцца маці аднаго з галоўных ворагаў Смерці. Моліцца не так за сябе, як за дзіцятка ненароджанае і таму абсалютна неабароненае -- нават крыкам сваім яно не можа абараніцца -- выклікаць у забойцы шкадаванне! Моліцца маці і за бацьку, і за дзеда, і за сына... Бацьку Смерць усё ж забрала сабе. Сына не змагла, відаць, Бог таксама рабіў свой выбар -- дзяліў пароўну... Ён быццам прадбачыў, што гэты хлапец з невялікага мястэчка, стане супраць Смерці і будзе бараніць Бацькаўшчыну -- выйграваць у Смерці паядынкі і... прайграваць ёй.

Гервасій зноў гартае кампутарнае "Досье":

Траецкае прадмесце -- апошні куточак старажытнага Менска, які не кранулі "строители светлого будущего". Улады задумалі яго знесці і прыдумалі нагоду -- рэканструкцыю. Праект яе быў вядомы -- "весь мир насилья мы разрушим до основанья, а затем...". А жыхарам паабяцалі кватэры, калі захочуць перасяліцца. І вось гэты малады даўгавязы крочыць ад дома да дома, ад кватэры да кватэры... , угаворвае людзей, тлумачыць: "Гэта ваш Дом. Зберажыце яго і тады -- захаваеце Старажытны Дом -- горад".

Тады людзі паверылі апантанаму хлопцу -- засталіся. І выратавалі старажытны куток Менска. А раз'юшаная Смерць помсціла -- забіла ягонага сябра-мастака.

Але не змагла спыніць змагара. Вось перад Гервасіем кампутар раскрыў артыкул нашчадка нацыяналіста "Курапаты -- дарога Смерці". Ён ужо не проста абаронца, як у Траецкім, ён паляўнічы. І апісваў кожны "крок" Кашчавай і ішоў па яе слядах, паглыбляўся ў раскоп, пакуль не натрапіў на жудасныя рэчы -- сляды спраў паслугачоў Смерці. Сотні, тысячы рэшткаў людзей, якіх забівалі за тое, што яны беларусы. Вось адзін раскоп -- след Кашчавай, другі, трэцці... Як не звар'яцеў, хто дапамог, падтрымаў? Відаць -- Бог. Але вочы, якія кожны месяц дзень у дзень глядзелі на Смерць, мяняліся. У іх з'яўляўся сталёвы бляск. Нянавісць. А голас вібраваў ад напругі...

"Продак ЛукаПШЫКА баяўся ягоных вачэй, як агню. Страх ахопліваў ЛукаПШЫКА, калі нашчадак нацыяналіста прамаўляў ці глядзеў яму проста ў вочы",-- чытаў Выліваха ў "Досье" Смерці.

І зноў Гервасій захапіўся драмай, што паказваў кампутар: "Двайнік Вылівахі -- нашчадак нацыяналіста разам з паплечнікамі аб'явіў галадоўку ў заканадаўчай зале, каб абараніць старажытную мову ды сімволіку, сотні грамілаў у масках запаўняюць калідоры, як прусакі, рухаюцца да залы. Уварваліся. Па некалькі на аднаго кідаюцца на дэпутатаў, круцяць ім рукі, цягнуць на вуліцу. Адзін такі падскочыў да ворага Смерці, стукнуў нагамі ў грудзі, збіў на падлогу, абхапіў галаву і пачаў пальцамі выціскаць вочы. Сілай валодаў той паслугач Смерці вялізарнаю, а вочы не змог выціснуць -- вытрымалі і зноў глядзелі на паслугачоў Смерці, наганяючы на іх жах...
КАХАННЕ І СМЕРЦЬ.

Гервасій адкрыў яшчэ адно "Досье" Смерці. Дысплей высвяціў твар старога чалавека з такім самым, як у таго маладога, сталёвым позіркам -- знакам бяды.

Ох, колькі ж разоў ён глядзеў ёй проста ў вочы! І яна глядзела, не мігаючы, круглым, чорным жэрлам ці то гарматы з танка, ці то аўтамата. Сляды Кашчавай, пазначаныя прыгожымі трасіруючымі кулямі, паказвалі куды скіраваны яе позірк. А папярэджанне сваёй ахвяры Смерць паслала пахавальным лістком да Маці з фронту. Кашчавая прадбачыла, што гэты нешматслоўны вясковы хлапчук, які ледзь выкараскаўся з яе галодных абдымкаў, разгадае адну з важнейшых таямніц Смерці -- спосаб забойства душы і знішчэння нацыі. Разгадае і не спалохаецц яе --раскажа беларусам, як выкаранялі старажытны народ і яго мараль.

А яшчэ стары нацыяналіст, які няраз быў мішэнню Смерці і, тым не менш, выжыў, раскрыў сакрэт СТРАХАЎ Смерці.

Гервасій гартаў кампутарныя старонкі, на якіх былі сканіраваны мастацкія творы старога нацыяналіста, яны ўсе былі памятыя і пашкрабаныя кашчавай пяцярнёй. Гервасій пачаў чытаць:

"...Нешта труднае і пабочнае, што ўвесь час утрымлівала іх адно ад другога воддаль, было пераадолена, перажыта шчасліва і амаль раптоўна... з гэтага моманту для абаіх засталіся толькі бражная духмянасць зямлі, макавы водар і спякотны бляск высокага неба. СЯРОД ГЭТАЙ ПЕРШАБЫТНАЙ СТЫХІІ Ў АДНЫМ КРОКУ АД СМЕРЦІ НАРАДЗІЛАСЯ НЯЗВЕДАНАЕ, ТАЯМНІЧАЕ І ЎЛАДАРНАЕ, ЯНО ЖЫЛО, ПРАГЛА, ПАЛОХАЛА І КЛІКАЛА...

Час, мусіць, перастаў для яго існаваць, адышла ў нябыт НЕБЯСПЕКА, ля самага хлопцавага твару горача тлелі два вялікія чорныя вугалі ў шырока раскрытых яе вачах. У іх цяпер не было ні пакуты, ні клопату, ні гарэзнасці -- нічога апроч труднага, уладарнага ў сваёй немаце клічу; нешта падобнае Іван адчуваў на краі бяздоння, якое заўжды страшыла і вабіла адначасна. У яго не было ніякае сілы супрацьстаяць гэтаму клічу... Хацелася растварыцца, знікнуць у яе трапятных абдымках, сплыць у вечнасць з патокам, увабраць з зямлі ўсю яе моц і самому стаць зямною магутнасцю -- шчодрай, ціхай, пяшчотнай...ён адчуваў, як віраваў, плёскаўся, гуў ручай, гула на ўсю глыбіню зямля, трубнымі хорамі ўторыў ёй настырны і ўладарны парыў душы...

МУСІЦЬ, ЗЯМНАЯ ВОСЬ У ТОЙ ЧАС НАХІЛІЛАСЯ, аднак ён не заўважаў -- ён гатовы быў рынуць у бяздонне, цяпер нічога не мела значэння: у ягоных руках была яна. Яна -- тая незямная і нязнаная, затанулая ў нясцерпным буйстве макавай чырвані, прыціхлая, маленькая, аслабелая і таму яшчэ болей магутная -- над зямлёй, над сабой, над ім...

Наперакор усяму ён адкрыў у ёй неспадзяванае -- сціплае і радаснае -- і, здаецца, ледзьве не захлынуўся быў у той сваёй першай хмельнасці. Цяпер, праўда, хмельнасць крыху апала, выраўнялася, але затое адчуванне шчаслівасці стала яшчэ большае, і ягоны недаверак-голас змоўк назаўжды...

Хіба мог ён прадбачыць, што ў сваіх чацвёртых уцёках, ратуючыся ад пагібелі, гэтак нечакана напаткае першае сваё каханне? Як усё зблытана, перакручана, перамешана на гэтым свеце! Невядома толькі, хто перамяшаў тое, інакш як бы атрымалася вось гэта -- у палоне, на парозе СМЕРЦІ, з чужой нязнанай дзяўчынай, чалавекам другога свету?"

На гэтай кніжцы старога нацыяналіста Кашчавая пакінула свае эмоцыі:

"Любовь на пороге Смерти -- это издевательство надо мной! На моём пороге может быть только СТРАХ и ПОКОРНОСТЬ! Только ПОДЧИНЕНИЕ и КОЛЕНОПРЕКЛОНЕНИЕ! На земле НЕ должно быть чувств, которые сильнее моих! Этот НАЦИОНАЛИСТ раскрыл мой секрет -- секрет Смерти! Он должен умереть! Его книги следует запретить! Его мысли надо вытравить из сознания людей! Не КАХАННЕ сильнее Смерти! Моя Власть Сильнее власти кахання!"

Смерць вяла паляванне за ім, ён адсочваў, як Смерць палюе на людзей, іх душы.

Ён утварыў сапраўдную аблаву на паслугачоў Смерці, аналізуючы іх учынкі ў сваіх творах.

Кашчавая ўсе творы свайго ворага збірала, аналізавала, кожнае інтэрв'ю, кожнае слова, як напісанае, так і сказанае. І кожны твор нацыяналіста выклікаў у Кашчавай лютасць, якую яна пакідала на старонках кніг кроплямі крыві, скамячанымі і пашкрабанымі старонкамі.

Некаторыя творы было немажліва прачытаць, і Гервасію даводзілася знаёміцца з імі праз рэзюме. І чым больш знаёміўся , тым больш у яго ўзнікала жадання прачытаць іх цалкам:

"Просты селянін Хведар быў шчаслівы. Меў сына, дачку, жонку і зямлю. Любіў працаваць і атрымліваў ад гэтага асалоду. П'янтос сусед пазычыў грошы ў Хведара, а каб не аддаваць, напісаў данос на працаўніка як на кулака.

Таталітарны монстр, крыважэрны і ненасытны, заглынуў усю сям'ю Хведара, як тысячы іншых сем'яў. Іх выслалі ў Сібір. Загінулі жонка і дачка, толькі сын застаўся, ягоная душа ўжо была ў палоне -- хадзіў з таварышамі і выкідваў з хат іконы Хрыста -- камсамолец! І вось Хведар збег на Радзіму. Седзячы на могілках ён марыць... памерці і быць пахаваным тут, дзе ляжаць ягоныя бацькі. Але такога шчасця Смерць яму не дае -- палюе на яго душу. Аблава. На былога руплівага гаспадара, бацьку, як на ўцекача-злачынца наладжана паляванне. Вось ён ужо па шыю ў балоце, трымаецца за корань. А на беразе сын, любімы сын. Менавіта ён кіруе аблавай. Менавіта ён б'е дубцом па вадзе -- шукае галаву бацькі".

Гервасій раскрыў кнігу старога нацыяналіста і забыўшыся пра ўсё чытаў:

"Божа, ніколі ў яго не было думкі забіць сябе, заўжды ён апантана змагаўся за жыццё. А тут во мусіць...

Аднак, можа ён хоць перад канцом згледзіць сына? Бедны Міколка: што ён перажывае цяпер? Пэўна ж, то не па сваёй волі -- ён змушаны! Можа, яму загадалі? Які вышэйшы начальнік. Бо, мабыць жа, ёсць і над ім начальнік. І паслалі яго лавіць у лесе бацьку, якога ён выракся. Калі выракся, дык, мабыць, можна і лавіць. Але калі такое, дык, мабыць, можна і лавіць. Але калі такое магчыма, тады як жа жыць? Можа, яму яшчэ загадаюць, злавіўшы, учыніць допыт над бацькам? І сын змушаны яго катаваць? Божа, нашто ты стварыў тады белы свет!"

Жудасна стала Гервасію. "Як гэта пры жывым бацьку захварэць на бязбацькаўшчыну?! -- задаваў ён сам сабе пытанне.-- Вось такія потым і губілі не толькі бацькоў, але і Маці-Радзіму? Як жа Смерці ўдаецца высмоктваць душы людскія?" -- разважаў Гервасій у яе лабараторыі і гартаў "Досье" на ворага Смерці -- абаронцу нацыі. Чытаў, як мудрэц адсочвае крок за крокам яе дзеянні. Як яна селіць у душы чалавечыя веру ў ідала ў чалавечым абліччы, вынішчаючы веру ў Бога і бацьку, веру ў тое, што можна не рабіць, а за пашырэнне веры ў ідала і за знішчэнне веры ў Бога (суперніка ідала) можна добра жыць, шматкроць лепей, чым бацька, які "ў поце твару свайго хлеб здабывае".

А вось яна вынішчае мову, і людзі перастаюць разумець не толькі адзін аднаго, але нават свае сапраўдныя думкі і пачуцці і ўжо робяцца не людзьмі, а жывёлападобнымі істотамі.

А вось падкладвае ў душу спакуслівае "кто был никем, тот станет всем!" А калі так, то ўжо не трэба ведаць гісторыю і шанаваць бацькоў-продкаў, бо -- "сами с усами!" Адклаў галоўны вусаты прусак у мазгі людзей яйкі, выспелі яны, вылупіліся з іх вусаценькія "никто" і "папёрлі", як прусакі, ва ўсе ўладныя шчыліны... Хто быў "никем", стаў дэпутатам і суддзёй, пракурорам і прэзідэнтам. Бяда! І знак гэтай бяды, сімвал -- вусы, якія, быццам раздвоены язык гадзюкі, звіслі над Беларуссю.

Знак бяды звёў гэтых двух паляўнічых са Смерцю. Знак бяды над усёй нацыяй, над беларусамі разгледзелі іх вочы, што лепей за ўсіх бачылі і ўсе старажытныя дамы, якія знішчаны, і сам Дом, які ператварылі з дзяржавы, у палігон -- вайсковы палігон крыважэрнай суседкі, палігон па выпрабаванні вынішчэння душы нацыі -- мовы, і памяці аб продках сваіх -- бацькоў, дзядоў ды прадзедаў. Ды яшчэ бачылі іх вочы, што краіна ператворана ў калідор-трубу, прыбудову і пакой камуналкі.

Іх вочы бачылі душы, што забылі і слова "бацькаўшчына" і зрок страцілі, замест маці бачаць цётку, якой саромеюцца, і да багатай размаляванай суседкі бабы лезуць за нафта-газавым пернікам. Знак бяды на іх тварах: аднолькавы напружана-праніклівы позірк, а ў ім бачанне таго, што не кожнаму дадзена ўбачыць -- бачанне знаку Смерці і нянавісць да яе, і любоў да Радзімы-Маці, да бацькоў і Бацькаўшчыны. І боль душэўны не пускае ўсмешку на вусны, ды адштурхоўвае шмат каго...

Гервасій перагарнуў яшчэ некалькі кампутарных старонак, убачыў "Чырвоны касцёл", што ў цэнтры Менска. У ім абаронцы Бацькаўшчыны, што здольныя любіць і могуць разгледзець Смерць ды супрацьстаяць ёй. Сабраліся і вырашылі дзейнічаць разам.

Стварылі арганізацыю і разам пачалі змагацца са Смерцю. Чатыры гады Смерць забівала людзей чарнобыльскімі атамамі. Яе паслугачы-крумкачы каркалі: "Все хорошо! Не надо волноваться! У вас здоровье только улучшится!" А гэтыя са сталёвым позіркам арганізавалі супраць яе шлях, згуртавалі людзей, напалохалі паслугачоў Смерці, прымусілі ратаваць беларусаў і вырвалі тысячы людзей з лапаў Кашчавай.

Гервасій зразумеў, хто такія ворагі Смерці, і чаму яна іх так ненавідзіць. А каб даведацца, як Смерць са сваімі ворагамі змагаецца і чаму іх калі-нікалі перамагае, пранік Гервасій -- светлы праменьчык у аддзелы "Технологий политической Смерти" і "Моральных убийств". Зноў "Досье" ды "Планы", сярод іх навуковы трактат Смерці "ОБ ЭФФЕКТИВНОСТИ МОРАЛЬНЫХ УБИЙСТВ ПО СРАВНЕНИЮ С ФИЗИЧЕСКИМИ В УСЛОВИЯХ ПЕРЕСТРОЙКИ И ФОРМИРОВАНИЯ НОВЫХ АМОРАЛЬНО-РЫНОЧНЫХ ОТНОШЕНИЙ":

...Главное условие эффективного осуществления морального убийства -- создать режим информационного тоталитаризма для слуг Смерти и информационную блокаду для Врагов Смерти...

ПЛАН

1. Провести глубинную вспашку мозгов людей для их подготовки к тотальному зомбированию на Страх Смерти от Националистов.

2. Выработать у людей рефлекс СТРАХА Смерти от слова "националист".

3. Сформировать у людей ощущение ВРАГА, который несёт вред здоровью и угрозу жизни от всех борцов со слугами Смерти, особенно от националистов.

4. Создать в сознании людей стереотипы восприятия националистов и других врагов слуг Смерти как отторгнутых обществом, выскочек, зазнаек, нелюбящих народ, стремящихся к насилию над людьми.

5. Белорусскую нацию уничтожить поэтапно:

а. Уничтожить язык (через прививку двуязычия).

б. Уничтожить характер белорусов (через прививки: "толерантности", "памяркоўнасці", "рахманасці" и "кастрирование в сознании агрессивности к врагам и свободолюбию").

КОНКРЕТНЫЕ МЕРОПРИЯТИЯ

1. Разработать систему слухов, в которых лидеры вражеской организации представлялись бы пособниками фашистов, полицаями или сыновьями предателей-полицаев.

2. Разработать систему слухов, что все националисты и другие враги слуг Смерти платные агенты ЦРУ.

3. Постоянно нагонять на людей СТРАХ, что, если националисты придут к власти, то страна окажется залитой кровью.

4. Создать организации СС (Славянский Собор), которым поручить распространять информацию, что Беларуси никогда не было.

І вось ужо на экране кампутара Смерці бачыць Гервасій, як пайшлі-паехалі па грамадскім транспарце шаптуны -- маральныя забойцы, запусцілі чуткі: "паліцай", "паліцай", "паліцай"... Размовы заводзяць: "ці бацька паліцай, ці ён сам паліцай". На палітінфармацыях ды сходах, як ваду ў ступе: "националисты-фашисты, фашисты-националисты"... і, як кулі -- словы: "Кровь! -- Кровь! -- Кровь!..."

Расказалі пра гэта маладому ворагу Смерці -- не паверыў. Прыйшоў на сустрэчу з людзьмі, ды з жартам: "Я нарадзіўся ў 1944-м годзе і адразу ўступіў у паліцыю..." Чакаў смеху, а яны ківаюць галовамі: "Чулі, ведаем, ведаем...". Ён паўтарыў, а людзі абурацца пачалі: "Ды ведаем пра гэта даўно, кажы далей!.."

Стала так страшна, як не было падчас раскопкаў у Курапатах. Забівалі яго некалькі год, а ён толькі зараз зразумеў, што людзі, якіх ён ратуе ад Кашчавай і яе слуг, глядзяць на яго, як на паслугача Смерці.

Здавалася, што франтавіка Смерць ніяк не адолее ў маральным паядынку. Дык каб паядынак той быў... а так проста маральнае забойства. Кнігі выпускаць забаранілі, да радыё ды тэлебачання не дапускаюць, а бруднымі словамі, як у мішэнь, страляюць. У лабараторыі Смерці яе падручныя адлілі незвычайныя кулі-словы -- смяротныя ідэалагемы. Франтавік, змагар супраць фашыстаў раптам ператварыўся ў ледзь не пасобніка гітлераўцаў! А адказаць не даюць. Не ўдалося забіць на фронце, дык "Получай!", -- па-саўкоўску "рявкнула" Смерць і выпусціла чаргу новых абвінавачванняў:

"Унизил, оскорбил всех стариков военного поколения, не получив отпора".

"Утверждает, что не нужно было беларусам оказывать сопротивления врагу, а следовало смирением и покорностью заслужить его расположение, ни в коем случае не устраивать покушений на фашистких гауляйтеров, а положиться на милость оккупантов, вот тогда бы, полагает он, те не жили не убивали".

"Так что же посоветовал бы советским солдатам -- не изгонять, не уничтожать захватчиков?! Неужели он в самом деле думает, что выход для беларусов был в рабском существовании?"

"Называть готовность жертвовать жизнью, защищая от оккупантов своих детей, мать, отца, родную землю, вынужденной склонностью к меньшему злу -- верх кощунства"

"Озлобившийся на склоне лет на товарищей по оружию".

"Он отрабатывает сребренники, полученные от этих новых оккупантов и их пособников, пытается оболгать ветеранов, всё советское время. Он послушный рупор пробившихся к власти бессовестных псевдореформаторов".

"Зовёт покориться захватчикам, не сердить их строптивостью".

"Когда-то он восславил подвиг несгибаемого патриота, коммуниста Сотникова. А ныне он далеко ушел по дорожке сотниковского антипода -- предателя Рыбака".

"Обыкновенный иуда!".

-- Што робіцца, што дзеецца!,-- абураўся Выліваха. - Каб з жывога чалавека так здзекавацца!

Раптам дзяўчына паведаміла Гервасію, што іх пошукавы кампутар-сканер зафіксаваў, што Смерць вяртаецца на базу пад Лёзна ў сваю лабараторыю. І дзяўчына націснула на клавішу "ВЯРТАННЕ". У гэты самы момант на вочы Гервасію трапіў звышсакрэтны план Смерці "Дзікае паляванне каралевы Страха", і праменьчык Гервасій апынуўся на паверхні.

Набліжалася ноч і паляну агортвала цемра. Гервасій агледзеў месца, каб лепей запомніць прыкметы, і позірк яго спыніўся на нейкім белым воблаку, якое імкліва рухалася проста на яго. Яшчэ імгненне -- і Гервасій разгубіўся. На яго бязгучна ляцелі... коннікі. Яны сапраўды ляцелі без дарогі, між дрэў, над кустамі! За спінамі коннікаў луналі плашчы бел-чырвона-белага колеру. Усе як адзін у правай ўзнятай вышэй пляча руцэ трымалі меч. Уражанне было такое, быццам усе коннікі з гербаў "Пагоня" сабраліся ў лесе пад Лёзнам і імчаць да Гервасія на дапамогу, каб разграміць "Лабораторию Смерти" ды знішчыць саму Кашчавую, якая вярталася ў сваё логава. Кожнае імгненне новы вобраз не даваў Гервасію скрануцца з месца. А ў галаве імкліва праносіліся думкі і ўспаміны: ""Пагоня" -- сімвал дапамогі. Калі нехта з суродзічаў трапляў у палон, кожны, хто мог трымаць у руцэ меч ды меў каня, ляцеў на дапамогу, на выратаванне, каб адбіць свайго -- у пагоню. "Пагоня" -- сімвал дабра праз моц, якая і абароніць ад нападу зла і дагоніць зло ды пакарае яго. А тут... куды яны? Да мяне? Няўжо лёс наканаваў тут біцца з ідаламі і Смерцю?! Нечакана! Але ж дапамога своечасовая!". За белым воблакам коннікаў ляцела чорная хмара крумкачоў. І коннікі і крумкачы ляцелі моўчкі, і гэта выклікала ў душы трывогу -- мурашкі пабеглі па целе.

І тут Гервасій -- светлы праменьчык -- пацямнеў ад жаху. Самы першы коннік трымаў у руцэ касу!... Яшчэ імгненне і ўсе коннікі апынуліся на паляне. Першая ў даспехах з бел-чырвона-белым плашчом на плячах сядзела на кані Смерць!

Побач з ёю сядзелі шклоўскі ідал-Пацыент і Прэзідэнт будучай Беларусі ЛукаПШЫК. Далей -- твары памагатых ідала і пшыкатага: Многафееў і Мамай, Сувораў і Мураўёў-вешальнік, Іван Жахлівы, Аляксей Міхайлавіч - "Тишайший", які заліў Беларусь крывю, выразаў больш палавіны яе народу, -- карацей на конях сядзела ўся гоп-кампанія паліттрупаў.

Смерць была ва ўзнёслым настроі, і як ніколі гаварлівая:

-- Ох и хорошо же вы, трупы мои, поработали. Так секли этих поганых беларусов, что они от национальной символики -- Пагони и бел-чырвона-белага стяга будут "ратавацца", как от чумы, и боятся её будут, и ненавидеть! Вот так, курсанты безмозглые, надо смертельное дело делать! Учитесь, трупы реанимированные, пока Смерть жива!"

І Кашчавая зарагатала, закаркала, і тут жа крумкачы падхапілі яе карканне і ушчалі такі гвалт, што з дрэў пачало аблятаць лісце.

"Дык вось, што такое Дзікае паляванне каралевы Страху!"-- здагадаўся Гервасій. Ён знайшоў адказ на пытанне, якое паўстала перад імі, як толькі з каханай дзяўчынай і мудрацом яны трапілі ў будучыню. Кожны дзень ім казалі, што начамі тут гойсаюць па вёсках і вуліцах гарадоў нейкія коннікі, жорстка, да крыві б'юць людзей. Апрануты бандыты ў нацыянальныя строі, загорнуты ў сімвалы нацыі. Потым папаўзлі чуткі, што гэта нацыяналісты сякуць людзей за тое, што яны вераць ЛукаПШЫКУ і не хочуць выходзіць на дэманстрацыі пратэсту супраць пшыкатага. Паўзлі таксама чуткі, што нацыяналісты, калі прыйдуць да ўлады, зальюць крывёю ўсю краіну...

Развагі Гервасія перапыніла яшчэ адна падзея. Усе крумкачы раптам зняліся з дрэў і паляцелі ў гушчар, з якога пехатою выходзіў нейкі лыцар у даспехах. У правай руцэ ён нёс бел-чырвона-белы сцяг, у левай чырвона-зялёны. Усе паліттрупы глядзелі на "пехотинца", туды ж глядзела і Смерць.

Твар Кашчавай спачатку запалаў ненавісцю і злосцю, а потым раптам на ім з'явіўся хітры выскал, і яна каркнула ў гушчар:

-- Ну, что, придурок, опять тихо "сам с собою"? Где твой конь, курсант? Твои предки уезжали на одном коне, а приводили с собой несколько, а то и десяток... Носишься со своим закатом над болотом , как цыган с писаной торбой, а мы тебя ждём! Сам ведь знаешь поговорку -- "семеро трупов одного не ждут, а опоздавшего сожрут" .

Смерць зарагатала са свайго жарту, і з ёю хорам зарагаталі трупы і крумкачы.

У курсанта-паліттрупа забегалі вочы, і ён замармытаў:

-- Я привык на "Мерсэдэсе", да и мои сородичи всё больше на "Вольво" и на "Ауди" на охоту ездят. Отстала ты от жизни, старуха, пора здесь перестройку делать; вот я, когда с Горбачевым писал программу 500 дней..."

Смерць, не даслухаўшы, шпурнула шышку ўбок "безлошадного придурка" і пацэліла проста яму ў рот, заткнуўшы балбатуна. Надзіва той зусім не разгубіўся і не спалохаўся, а выплюнуў шышку ў... Кашчавую ды так моцна, што шышка пацэліў Кашчавай у чэрап, пачуўся гук, як ад удару ў пусты збан. Усе "курсанты" застылі, чакаючы імгненнай расправы за такі здзек з Гаспадыні-Смерці, а "придурок" дзіка зарагатаў! Смерць, агаломшаная нахабствам, нерухома глядзела пустымі вачніцамі на "безлошадного", а той -- сваё:

-- Я за твоего интеграционного конька полцарства выменял, он -- смертоносный и нового хозяина к тебе принесёт и вторую половину царства получим! Ты меня за это в пример ставить должна, а не ругать... Ещё неизвестно, кто кого здесь учить должен!

"Придурок" выйшаў на паляну, буркнуў быццам кропку паставіў на перапалцы са Смерцю:

-- Завхоз!

Да яго з задніх шэрагаў кавалькады падкаціўся тоўсты чалавечак з рукамі ніжэй каленяў, і абодва ўтаропіліся на Кашчавую, чакаючы загаду.

Смерць гыркнула:

-- Ну что же, сынки, начнем обряд очищения! Поносили мы на плечах их проклятую жизнеутверждающую символику, пора и снять грех с наших тел! Начинай, придурок!

Той палыпаў вачыма, махнуў рукой, і заўхоз пачаў. Лапамі, як у гарылы, "зовхоз" пачаў ірваць на кавалкі бел-чырвона-белы сцяг. "Придурок" ставіў на ім свой аўтограф, перадаваў Смерці, тая пальцам ставіла аўтограф і перадавала астатнім. Кожны падпісваўся, і шматкі вярталіся ў торбу Смерці.

З кожным кавалкам, адарваным ад сцяга, ятра закіпела ў душы ў Гервасія, кожны подпіс на святым сцягу абуджаў гнеў і любоў! Чым мацней палала ў душы ў Гервасія, тым святлей рабілася на паляне. Святло зыходзіла якраз з гушчару, адкуль прышкандыбаў "придурок". Гервасій ужо не валодаў сабою. Пачуцці хвалямі хадзілі па яго целе і, не маючы больш сілы стрымлівацца, Гервасій папрасіў каханую і мудраца:

-- На хвіліну трансфармуўце маё цела, ды каня, ды меч, ды сцяг...

Падраўшы бел-чырвона-белы сцяг, курсанты "Смертельной школы политтрупов" знялі з сябе плашчы і паскідалі іх у кучу, і Смерць усё гэта нечым паліла. Потым загадала шклоўскаму ідалу стаць на калені каля кучы плашчоў , красанула касой аб яго ""Локан страсці"" -- пырснула іскра, і полымя ахапіла плашчы. У вачах у трупаў забегалі агеньчыкі, яны засвяціліся і ў крумкачоў, што абляпілі ўсе дрэвы.

Смерць працягнула рукі да агню -- пагрэць іх у полымі нацыянальнага сцяга. Яна вельмі любіла гэты абрад, бо больш ніякі сцяг на зямлі не ўтрымліваў столькі любові, як нацыянальны беларускі, бо толькі ў ім - чырвоная кроў Ісуса Хрыста на чыстым полі душы чалавечай. Стагоддзямі яго палілі, дралі, а любоў нацыяналістаў ратавала сцяг. І калі Смерці рабілася вельмі холадна, яна грэлася менавіта так.

Тое самае полымя, якое ахапіла плашчы, палала і ў душы ў Гервасія. У гэтую ночь спаўнялася любое яго жаданне. І вось ужо -- пад Гервасіем конь, у руцэ меч і сцяг. І -- адбылося дзіўнае. Паслугачы Смерці працягнулі рукі да палаючых нацыянальных сімвалаў, душу Гервасія апякло, нейкая пяшчота і любоў да сцяга і герба ахапіла душу, і ў гэты самы момант над палянай успыхнула святло. Гэта распусцілася папараць-кветка.

Выліваха рынуўся да агню пад вялікім сцягам, які як намётам акрыў паляну. Крумкачы з крыкам узняліся ў паветра, і Гервасій першы люты удар нанёс па чэрапе кашчавай і рассек яго напалам. Ён сек і сек па руках ды галовах паліттрупаў, але крыві не было. Нешта слізкае, ліпкае, смярдзючае залівала паляну.

Праз хвіліну Гервасій ужо сядзеў за сваім кампутарам, на яго з захапленнем глядзелі вочы закаханай і з асуджэннем вочы старога мудраца, які ўшчуваў яго:

-- Эх, Гервасій! Цяпер Смерць ведае, што ты дабраўся да яе логава! Да гнязда КУЛІ! Нешта зараз яна прыдумае супраць нас... а мы і ведаць не будзем!

-- Ну не мог я стрымацца, калі пачвары такое вычвараць пачалі! Гэты сцяг майму бацьку выратаваў жыццё! Каб нехта ў нас дома такое зрабіў, як тыя пачвары, іх саміх людзі на кавалкі парвалі б ды ў попел ператварылі..."

А крыху супакоіўшыся дадаў:

-- Дык я ж ёй чэрап раскроіў!

-- У яе такіх шкілетаў ды чарапоў -- безліч, хоць кожную секунду можа іх мяняць,-- тлумачыў стары,-- гэта яе вонкавае аблічча. Сама яна -- нябачны згустак садызму, зла, нянавісці, зайздрасці, забыцця. Яна -- як чорная дзірка ў космасе, якая ўцягвае ў сябе ўсё жывое і адсылае ў нябыт... І пакуль будзе існаваць сапраўднае жыццё з каханнем, будзе існаваць і Смерць. Такім Бог стварыў свет.

Смерць у гэты момант сядзела ў сваёй лабараторыі і рагатала:

-- Слабоватый Гервасий оказался, горячий, невыдержаный, а честный какой! Искренний! Смелый к тому же! Не боится ни трупов, ни меня, Смерти! Любит, значит! Эх, вот судьба... и его люблю... надо быстрее кончать эту игру!

І кожны з іх паляваў далей. Смерць палявала Страхам.

Яе ворагі ўзброіліся розумам.

Гервасій крыху адпачыў і вырашыў вярнуцца ў Мінск. Ехаць, губляць шмат часу не было сэнсу, і Выліваха вырашыў трансфармавацца ў кватэру да дзядка ў футарал басэтлі.

Перад перамяшчэннем Выліваха з паплечнікамі зрабілі чарговы сеанс сканіравання. Кампутар зафіксаваў чарговы дэкрэт, які выспяваў у галаве ў Прэзідэнта:
СЕАНС--6. УКАЗ
ДУТЫЕ ПОЛИТИЧЕСКИЕ ФИГУРЫ

Дутые Политические фигуры с незарегистрированными лицом и позой проверять на гибкость: сгибая пополам и засовывая их голову между ног, закручивая в спираль, завязывая узлом и бантиком.

Проверять на устойчивость -- ставя на голову и на уши.

Тем, кто успешно выдержал испытания, присваивать звание дутые резино-политические фигуры многоразового использования.

За образец считать испытанных ветеранов натягивания.

Дутые резиновые политические фигуры, принимающие форму, позу, принципы по желанию Президента, типа "депутаты из палаты", использовать, надувая до нужных кондиций. Наиболее надутых и уже многократно использованых перекрашивать во ВРАГОВ и публично одних сбивать, других прокалывать, дабы они сдувались с соответствующим шипением на потеху народу. Для того наряду со старыми неоднократно использованными кадрами испробовать и новые модели типа Пши-Пук!

Народ надувать, превращая в сознании людей нормальных политиков в дутых ВРАГОВ НАРОДА. Дутых ВРАГОВ запускать в эфир и обливать грязью. Если фигуры поднимаются выше крыши -- сбивать теле- и радиопередачами. Детские надувные шарики, не предусмотренные декретами, сбивать милиционерам и членам "Прямого действия" из рогаток. Фигуры, залетевшие с Запада, прекратить сбивать, а только надувать.

Спецбойцам считать людей за надутые резиновые чучела."

Сябры пасмяяліся, і Гервасій трансфармаваўся ў Мінск.

За гэтыя кароткія імгненні ў кватэры дзядка адбыліся незвычайныя падзеі. Выліваха, апынуўшыся ў футарале басэтлі і ўжо намерыўшыся выйсці, раптам пачуў незнаёма-знаёмыя галасы ў пакоі:

"Враги в очередной раз провели операцию "ГОРОД НАШ" и захватили своими флагами все высоты. Над нашей резиденцией их лазер высвечивает бел-чырвона-белы сцяг."

Выліваха стрымаўся, глянуў у шчыліну і здзівіўся. Замест абшарпанага пакойчыка барадатага перад ім была шыкоўная зала, як у магната. Выліваха ўключыў кампутарны сканер. Там высвечвала заява дзядка:

Прокурору г.Минска

т.Куприянову Н. М.

от Щукина В. А.

ЗАЯВЛЕНИЕ

15 мая 1997 г. в 23 часа в комнату вошли сотрудники Московского РОВД и в присутствии соседок-понятых вытащили меня спящего в голом виде из постели, загрузили в машину для перевозки арестованых. Как потом я узнал меня доставили вначале в Московский РОВД, а оттуда в ОВД Центрального района.

Проснулся я от боли. Обнаружил себя лежащим голым на цементном полу в фойе Центрального РОВД. В этот момент меня бил ногами по пяткам лейтенант милиции в присутствии старшего лейтенанта милиции и нескольких сотрудников в звании рядовых и сержантов. При этом лейтенант всячески меня оскорблял и, размахивая дубинкой, грозился дать ею по яйцам. Я потребовал прекратить избиение и обращаться на "Вы". Лейтенант, продолжая словесные оскорбления, схватил меня за бороду и потащил голого в комнату задержанных. Полосы от волочения по бетонному полу остались на ягодице... Старший лейтенант в предоставлении связи с адвокатом и родственниками отказал.

Мала што з ложка вынеслі самаго гаспадара кватэры, вынеслі таксама ўсе ягоныя рэчы ў тым ліку і басэтлю. За тое, што дзядок не плаціў штрафаў за ўдзел у дэманстрацыях. Урэшце басэтля апынулася спачатку ў прэзідэнцкага заўхоза, а потым у Прэзідэнта ў кабінеце.

Такім чынам Гервасій трансфармаваўся ў футарал басэтлі, якая стаяла ў кабінеце Прэзідэнта якраз у той момант, калі "секретарь советов безопасности" дакладываў Прэзідэнту пра атаку апазіцыі.

Прэзідэнт імгненна выдаў указ:
УКАЗ

1. Охране выдать метлы. Изображение сцяга - изгонять!

2. Помехи лазеру создавать! Для чего создать невиданный миру президентский Луч Лазаря и ввести Президента Лучом Лазаря в каждую кватиру, посадить за каждый стол, положить в каждую постель.

3. Раз город захватили

И футбол без САШ!

То мы тогда решили,

Что горшок уж НАШ!

Дабы охватить младенческое поколение,

Усаживать лазерное изображение

Президента на каждый горшок!

Где присел малышок!

Чтобы после облегчения

Дети знали --Это

От президентского вдохновения.

4. Выполняя предвыборные обещания "ЗАЩИЩАТЬ народ от всех превратностей судьбы", учитывая экстаз, в который приходят поклонницы президента от близости с ним, изготовить:

Сверхзвуковые презервативы ХХI века с изменяющейся стреловидностью усов:

НАШ ПАЦИЕНТ НА -- КОНЕЦ!

Презервативы оснастить съемным комплектом усиков и париков, регулируемых темпераментом избирателей."

Скратар саветаў бяспекі перапыніў Прэзідэнта:

-- Докладываю! Оппозиция, националисты разведали про наше уникальное оружие с изменяющейся стреловидностью усов и сверхсекретный план

ПРЕЗЕРВАЦИИ НАЦИИ.

Негодяи разработали более мощную,чем наша, боевую многофункциональную систему под названием:

"АБАРОНА БЕЛАРУСКАЙ НАЦЫІ АД ПРЭЗЕРВАЦЫІ"

Их сверхмодернизированная система оснащена бинарными зарядом и действует в двух режимах:

1. Если усатый достал, то отстреливаются УСЫ.

2. Если УСЫ не отваливают, то отстреливается усатый".

Прэзідэнт:

-- Немедленно готовить выступление по телевидению о подготовке покушении на меня.

--Для победы над врагами подготовить, провести референдур и одержать в нем победу!
УКАЗ
О РЕФЕРЕНДУРАЗАЦИИ ВСЕЙ СТРАНЫ

- Для 100%-ой референдуразации всех сторон жизни Беларуси референдур проводить каждый день по три раза до еды путём сканирования мозгов.

- О результатах задуривания сообщать выдачей или невыдачей пайки.

- Следует считать голоса избирателей, раздающиеся и возникающие, как в их голове, так и в других органах. Нечленораздельные звуки типа "скрип суставов", "урчание в животе", "ПШИКание ниже поясницы" засчитывать, как голоса, поданные "ЗА".

- Голоса тех, кто абсолютно перестал "относиться", думать и переживать засчитывать в пользу идола.

На референдуры выносить следующие вопросы:

1. Неужели кто-то не верит Пациенту?

2. Неужели кто-то не любит Пациента?

3. Неужели кто-то не надеется на Пациента?

4. Неужели кто-то несчастлив,что у нас есть Президент-Пациент?

Выліваха:

-- ОТДАЙ ПОСЛЕДНЮЮ РУБАШКУ САШКЕ!

ЖУЎ ХРЕН И РЕДЬКУ ВМЕСТО КАШКИ!

ОТДАЙ ДЕТЕЙ СВОИХ, ЖЕНУ!

ПОСЛЕДНИЙ ВДОХ И ТОТ ЕМУ

В ЕГО БЕЗДОННУЮ КАЗНУ!

ДУША Ж ТВОЯ ДАВНО В ПЛЕНУ...

Сканираванне працягваецца:

Вертикали надруковать и в каждую квартиру раздать инструкцию-агитку о том, как следует убеждать народ правильно отвечать на вопросы референдура. Все улицы и поля оснастить рекламными щитами-стенами:

АГИТАЦИОННАЯ СТЕНА

Люди!Люди! - Га?-Га?-Га?

Есть хотите? Да!-Да!-Да!

Кто не скажет, как укажем,

Есть не будет никогда!

Выліваха:

-- ЭХ, ТРЭБА ІМ ПРАПАНАВАЦЬ

СЦЯНУ АГІДКАЙ АБАЗВАЦЬ.

АГІДКУ Ж ТАК НАДУРКАВАЦЬ,

КАБ НАВАТ ДУРАНЬ ЗРАЗУМЕЎ,

ШТО ГЭТА ЛУКАПШЫНЫ "СПЕЎ".

БЫЛО КАБ ЯСНА КОЖНАЙ ХРУШЫ,

ШТО ВЕШАЮЦЬ ЛАПШУ НА ВУШЫ!

Сканіраванне працягваецца:

- На рекламных щитах в поле и на фермах слово "ЛЮДИ" заменить на слова "гуси", "лошади", "свиньи", "бараны".

- В зависимости от результатов ответов будет определяться высота поднятия голосующих органов палатных членов парламента.

- С целью победы в битве за урожай, за привесы и надои результаты референдура сообщать всем животным страны до дойки.

- Поддержать инициативу сотрудников радио и телевидения, которые в совершенстве освоили скотские передачи для объектов типа "скотный двор".

- Для повышения эффективности содержания в стойловом положении животных и людей провести интенсивное оскотинивание всех журналистов. Для наиболее нищих журналистов использовать звериные деньги.

- Для оскотинивания мыслящих журналистов следует привлекать известных во всем мире людей, имеющих, несмотря на то, что они зеленые, солидный финансовый вес -- президентов США.

- Студентов журфака с первого курса учить нескольким языкам: лукашиному свисту, гавканию на врагов Пациента, восторженному визгу от его речей, вылизыванию частей тела Пациента, облизыванию при виде его подачек, подвыванию и скулежу от происка демократов.

-До завершения повсеместного телеоскотинивания-оскопирования страны создать в каждом сельскохозяйственном коллективе идеологические тройки (бык-осеменитель, вертикальщик-распределитель, пациентский-контролитель) и систематически доводить результаты референдура до глубины души и тела животных и обслуживающего персонала.

- Информацию о регулярных победах Пациента на референдурах довести до "жирных котов", "вшивых блох", "квакающих жаб", "петухов" и других опущенных и звероподробных особей, так, чтобы и коню-националисту былоё понятно, и его всаднику с мечом.

- Политотделам колхозов и совхозов, а также фермерам обучить коров вместо "му-му" мычать "лу!-лу!". Петухам вместо бессмысленного "ку-ка-реку!" - содержательное "Лу-ка-реку!". Хрюшек именовать "хлушками" и вместо "хрю-хрю" издавать "хлу-хлу".

- Мычание, блеяние, кукареканье, ржание и хрюкание засчитывать во время референдура, как голоса "ЗА" Президента.

- Голоса тех, кто никак не реагировал на референдур, и голос подавал исключительно русским матом, также засчитывать "ЗА" Пациента.

- Для обеспечения убедительных побед Пациента во время референдуризации выдать всем сотрудникам вертикали и служб безопасности Пациента пистолеты и боеприпасы.

- В случае подачи данных с цифрами ниже запланированных, ответработник должен застрелиться.

Пистолеты выдавать, заряженными убийственными фразами Пациента:

"дам в руки лопату!", "на плечах понесёшь через всю страну комбайн!", "не дам дождя!", "дам в морду!"

Провести "Всебелорусское собрание по непризнанию решения ОБСЕ о нелегетимности РЕФЕРЕНДУРАЗАЦИИ страны и всего мира с дальнейшим роспуском ОБСЕ и создания на его месте ОБС-Я!

Выливаха:

-- "О БеСтиЯ".

Пациенту присвоить Почетное звание "Заслуженный Референдуразатор всей страны".

Прэзідэнт і сакратар саветаў бяспекі выйшлі з кабінета і накіраваліся на тэлебачанне, каб заявіць аб раскрыцці змовы, а Выліваха зноў трансфармаваўся ў Варшаву.

Там з газет ён даведаўся, што ў Беларусі разгарнуўся дэмакратычны рух за вяртанне басэтлі дзядку. Падключыліся вядомыя палітыкі і кіраўнікі суседняй дзяржавы -- краіны Вялікай Дурасці. І прэзідэнт пад ціскам міжнароднай супольнасці вярнуў дзядку басэтлю. Аднак жа выдаў гэта за акт сваёй добрай волі і раскрыў чарговую музычную змову "Кто платит, тот заказывает музыку".

З газет Выліваха таксама даведаўся, што "за заслуги при победном проведении референдума Секретарь Совета Безопасности В. Шейман в г. Бресте наградил сотрудников КГБ именными часами, председателя областной организации ЛДПБ (партия Жириновского--Гайдукевича) -- П.Сулиму, морским кортиком. Зампреда облисполкома по экономике В. Степанова -- пистолетом Макарова. Степанов был довереным лицом В. Шеймана на выборах депутатов Верховного Совета."

Усе сусветные інфармацыйныя агенцтвы перадавалі аб абвяшчэнні Прэзідэнтам Беларусі новай эры:

"Сегодня именно в Беларуси положено начало самому демократическому процессу в мире..."

(А. Лукашенко. Из выступления перед членами Верхней палаты Национального собрания 10 июня 1997 года).

Гервасій Выліваха знаёміцца з дакументамі:

Май 1995 год. Выбары.

Пад час выбараў дэпутатаў Вярхоўнага Савета на выбарчых участках, дзе балатавалiся сябры апазiцыi Прэзiдэнту, у спiсах выбаршчыкаў апынулiся людзi, якiя даўно памерлi. Яны ў гэты дзень складвалi працэнт тых, хто на выбары не пайшоў, але ажыў. З аппазіцыі БНФ ніхто не стаў дэпутатам Вярхоўнага Савета. Заявы кандыдадатаў у дэпутаты аб прыпісках "мёртвых душ" былі праігнараваны.

Выліваха:

-- Што ж тут адбываецца? Цi гэта ў маiх нашчадкаў такая дзiўная цяга да дэмакратыi, што ў дзень выбараў нават нябожчыкi ажываюць!? Ці гэта Смерцi Рэзiдэнт смяротныя фокусы вытварае -- мёртвыя душы ажыўляе, галасаваць iм не дазваляе?"

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi:

"Я ни за кого не буду голосовать. Ни за кого! Все равно обманут. Одни ушли со льготами, вторые придут -- льготы прихватят. И ещё президента будут давить. Не потому, что я тут против выборов. Ради бога!... Но я не пойду голосовать".

(А. Лукашенко. Из телевыступления 20.04.1995 г.)

Пад час рэферэндуму большасць людзей прагаласавала супраць роднай мовы.

Гервасiй:

-- Ня можа такога быць, каб людзi хацелi сваю мову забіць ды забыць! Вiдавочна гэта Смерцi Рэзiдэнт утварыў фальсiфiкацыi прэцэдент! Ды сама Смерць высмактала з беларусаў душу, а нацыю ў сваiх смяротных абдымках душыць! Што ж рабiць? Цi ёсць каму беларускi народ абараніць -- дзяржаву ад рэферэндураў выратаваць?

Пасля перамогі на рэферэндуры Прэзідэнт выдаў шэраг указаў, якія реалізоўвалі волю народа. Указы выдаваліся так хутка, што Гервасій не паспяваў іх чытаць і асэнсоўваць. Ён чытаў указы, газеты, слухаў радыё і праглядваў паказанні сканера.
УКАЗ
НАРОДНЫЙ ЗАЩИТНИК

Всем девушкам, незамужним и разведенным женщинам предоставить возможность приобрести Дутую резиновую куклу ЛукаПШЫК.

Надувного ЛукаПШЫКА оснастить электронагревателем.

В случаях падения (для ещё большего укрепления) ВЕРЫ, НАДЕЖДЫ, ЛЮБВИ к Президенту следует отключать в домах тепло, дабы люди грелись, надувая ЛукаПШЫКА, укладывая его в постели под бок, на себя, под себя и валетом. Между собой и любимым.

Оснастить куклу охлаждающим устройством и, если в постели становится слишком жарко, то ЛукаПШЫК охлаждает разгорячившихся партнеров.

Кукла включается только после поцелуя Пациента в резиновые губы. Предусмотреть размещение включателя и на других частях тела по желанию клиентов Пациента.

Куклы ЛукаПШЫК оснастить теплосборниками для подзарядки аккумуляторов Президента теплом души и тела людей.

Вылiваха чытае газеты:

1

"Да 12-гадовай Анжэлы Гардзеенка з вёскi Судкава Хойнiцкага раёна напачатку красавiка прыехалi госцi -- iтальянская сям'я, дзе дзяўчынка летась адпачывала. Iтальянцы везлi падарункi, але мытнiкi iх сканфiскавалi i паабяцалi выслаць па пошце. Госцi даўно вярнулiся ў Iталiю, а падарункi для Анжэлы "на кантроле ў прэзiдэнта".

2

"Франк Нэгель, прадстаўнiк чарнобыльскай iнiцiатывы з нямецкага горада Золiнгена распавёў: "Для шасці дзетак, хворых на рак, авiякампанiя Люфтганза" даставiла прэпараты (на 10 тыс марак), якiя блакуюць утварэнне метастазаў. Замежнiкi падрыхтавалi ўсе неабходныя для мытнi паперы. Але гэтыя лекi трымалi на мяжы больш сямi тыдняў".

(Газета "Свабода", 6.06.97г.)
УКАЗ
САМЫЙ ГУМАНИТАРНЫЙ ПРЕЗИДЕНТ

"Считать, что в стране самый Главный Пациент -- страдает скрючиванием интеллекта -- Загибом Батьки.

В связи с этим Главному-Пациенту возглавить все гуманитарные фонды. Всю гуманитарную помощь, поставляемую больным, инвалидам, детям, чернобыльцам доставлять лично Пациенту. После чего Пациент будет раздавать своим клиентам лекарства и трусики, бананы и каштаны, носки и соски, бюстгалтеры и сникерсы, памперсы и тампексы. Каждая женщина должна чувствовать сухость, свежесть и поддержку от прокладок, полученных из рук Главного Пациента Страны!

РЕКЛАМНАЯ ПАУЗА

Крылышки прокладок от "лукапша-сукаша" -- "лукапшо-шуршо-хорошо" использованные Пациентом как гуманитарная помощь, -- надежная защита от неожиданностей в проблемные дни.

А самое главное -- сухо!

Вертикальщицы и прямовки!

Будьте уверены! Прокладки из рук Пациента избавят вас во время танцев в белом от опасности и страха окраситься в цвета бел-чырвона-белага вражеского сцяга!

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi:

"Гуманiтарная помощь -- это бесплатно, это для народа, в том числе для ученых, для чиновников". ( А. Лукашенко.

Из выступления на общем собрании НАЦИОНАЛЬНОЙ АКАДЕМИИ НАУК 19 мая 1997 г.).

Вылiваха знаемiцца з дакументамi:

"УКАЗ. Назначить Виктора Кучинского директором департамента по гуманитарной помощи при Президенте РБ." (А. Лукашенко).

В. Кучинский: "Я готов защищать своего Президента с гранатометом в руках!" (Из выступления на сессии Верховного Совета).
УКАЗ
О СОЗДАНИИ СВЕТСКОГО ОБЩЕСТВА

"Считать, что в Беларуси абсолютное большинство верят и поклоняются ЛукаПШЫКУ и называть их лу-публикой. В связи с этим Республику Беларусь переименовать в БеЛуРусь Лупублики.

Наиболее агрессивных поклонников Президента называть ЛукаПШИСТАМИ.

Считать, что в Белоруссии имеется два класса:

а. Тех, кто хотят дружить с Западом, считать ИНТЕГРАТОРАМИ.

б. Тех, кто ненавидит Запад и безмерно любит Россию, считать ИНТЕГРАСТАМИ .

Оппозиционеров считать умалишенными и лечить точечным массажем дубинками по голове".

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi:

"На гуманитарной помощи были созданы общественные и прочие жульнические организации".

(А. Лукашенко. Из выступления на общем собрании НАЦИОНАЛЬНОЙ АКАДЕМИИ НАУК 19 мая 1997 г.)

Сканiраванне працягваецца:

"Упразднить имеющуюся оппозицию и гражданское общество в виде партий, свободных профсоюзов и других незалежных общественных организаций. Вместо них создать:

Государственные Общества Поддержки Президента - ГОП-П КОМПАНИЮ.

СТЕНА АБСОЛЮТНОЙ ДЕМОКРАТИИ

1. Государственное Общество Сохранения подавляющего большинства интеллектуальных меньшинств - Дурной ещё Дурнее (ГОС-ДЕД).

2. Государственное Общество ЛЮБВИ к Президенту (ГОЛ).

3. Государственное Общество Активной ЗАЩИТЫ Президента от ВРАГОВ (ГАЗ).

4. Государственное Общество Абсолютного Верноподданичества Президенту и

Абсолютной Веры ему (ГАВ-ГАВ).

5. Государственное Общество Поддержки Президента (ГОП).

6. Государственное Общество Поддержки абсолютного Слияния с Президентом (ГОП-С).

7. Государственное Общество Поддержки Преданности Президенту (ГОП-ПП).

Государственное Общество Поддержки Президента Срочным Активным Смыканием Мудаков и Отмороженных Мозгов (ГОП-П СА СМЫКОМ).

9. Государственное Общество Пособничества Государству и Администрации Президента ( ГОП-ГАД).

10. Государственное Общество Просьб-Вопросов-Жалоб-Обращений-Петиций и Желающих Урвать кусок у Президента (ГОП-В-ЖОПУ).

11. Государственное Общество Поддержки Президентского Царствования с Царскими полномочиями (ГОП-П ЦА-ЦА).

12. В связи с яростной борьбой ВРАГОВ против стремления Президента обеспечить всех яйцами, а также в связи со слабостью старушек, которые не могут принести из магазина в корзине хотя бы одну тысячу яиц, создать:

Государственное Общество Поддержки ЛукаПШИНЫХ Яиц (ГОП ЛЯ-ЛЯ).

Для укрепления власти мобилизовать тоталитарное прошлое и создать:

13.(1) Государственное Общество Поддержки Президента Клубом Политтрупов Белоруссии (ГОП-П КПБ-1).

Почетным Президентом Клуба Политтрупов считать А. Гитлера.

Действующим спикером Клуба Политтрупов назначить А. Афигеева.

Главнокомандующим Северозападного края Клуба назначаю Муравьева-вешателя.

Министром исторической госбезопасности Клуба-края -- ката Цанаву.

13(2). Государственное Общество Поддержки Президента Коллективом Покойников Белоруссии (ГОП-П КПБ-2).

Всем гражданам республики от младенцев до покойников обязательно добровольно состоять в одном из Государственных Обществ Поддержки Президента.

Не вступивших предупредить, что их нет.
УКАЗ
О РЕГЛАМЕНТАЦИИ ЗАГРОБНОЙ ЖИЗНИ

"На всех надгробиях в республике обязательно помещать благодарственую надпись:

СПАСИБО ПАЦИЕНТУ ЗА ТО, ЧТО МОЖЕМ ЛЕЖАТЬ СПОКОЙНО!

В ГРОБУ МЫ ТЕБЯ ВИДАЛИ, ДОРОГОЙ ПАЦИЕНТ!

Всем гражданам-покойникам запретить бесцельные ночные прогулки по кладбищам, а также выходы за его пределы.

Попытки покойников шататься по ночам будут квалифицироваться, как НЕСАНКЦИОНИРОВАННЫЕ ШЕСТВИЯ, и рассматриваться, как дестабилизация обстановки.

Шатания покойников в сторону (расценивать, как) стремление захватить дворец Пациента и совершить дворцовый переворот, поменявшись с Пациентом местами.

Покойников, стоящих над могилой по ночам, оценивать как несанкционированный пикет протеста "Немой укор Пациенту".

Тех, кто от дел Пациента шевелится в гробу и ИЗМЕНЯЕТ положение, считать совершающими ГОСУДАРСТВЕННУЮ ИЗМЕНУ.

Тех, кто от речей и поступков Пациента ПЕРЕВОРАЧИВАЕТСЯ в гробу, считать совершившими ГОСУДАРСТВЕННЫЙ ПЕРЕВОРОТ -- червяк им в рот!

Шатунов, изменников, переворотчиков -- цементировать.

Наиболее шустрых возвращать на этот свет для исправработ, чтобы пожили при режиме Пациента.

Отныне и вовеки веков всех покойников, как не создающих общественного продукта, считать безработными.

Покойникам для сохранения государственного пособия в виде куска земли отрабатывать на общественно-полезных работах до сохранения своего товарного вида.

ГОП-П КПБ-2 следует организовать для праздношатающихся по ночам покойников общественно-полезные работы по благоустройству кладбища и охрану его от мародеров.

Из свежих покойников, не успевших разложиться, создать загробные пионерско-комсомольские организации и общаки патриотов Пациента.

Из покойниц разложившихся создать увеселительные валютные клубы.

С учетом того, что молодым трупам не по силам собирать металлолом и макулатуру, вместо этого регулярно собирать фосфорецирующие вещества для внебюджетного президентского фонда.

Светлячков использовать для обновления ненависти в светящихся глазах пограничных памятников Идола-Пациента на Западной границе".

Сканiраванне мазгоў Прэзiдэнта-Пацыента працягваецца:

"Совершенно секретно:

Для борьбы с оппозицией организовать три отряда СПЕЦНАЗначения из просто трупов, политических трупов и моральных трупов. Присвоить Пациенту почетное звание "Непревзойденный вгробитель народа"".
УКАЗ
О СОЗДАНИИ
НОВОЙ МОРАЛИ -- ВЕРЫ-НАДЕЖДЫ-ЛЮБВИ и САШИ!

Разработать новую государственную идеологию главными принципами которой являются :

а. абсолютная ВЕРА Президенту,

бе. беспредельная ПРЕДАННОСТЬ Президенту,

ве. беззаветная ЛЮБОВЬ к Президенту,

гэ. восторженное ожидание сотворения ЧУДА Президентом,

дэ. стремление к абсолютному СЛИЯНИЮ граждан с Президентом,

е. желание к тщательному ВЫЛИЗЫВАНИЮ Президента,

жэ. неподдельное ВОСХИЩЕНИЕ Президентом,

зэ. слезливое УМИЛЕНИЕ Президентом,

и. СОЧУВСТВИЕ МНОГОСТРАДАЛЬНОМУ ПАЦИЕНТУ,

ка. НЕЖНАЯ ЖАЛОСТЬ К САШЕ.

Присвоить Президенту-Алекандру Почетное Имя -- Веры, Надежды, Любви одновременно. Использовать имена в зависимости от настроения граждан.

УКАЗ
О МИРЕ МУДРЫХ МЫСЛЕЙ ПРЕЗИДЕНТА-ПАЦИЕНТА

В связи с тем, что Президент-Пациент достиг СОВЕРШЕННОЛЕТИЯ И СОВЕРШЕННОМУДРИЯ, которое пока не могут понять многие люди, произвести упорядочение мудрых мыслей Президента-Пациента, а именно:

а. разделить слитные мысли Пациента,

бе. причесать непричесанные мысли Президента: слева - направо, но при этом сохранить загиб влево,

ве. выпрямить высказывания, которые загнул Пациент,

гэ. соединить несоединимые идеи Пациента, как то:

"рыночный социализм", "интернациональный антисемитизм",

"православный атеизм", "гитлеровский гуманизм",

"демократический тоталитаризм","придурочный интеллектуализм",

"интеллигентский дебилизм", "импотентный сексуализм", "капиталисти- ческий социализм (коммунизм)".

дэ. разморозить отмороженные мозги Пациента,

е. затолкнуть обратно крылатые фразы, вылетевшие изо рта

Пациента (такие, например, как "самый нищий президент"),

жэ. уточнить термин " вшивые блохи": впредь называть - народные депутаты Национальрого собрания Белоруссии.

Все цитаты Пациента опубликовать в сборниках "Былое и дую", "Многовекторный фонтан", "Не можешь не мочить -- так мочи!".

Гервасiй знаёмiцца з дакументамi:

"Решением комиссии по присуждению Международной премии имени М. Шолохова, которую возглавляет известный писатель и общественный деятель Ю. Бондарев.

Президенту Республики Беларусь присуждена Международная шолоховская премия 1997 г. Как отмечается в приветственной телеграмме, звание присуждено А. Лукашенко за большой вклад в политическую публицистику, борющуюся за социальную справедливость и тесное единение славянских народов Беларуси и России." (Газета "Советская Белоруссия", 20 мая 1997 г.).

Присвоить Президенту Почетное звание "Самый публицистичный Президент!"
УКАЗ
О СОЗДАНИЯ СТВОЛА ПРИГВОЖДЕНИЯ

Президентские яблоки откатывшиеся от ствола - испечь.

Учтя то, что яблоко от яблони далеко не падает, детям оппозиционеров присваивать имена их родителей и через черточку давать декретированную кличку:

Валера-халера, Стасик-срасик, Толя-замудоля, Гена-хрена, Юрик-чмурик, Васек-трубачек, Сергушка-хрюшка, калякающий Калякушка, шушукающий Шушка, Шарик-духарик; Винцук-очкарик и пацук; Гриб-охрип; Винцучок-сучок, парсючок, прусачок; Лявон-поддавон, выпивон; Лявошка-мандавошка; а Зенон... -- сами знаете кто он.

Всех Алесей мы закрэслим, а вот Саши -- это наши.
УКАЗ
О ПОРТРЕТИЗАЦИИ ВСЕЙ СТРАНЫ

- Одобрить опортречивание всех кабинетов страны ликом всенародно-избранного;

- приступить к опортречиванию всех квартир, кабинетов и туалетов;

- опортретить все облака и майку каждого дурака;

- во всех воинских частях прекратить дебилизм в виде покраски травы и околачивания осенних листьев;

- листья на деревьях воинских частей расписать изображением Пациента-Президента;

- по осени листьям с портретами Пациента падать запретить;

- непослушные деревья спилить;

- опавших президентов подсчитывать и хранить в лукапшиной комнате под охраной вооружённого караула;

- солдатам, отправляя письмо любимой девушке, вкладывать в конверт Президентский листочек;

- Академии Наук вырастить новый вид деревьев, жилки листьев которых изображают Президента-Пациента.

- Хозяевам частных домов приказать:

Печной дым из трубы выпускать В образе Президента!

- Курильщикам запретить курить, Если ликом президента не будут дымить!
УКАЗ
О БАРТЕРЕ

1. На предприятиях государственной формы собственности создать идеологические комиссии и в день получения зарплаты знакомиться с тайными мыслями и чувствами сотрудников, представленными теленадсмотрщиками.

2. В случае обнаружения нерегламентированных и неразрешенных мыслей -- стирать их, а зарплату выдавать обещаниями президента ЛукаПШЫКА в виде бесценных бумаг -- предвыборных листовок с ценными словами про двухспальные кровати, холодильники и телевизоры.

3. В случае нереализации продукции, произведенной по приказу Президента, зарплату выдавать портретами Пациента и предвыборными листовками.

4. Для предотвращения использования листовок и портретов для заворачивания селедок пообещать:

После окончательной победы Пациента:

а. произвести обмен листовок и портретов на доллары и товары первой необходимости;

в. произвести замену Пациента на шкловского идола:

- светлый лик президента сохранять,

- селёдки из продажи изъять,

- пиво выдавать только членам лукашьюза и лукамола.

Выліваха знаёміцца з дакументамі.

Гродна. Вясна-97.

ЗАГАД
рэктара гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага істытута
ад 4 апреля 1997 г.

№-Л г. Гродна

"О дисциплинарном наказании доцента кафедры патологической физиологии Мальчика С.С.

23 марта 1997 года партия БНФ провела на площади Ленина митинг-концерт. Ведущим и фактическим организатором этого мероприятия был доцент кафедры патологической физиологии МАЛЬЧИК С. С., который допустил нарушение пп. 9 и 12 Декрета Президента Республики Беларусь № 5.

Постановлением судьи Ленинского района г. Гродно он оштрафован на 6.500000 рублей.

Данные изложенные в судебном разбирательстве указывают на то, что доцент Мальчик как работник, выполняющий и воспитательные функции, не может заниматься воспитательной работой в институте, а следовательно и быть преподавателем вуза. Однако, учитывая, что до этого случая Мальчик С. С. не имел административного взыскания...

ПРИКАЗЫВАЮ

1. Объявить доценту Мальчику С. С. строгий выговор.

Предупреждаю, что если им повторно будут допущены подобные действия, вопрос о его несоответствии занимаемой должности будет вынесен на рассмотрение Ученого Совета института...

Ректор Гродненского госмединститута, профессор Д. А. Маслаков"

Вылiваха:

-- За арганiзацыю канцэрта звальняць -- вось гэта нумар! I што гэта за "воспитательная работа" без канцэрта, без культуры? Можа, у галіне культуры ў iх без халтуры?

Сканіраванне мазгоў працягваецца:

"1. Ввести новые виды национального искусства:

"Химия в быту", "Фокусы Пациента в телеящике", которые убеждают людей в расцвете заката.

Пациенту-Президенту присвоить почетное звание "Лучший фокусник планеты".

Лучшие фокусы:

1. СМЕРТЕЛЬНЫЙ НОМЕР

Внушил народу, что защитники Беларуси, ее культуры, мовы, настоящей истории являются фашистами или прислужниками гитлеровских фашистов.

3. НОМЕР -- ЧУДО ПРИРОДЫ.

Телеселекторное совещание по уборке урожая, август 1996 года.

Лукашенко обращается к главе администрации Брестской области Заломаю:

"Ты три раза жаловался на засуху! Я тебе дождь... дал!"
УКАЗ
О ВКУСНОЙ И ЗДОРОВОЙ ПИЩЕ

Ввести новый вид национальной пищи "Завтрак радиофактом Президента".
УКАЗ
О ХИМИИ В БЫТУ

Ввести новое академическое звание Академик-химик и тут же присвоить его Президенту-Пациенту как нахимичевшему на весь мир.
УКАЗ
О ПРАВИЛЬНОМ СОЧИНЕНИИ

Сочинять только по темам, которые хочет Президент и высказал.

До очередной зачитки сочинений на вступительных экзаменах никому ничего не сочинять.

Если кто не то сочинил - забывать, уничтожать, сжигать.

Май 1995 года. А. Лукашенко зачитал для школьников темы сочинений по телевизору.

Порезаны учебники по истории Беларуси.

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi:

Цытата: "Сейчас сможете выйти, я сказал, что хочу поговорить... Не надо, вы знаете, и я знаю тоже, что вы знаете, а чего не знаете, вы меня не подстегивайте, коль поставили на эту трибуну", -

(А. Лукашенко. Газета "Фемида", 19 июня 1995 года)
УКАЗ
О ВОПРОСАХ ЯЗЫКОЗНАНИЯ:

Из белоруского языка оставить только слово БАТЬКА.

Из русского языка изъять слова ОРТ, НТВ, вместо них ввести слова БТ, БТэР, БМПэ, Бэ-э-э, Мэ-э-э.

Ввести новый государственный язык.

Образцом считать:

СЛОВА Президента: ЖЭНШЧЫНЫ, ЧЭСНЫ.

УГРОЗЫ Президента ПЕРАТРАХАТЬ всех.

ОБЕЩАНИЯ Президента всем всё дать и у всех всё отобрать.

Цитата:

"Люди, которые говорят на белорусском языке, не могут делать ничего, кроме как разговаривать на белорусском языке, потому, что по-белорусски нельзя выразить что-то большое. Белорусский язык -- бедный язык. В мире существует только два великих языка -- русский и английский". (А. Лукашенко. Из выступления на сессии Гомельского горсовета 1 декабря 1994 г.).

"Найдите хоть одну фразу, где я пренебрежительно отозвался о белорусском языке. Найдите и покажите. Не найдете. Я уплачу миллион долларов. Найдите и мне пришлите. Никогда не было этого. Это опять выдумки оппозиции".

(А. Лукашенко. "Независимая газета", 29 мая 1997 г.).

З выступу Прэзiдэнта Беларусi А. Лукашэнка на ОБЩЕМ СОБРАНИИ НАЦИОНАЛЬНОЙ АКАДЕМИИ НАУК Беларуси 19 мая 1997 года:

1. "Гуманитарная наука никогда не станет и не будет полем для сумасбродства. Это я вам, извините за прямоту, хочу четко сказать."

2. "Как только началась подготовка этого указа, развернулась страшная драка между учеными..."

3. "Вы сегодня обижаетесь на то, что возникло ряд академий в отраслях: Академия аграрных наук, медицинских наук. Какой там? Канализационных нет еще? Будет уже. Ну, вот видите, даже канализационных наук, Президент говорит, будет."

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

"Президент Беларуси Александр Лукашенко приехал в Москву. Здесь, в здании Российской Академии наук, он был принят в члены Академии социальных наук, его облачили в мантию, вручили почётный диплом, и в обществе, состоящем из видных политиков, ученых, военных, из представителей культуры и прессы, он зачитал свой доклад."

(Сообщение в "Народной газете" за 13 февраля 1996 года).

Выліваха:

Новому средству общения дать название "ЗАЛИВНОЙ ЯЗЫК".

Пациенту присвоить Почетное звание "Самый СТЁБНУТЫЙ Пациент".

Почетное звание "Самый ...бнутый" - вакантное.
УКАЗ
О ДЕЛАХ БАЗАРНЫХ

- Верховный Совет разогнать, потому что он превратился из базара славянского типа в рынок западного образца.

- На приглашение участвовать в заседании НАТО отказать, потому что там нельзя устроить базар.

- На "Славянский базар" приглашение принять, потому что там базарные певцы и певчихи будут по базарному СЛАВить Президента.

- "Комаровский рынок" преобразовать в государственное предприятие, подчинить его Президенту и прекратить об этом всякий базар.

- Директором "Комаровского рынка" назначить В. Романенко -- активиста СС (Славянского Собора "Белая Русь"), который ненавидит рынки и признаёт исключительно славянский базар.

- Директору "Комаровского рынка" учредить газету "Славянский набат", превратить её в славянский базар и не допускать на его страницах больше никакого базара.

- За прекращение базара на рынке и превращение рынка в славянский базар, а также за прекращение базара в газете госпредприятия "Минский комаровский рынок" -- "Славянский набат", директора "Комаровского президентского рынка" назначить "Заместителем председателя Всеславяского союза журналистов".

(Сообщение из Московской газеты "Общая газета" за 5--11 июня 1997г.).

- не допускать во Всеславянском союзе журналистов никакого базара, а создать настоящий базарный рынок.
УКАЗ
О НАЦИОНАЛЬНОЙ ПОЛИТИКЕ

1. Продолжая кровно-кровавое дело КУМИРА, разработать систему анализа крови и базовые параметры для определения степени славянизма человека.

Прежде всего создать анализаторы определения в крови проСЛАВляющих Президента и правоСЛАВных телец.

2. Разработать систему показателей внешнего облика для точного определения лиц славян. За образец взять самых славянистых славян -- Амана Тулеева, Мартина Шакума, Юрия Лужкова, Сына Юриста, Сукина Сына и Сына Неизвестно кого и Милки.

3. Для упрощения определения национальности считать СЛАВЯНАМИ всех, кто СЛАВит Президента-Пациента и СЛАВословит в его адрес.

4. ООН (Организации Объединенных Наций) немедленно выполнить свои непосредственные обязанности и объединить все нации в одну -- истинно СЛАВЯНСКУЮ. Все остальные нации считать дозревающими и пронумеровать их в порядке дозревания. На последнее место поставить нацию, незаконно занявшую высокую пятую графу.

5. Разработать операции по ускоренному формированию новых славян путём выпрямления мозговых извилин и трансплантации в мозги граждан из головы Пациента-Президента извилин прямого действия, восточного вектора, пистолета, гранатомета и словоблудия.
УКАЗ
САМЫЙ ЧУТКИЙ ПРЕЗИДЕНТ

Всем пенсионерам свои обращения к Президенту писать по форме:

1. Вначале обязательно перечислять личные заслуги и достижения Пациента перед государством и народом.

2. В середине указывать на понимание НЕвозможности выполнения просьбы в связи с занятостью борьбой с ВРАГАМИ и развалом страны.

3. В конце обращения безмерно благодарить, как за величайшее одолжение за возможность пожаловаться и подать просьбу Президенту.
УКАЗ
О КРАСОТЕ

- Всю патриотическую молодежь обязать носить прически "а ля Пациент":

Выстригается лысина, отращивается "Локон страсти" и зачесывается слева направо. Обязателен пробор над ухом и покраска в ореховый цвет.

Модель называется ВНУТРЕННИЙ ЗАЕМ.

Для девушек: лысина выстригается, "Локон страсти" завивается, косичка разрешается самым славянистым.
УКАЗ
О РЕГЛАМЕНТАЦИИ ЛИЧНОЙ ЖИЗНИ

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

"У меня никогда не было своей собственной жизни, только жизнь этих людей!"

(Из выступления Лукашенко перед делегатами учредительного съезда белорусского патриотического союза молодёжи. 21 мая 1997 г.)

Для сохранения моральной чистоты молодежи и противостояния растлевающему ЗАПАДУ Суперменами-Сексидолами и Сексидолшами с момента подписания декрета считать: СЕКСУАЛЬНЫМ СУПЕРИДОЛОМ БЕЛАРУСИ -- Пациента-Шуршика.

К а м п у т а р: "Даю даведку. В марте 1996 года во время республиканского социологического исследования на вопрос "Считаете ли вы президента Лукашенко красивым, обаятельным и сексуально притягательным мужчиной?"

9% граждан ответили, что считают его сексуальным на все 100%, 7% граждан -- более 80% , 10,8% -- более 60% сексуальности, и 19,2% -- не менее 50% сексуальности.

Итак для 9% граждан Беларуси Лукашенко 100%-й сексидол.

Для 37% он сексуальная символически-функциональная фигура.

- Всем девушкам и женщинам, признаваясь в любви к парню или мужчине, прежде всего говорить о безграничной любви к Пациенту, а затем уже к своему избраннику. Нарушителей сего порядка признания в любви считать развратницами и сексуальными ВРАГАМИ Пациента. Всем девушкам, а также незамужним и разведенным женщинам вышить на нижнем белье шелковой гладью вензелями фразу

"Шуршик -- МУЖЧИНА МОЕЙ МЕЧТЫ!"

- Для сохранения крепости семей всем замужним женщинам вышить на нижнем белье фразы:

"ВЕРИМ Шурику БОЛЬШЕ, ЧЕМ СВОЕМУ МУЖУ!"

"Александр-Пациент -- НАШ ЛЮБИМЫЙ ПРЕЗИДЕНТ!"

"НАСТОЯЩАЯ ЛЮБОВЬ МОЖЕТ БЫТЬ ТОЛЬКО к Пациенту!"

Цитата: "Уровень жизни людей упал ниже колена!" ("Избранное А. Лукашенко").

Так как Пациент с женой не живёт, личной жизни не имеет, но страшно любит свой народ и особенно жэншчын, то Пациенту взять на себя личную ответственность за сохранение супружеской верности во всей стране.

1. Пациенту взять под личный контроль и персональную ответственность сексуальную жизнь жен, чьи мужья уезжают в командировку, дома отдыха, санатории и профилактории, на охоту, пьянки-блядки (т.е. партийные собрания, производственные совещания).

Всем женам, у которых есть мужья, выдать "Пояса верности" -- "Лукапшинный защитник".

Все пояса оснастить противоугонными устройствами "Лукапшиный секс -ВИЗГ" со словами:

"ПОЛОЖИ НА МЕСТО!", "ДАМ ПО ЯЙЦАМ!", "КОНЧАЙ ПОКА НЕ НАЧАЛ!"

Все пояса снабдить электронными надсмоторщиками "Лукапшиный сексглаз".

Все пояса вывести на пульт контроля Президента "Лукапшиный секссот".

Все пояса "Лукапшиной верности" замыкать завхозу Президента лично.

Все ключи "Лукапшиной верности" отдавать на хранение Президенту.

Для пресечения поползновения наиболее изощренных членоискусителей, проникающих с отмычками в эрогенные зоны ответственности Президента, указываю:

На границе эрогенных зон ответственности Президента установить

ЧЛЕНОВРЕДИТЕЛЬ -- "Лукапшиный ЗУБ".

2. Для мужей, находящихся в отлучке, для предохранения от случайной случки ввести чехлы воздержания -- "Лукашиное подражание".

Чехлы изготовить из наждачки.

Надеть их также на срачки.

Самым шустрым надеть и на нос,

Что б не лезли в лукапшиный вопрос.

Тех, кто нарушит "Лукапшиное воздержание", Президент публично ператрахает на телеселекторном совещании под всенародное одобрение, подсказки и ржание.

Присвоить Президенту почетное и ответственное звание

УПРАВТЕЛАМИ СТРАНЫ

Кампутар фіксуе грамадскую думку:

Злые языки поговаривают, что Президент злоупотребляет доверием избирателей и тайно пользуется ключиками, проникая в зоны своей эрогенной и сексуальной ответственности и даже глубже.

Злые языки завидуют тому, что Президент позволяет пользоваться подвластными ему поясами верности своему завхозу-ключнику и некоторым российским братьям-славянам из красного пояса.

Злые языки сплетничают о том, что некоторые женщины специально получают пояс президентской верности, отправляя своих мужей подальше, а сами звонят на пульт охраны президенту и молят о помощи, ибо не могут сдержать искушение локоном страсти! И безотказный Президент, жертвуя лично собой, спасает жён от морального падения и измены. И это правильно, ведь Президент всенародно избранный!

Злые языки сообщают, что некоторые бизнесмены специально уезжают в командировки и "подкладывают" своих жен в "президентский пояс верности", и тогда в их бизнесе верняк.

Злые языки злорадствуют о том, что некоторые бывшие симпатичные партнеры Президента, которых он пробросил с ключиками и поясами, готовят доклад по сексуальной коррупции в команде Президента - сексуального Пациента.

Утверждают, что гвозди его доклада:

1. Переход Президента с игры тихо сам с собою в хоккей и футбол на

индивидуальный сексбол.

2. Учреждение внебюджетного сексуального фонда Президента.
УКАЗ
О ЗАПРЕЩЕНИИ НОВЫХ ВИДОВ ОРУЖИЯ

- Определить, что злые языки хуже пистолетов.

- Пользование злыми языками приравнять к ношению и пользованию огнестрельным оружием.

- Пользование злыми языками запретить, непослушным языки прикусить.

-Языкастых посадить.
УКАЗ
О РЕГЛАМЕНТАЦИИ ОТНОШЕНИЙ ОТЦЫ-ДЕТИ

- Родителям вышить на маечках и трусиках детей лозунг:

"Пациент -- НАШ ЕДИНСТВЕННЫЙ НАСТОЯЩИЙ БАТЬКА!"

"ВЕРИМ ТЕБЕ, Президент-Пациент, БОЛЬШЕ ЧЕМ РОДНЫМ ОТЦУ И МАТЕРИ!"

- Всем пенсионерам РАЗРЕШИТЬ считать Шуршика самым любимым сыном, в крайнем случае, внуком!
УКАЗ
О ТОМ, ЧТО СВОЯ РУБАШКА БЛИЖЕ К ТЕЛУ ПРЕЗИДЕНТА

- Всем швейным фабрикам Беларуси перейти на выпуск нижнего белья с лозунгами любви, преданности и верности Президенту по установленным образцам.

- С целью обороны национальной морали, разлагающей славянскую народность, запретить продажу нижнего белья иностранного производства.

- Во всех поликлиниках и больницах врачам и медсестрам ввести обязательный осмотр белья пациентов с обязательной записью в медицинскую карточку бельевых лозунгов.

- Для контроля за выполнением выражения и демонстрации любви, преданности и верности Президенту и чистотой помыслов, выражающейся в чистоте надписей, создать полицию "Нравов Пациента" и "Комитет по контролю за чистотой лозунгов нижнего белья".

УСЁ НЕ СЛАВА БОГУ,
А СЛАВА ПРЭЗІДЭНТУ

З краінай Прэзідэнта Беларусі Выліваху было ўсё зразумела. А вось "Невиданное миру государство", дзе кіраваў шклоўскі ідал, заставаліся загадкай.

Усе тры краіны былі шмат у чым падобныя па дурасці ды абсурднасці падзеяў, якія там адбываліся. І таму Гервасій пакуль не мог на ўсе сто вызначаць,

у якой краіне адбываецца тая ці іншая падзея, што трапляла ў кампутарны сканер Да таго ж дакументы траплялі толькі з краіны Беларусь, дзе кіраваў А. Лукашэнка, і Гервасію ўвесь час здавалася, што ўсе падзеі, якія трапляюць у сканер, адбываюцца на Беларусі Лукашэнкі першага. Не так тое было. Першы Прэзідэнт Беларусі пакуль што не мог ганарыцца найвялікшымі дасягненнямі ў дурасці ды ідыятызме ў параўнанні з яго калегамі. Хоць некаторым яго "перлам" яны маглі б пазайздросціць.

Але гэта былі іх асабістыя праблемы, якія тычыліся Гервасія толькі тым бокам, які ўплываў на іх гульню ў "русскую рулетку". І бок гэты, што кранаў Гервасія, быў у інтэграцыі, што адбывалася як паміж дзяржавамі яго супернікаў, так і паміж самымі асобамі сапернікаў. Невядома адкуль было чакаць іх стрэлу, і чым яны маглі знішчыць Гервасія, а разам з ім Беларусь ды беларусаў.

У акраіне краіны Вялікай Дурасці, як вы памятаеце, ЛукаПШЫК выіграў бітву на сценах і цяпер хацеў знішчыць апазіцыю "дураадвод за народ" і "антыдурыкаў", а яшчэ хацеў завалодаць кранікам ДУРАПРАВОДА. А для гэтага ён ірваўся да крамлёўскай сцяны сталіцы краіны Вялікай Дурасці. У краіне шклоўскага ідала "Невиданном миру государстве" увогулле ўсё было пакрыта моракам ды ахутана таямніцай. Так урэшце здавалася, бо ізноў падкрэслю, што ў кампутарным сканеры вельмі цяжка было "новичку" дакладна вызначыць, дзе адбываюцца падзеі.

А тым часам сканер прынёс новую інфармацыю. Усе Прэзідэнты пачалі апошнія прыгатаванні да ІНТЭГРАЦЫІ. І разам з тым распрацоўвалі планы як знішчэння апазіцыі, так і застрашэння сваіх падначаленых, каб не здрадзілі.
УКАЗ
О СОБЛЮДЕНИИ МОРАЛЬНОЙ ЧИСТОТЫ

- Кроме плановых систематических проверок демонстрантов на дому пикетчиков сначала избивать, затем раздевать и проверять.

- В случае отсутствия присутствия на нижнем белье демонстрантов декретированных лозунгов выжигать эти лозунги на их теле калёным железом.

- Наличие на нижнем белье фраз неустановленного образца, незарегистрированных в местной администрации или в Минюсте считать преступлением. Нарушителям шить статью: принудительные работы на швейной фабрике.

- Полиции нравов Пациента осуществлять осмотр нижнего белья граждан в любое время суток и в любом месте.
УКАЗ
О ПРИКОЛАХ

С целью предотвращения измены и побега членов команды Президента-Пациента, их "повязать" накалыванием татуировки лица ЛукаПШЫКА всем сотрудникам вертикали на груди, спине, ягодицах, бедрах, ниже колена, руках и щеках.

Вышеназванным членам для абсолютной безопасности президента категори чески запретить сидеть и садиться задницей на голову Пациента, наколотую на теле, бить себя кулаком в грудь, хлопать по бедрам и исполнять русский танец вприсядку, похлопывая себя ладошками по ляжкам, груди, ягодицам.

Вместо позы сидения разрешены позы:

- на четвереньках,

- на коленях,

- стоять на голове и ушах, а также висеть в воздухе.

Депутатам из палаты выколоть Пациента также на языке с двух сторон, и на веках, чтобы во время спания в палате телезрители видели в глазах депутатов Президента. Во время цитирования Президента, или обращения к нему, или восхваления, депутатам закрывать глаза, открывать рот и высовывать язык. Граждане должны знать, что депутаты из палаты говорят только с голоса Пациента.

Журналистам-лукашистам наколки лица Президента сделать на языке на руках и кончиках пальцев. На веках тележурналистов и телекомментаторов наколоть выражение лица Пациента. Во время зачитывания речей Пациента или сообщений о нем журналистам закрывать глаза, открывая лицо Президента.

Судьям и работникам прокулатуры наколоть Президента-Пациента на щеках языке и веках. Во время зачитывания обвинительных приговоров им следует закрывать глаза, дабы все видели, что приговаривает Сам Пациент.

Омоновцам, в честь избиения мирных демонстрантов на всех частях тела

выколоть дубинки, а на спине и груди склоненную голову женщины с ударяющей её дубинкой.

Бойцам невидимого фронта в целях особой конспирации и во избежание невольного разглашения государственной тайны нанести изображение Президента-Пациента на невидимую постороннему глазу часть тела, а именно на головку детородного члена, сокрывая оное изображение крайней плотью. Лицам же мусульманской и иудейской национальности и прочим инородцам с обрезанной крайней плотью в связи с невозможностью сохранения ими государственной тайны и в целях сохранения чистоты славянских рядов невидимого фронта изображение - не накалывать.

Татуировки наколоть невыводящимся веществом. На теле и руках выколоть фразы: "НАВЕЧНО СВЯЗАНЫ С ТОБОЙ ОДНОЙ СУДЬБОЙ", "ВЕК ВОЛИ НЕ ВИДАТЬ".
УКАЗ
О ПРИКОЛИСТАХ

Несознательным гражданам запретить несанкционированное накалывание Президента-Пациента на ягодицах.

Запретить оппозиции накалывание Президента и рисование его головытам же.

Для предотвращения со стороны оппозиции митингов протеста в форме сидения на выколотом на ягодицах изображении Пациента с лозунгами-наколками типа: "ВИДАЛИ МЫ ТЕБЯ В ОДНОМ МЕСТЕ" и "ЛУКАШИЗМ НЕ ПРОЙДЕТ!"

Всем оппозиционным партиям и общественным движениям провести перерегистрацию. При этом предоставить в Минюст фотоснимки ягодиц и их отпечатки, взятые у всех членов партии, общественного движения. Отпечатки и фотографии задниц заверить в органах местной вертикали, службы безопасности и органах внутренних дел и внешних сношений (термин "внешние сношения" не путать с рукоблудием).
УКАЗ
ПРО УГОЛ

1. Все, что написано о ПАЦИЕНТЕ на заборах и стенах домов, ниже колена считать унижением Чести и Достоинства ПРЕЗИДЕНТА и привлекать не к административной, а к уголовной ответственности, для чего ввести меру наказания "Один УГОЛ".

2. Органам внутренних дел организовать спецотдел -- УГЛОВОЙ.

3. За неимением свободного места в камерах для распоясавшейся горстки оголтелых митингульщиков и митингульщиц ставить нарушителей в Угол. При переполнении тюремных углов размещать их во всех Углах города под охраной часового-углового. Стоять не шевелясь, как идол-истукан. Все города должны быть заполнены стоящими, как МЫ-истуканы, людьми.

4. За стояние в углу взымать угловую арендную плату в фонд Президента.

5. Патриотам Пациента наладить патрулирование улиц, учебных заведений, учреждений культуры и отдыха, заборов и стен домов для отслеживания и отлова малолетних писунов-очернителей чести и достоинства Президента.

6. Засчитывать Углы, как получение жилплощади юными гражданами в ходе реализации молодежной жилищной программы.

7. Недовольным устроить пятый угол.

ПРОВЕСТИ ОПЕРАЦИЮ --"Ы" (ЫЗЫМАТЬ)

- Слово ШурШЫК, как уничижающее честь и достоинство Президента исключить из всех словарей, школьных учебников, названий кино фильмов и телепередач. Если оные слова уже имелись в старых фильмах, то в программах телепередач и титрах фильмов сделать дополнительные сопроводительные записи пояснительного характера. Например, "Операция Ы и другие приключения ШурШЫКА (не Президента)"

- Произношение и написание слова ШурШЫК в общественных местах, газетах, радио, телевидении, митингах и шествиях, а также в общении между собой -- запретить.

Рекомендовать использовать при окликании Президента имя Александр в сочетании:

Славянейший! Наймудрейший! Рулевейший! Спортовейший!

Лукавейший! Чесновейший! Хреновейший!

- Прировнять заборы, фундаменты домов и тротуары к средствам массовой информации, определить ответственных за содержание пубдикаций на них.

- Провести перепись и перерегистрацию всех железобетонных средств массовой информации в собственность Президента.

ОПЕРАЦИЯ ША (ШМОН)

- Для сохранения чести и достоинства Президента на стенах, заборах, асфальте, земле и под землей придать в подчинение "Прямому действию" милицию, ОМОН и ШМОН (шептунов-шариковых).

- Для демонстральщиков и митингуйщиков ввести арендную плату за вытаптывание тротуаров и проезжей части улиц и площадей.

- Ввести также аренду воздуха и установить расценки за его сотрясение на митингах. За усиленное сотрясение воздуха в форме критики президента ввести повышенные тарифы.

- Завхозу Пациента перевести проезжие части площадей, улиц и тротуаров в центре столицы в собственность администрации Президента.

- Проезд и проход по этой собственности производить только по спецпропускам-бюллетеням пациентов Президента.

- Снять со всех регулярно митингующих отпечатки пальцев ног, ушей и языков.
УКАЗ
О НАЙПРЯМЕЙШЕЙ ПРЯМОТЕ

-Ввести нагрудные знаки отличия (звания) для патриотов-лукашистиков:

Павлик Морозов, Ударный Стукач, Почетный Рвач, Честный Лгун, Прилежный Шептун, Усердный Лизун. Для отличившихся Шариковых ввести ордена всех ступеней: мелкая шавка, сильная моська, поганый пес, плешивый барбос, безродная собака, вульгарная дворняга, юный котодав, продажная сучка.

- Студентам, не вступившим в "Прямое действие", присвоить звание "Кривой студент", лишить их стипендии до полного исправления и обложить их налогом на организацию для них исправработ.

- Студентам, вступившим в "Прямое действие", присвоить почетное звание СТУдент КАЧественный (СТУКАЧ).

Создать все условия для работы и жизни ЗАМЕЧАТЕЛЬНЫХ ЛЮДЕЙ, которые все замечают и доносят.

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

Сведчанне дэпутата Вярхоўнага Савета Скрыган А.М.:

"Перад прыездам А. Лукашэнкі ў Капыль (30 мая 1997 г.) у мясцовую бальнiцу з Мiнска даставiлi запасы крывi на той выпадак, калi з прэзiдэнтам нешта здарыцца. Мясцовае кiраўнiцтва з гэтай нагоды таксама назапасiла кроў для сябе, што вызвала абурэнне мясцовага насельнiцтва. Шмат хто задае пытанне: "Колькі ж крыві ён папсаваў?"

Пад час прыезду А. Лукашэнка ў Капылi запусцiлi карусель. На наступны дзень пасля ад'езду Презiдента карусель спынiлася i як раней не працуе. Дзецi не даюць спакою бацькам, бабулям i дзядулям пытаннем: "Калi прыедзе прэзiдэнт? Можа, каб ён прыехаў і зноў запусціў карусель, нам трэба здаць кроў?"
УКАЗ
О ПРЕЗИДЕНТСКОМ НАСЛЕДИИ

С целью консервации существующего режима создать БАНК "Президентское Наследие", где накапливать спермошизоиды Пациента-Президента.

На фронтоне БАНКА написать:

"САША ЖИЛ, САША ЖИВ, САША БУДЕТ ЖИТЬ!"

"НАДЕЛАЛ Пациент -- БУДЕТ ЖИТЬ В ВЕКАХ!"

Выделять семя из банка для создания новой нации:

а. победителям Конкурса Мисс Пациентка;

б. членам семей КПБ, мужчины которых по возрасту уже не могут, но маленького лукашистика иметь хотят;

в. семьям пенсионеров запретить смерть любого члена семьи без рождения "президентского наследия";

г. членам "Прямого действия" и "Патриотов Пациента" первого ребенка заводить от трансплантированного лукашизоида.

Для пополнения внебюджетного президентского фонда организовать продажу "наследия" за валюту. Обязать всех бизнесменов, которые финансировали президентскую кампанию Пациента и финансируют его режим сейчас, покупать Президентский спермошизоид и одного ребенка заводить путём трансплантации, вынашивания и рождения лукашизика от своих жен.

Детей от спермошизоида зачинать с верой и любовью к президенту. Веру и любовь проверять по первым крикам младенцев -- вместо "у-а, у-а", они должны кричать "Лу-ка! Лу-ка!".

Вылiваха знаемiцца з дакументамi.

Выступ дэпутата з Палаты Рамана Ананьева:

"Бизнесменам, как и всем нормальным людям в обществе, нужна социально-политическая стабильность. Некоторые поспешили обвинить белорусских предпринимателей в том, что они якобы "легли под власть", не хотят участвовать в заседаниях "круглого стола" и т.д. Если мы и "легли", то под власть всенародно избранную. А с политическими импотентами нам в одной постели делать нечего".

(Газета "Знамя юности", ад 11 верасня 1996 г.).

Сканіраванне працягваецца:

- Считать всех славян кандидатами в члены "Невиданного миру государства".

- Содержимое членов считать национальным достоянием и расходовать только с разрешения Пациента.

- Для контроля над расходованием славянского семени членам установить СЕКСОМЕТРЫ.

-Запуски СС РБ (Славянского семени Руси Белой) производить только на СЕКСОДРОМАХ Пациента.
УКАЗ
О ХОРОШИХ ДЕТЯХ

Ввести классификацию детей:

Полит-выкидыши,

Полит-недоноски,

Полит-выкормыши,

Полит-ублюдки,

Полит-выродки.

ПОЛИТ-ВЫКИДЫШИ

Полит-выкидышем считать незаконнорожденное дитя интеграстов -- "Союз", возникшее в результате неуставных международных отношений . Уродика поместить в реанимацию под капельницу и ради продления его жизни капать на мозги людей про очередное плодотворное сближение двух государств и их политических лидеров. Когда это всем надоест, выкидыш следует отправить на свалку истории. Вместо него зачать очередного уродика-итеграстика, если к тому времени мама-империя не разложится.

ПОЛИТ-НЕДОНОСКИ

Полит-недоноски или "Дети Лжи", возникли от тоталитарного удушья, в результате чего их извилины выпрямились, а часть мозгов отморозилась. Они никогда не знали демократии, свободы, гуманизма и не жили в гражданском обществе. Они не умеют думать и рассуждать.

ПРЕЗИДЕНТСКИЕ ВЫКОРМЫШИ

Недоносков перевести в разряд выкормышей. В их комнаты следует подавать сероводород и называть его озон и кислород, приговаривая: "Вот вам воздух свободы!" Так создаются моральные уроды. Их следует кормить полусгнившей пищей, а называть эту жизнь надлежит -- "демократия", чтобы отзывались они на "ДЕРЬМОКРАТИЯ". На черное говорить белое и наоборот, чтобы в мозгах их совершился переворот и на свободную прессу они говорили -- "жёлтая", грязные дела выдавали за святые, а чистые помыслы метили нечистою силою. Бить их следует регулярно дубинками и говорить, что это самое приятное удовольствие и ласка от власти. Каждый день в награду за черное дело сажать на цепь, как собаку, и заставлять лаять, объясняя при этом, что нет в мире лучше работы.

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi:

"Мы можем проломить любую стену, если мы будем вместе!"

(Из выступления А. Лукашенко перед делегатами учредительного съезда белорусского патриотического союза молодёжи. 21 мая 1997 г.).

Кампутарны сканер фіксуе ўрыўкі нейкага дакумента:

"ПРОТИВНИКОВ БЕСПОЩАДНО ПОДАВЛЯТЬ"... "ДЕЙСТВУЕТ КРУТО"....

"ПОРЯДОК И ДИСЦИПЛИНА"... "ЛЬГОТЫ ДЛЯ МОЛОДЁЖИ... ПРЕДАННОЙ ПРЕЗИДЕНТУ"... "МЕШАЮТ ПРОТИВНИКИ? УНИЧТОЖАТЬ!"

Кампутар змог вывесці на экран дакумент у цэлым:

ДАЦЬ УЛЁТКУ "ПРЯМОЕ ДЕЙСТВИЕ"

Сканіраванне мазгоў працягваецца:

ПОЛИТИЧЕСКИЕ УБЛЮДКИ

ИХ УЧИТЬ не краснея ВРАТЬ И КРАСТЬ!

Успевающим давать пожить ВСЛАСТЬ!

Русскому мату -- УЧИТЬ!

За это давать ЖРАТЬ и ПИТЬ!

Ублюдков следует ПРИУЧИТЬ

Тех, кто скажет "МАТЧЫНА МОВА"-- КАРАТЬ-БИТЬ,

каб МОВУ АДНЯЛО.

А СУДИТЬ

ДАЖЕ ГЛУХОНЕМЫХ,

БО IХ ДУМКI РЭЖУЦЬ СЛЫХ.

Надпiс на вокладцы кнiжачцы вершаў А.Пушкiна -- падарунак журналiсту Ю. Лiсоўскаму:

Лукашенко с гением природным
Смело гневом овладел народным.
Дай нам Бог, что б
Этот смелый лев
Усмирял и впредь народный гнев.

29 авнуста 1994 года. Подпiс: А. Федута, безработный.

(Верш напісаны адразу, як А. Лукашэнка стаў Прэзiдэнтам Беларусi Александрам Фядутам).

Цёзка зрабiў падарунак аднадумцу ў выглядзе пасады "Начальника Главного Управления общественно-политической информации Администрации Президента Беларуси".

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi:

"ЛЕВ РЫКНУЛ"

"30 траўня 1996 года каля ГУМа мiлiцiянтамi затрыманы навучэнец менскай медвучэльнi 19-гадовы Анатоль Лiсун. На яго састаўлены пратакол затрымання, дзе сказана, што ён затрыманы за тое, што "кричал, выражался нецензурной бранью, выкрикивал антиправительственные и антипрезидентские лозунги". За кратамi Анатоль праседзеў 4 сутак пасля чаго яго павялi судзiць. Пад час суду высветлiлася, што Лiсун глуханямы з дзяцiнства -- iнвалiд 2-й групы. На пытанне да мiлiцiянта-сведкi, як ён мог чуць "крики" глуханямога мiлiцыянт нiчога не змог адказаць".

Гервасiй:

-- Во дзiўная краiна! Нямога садзяць у турму за тое, што ён крычыць, а мудрых людзей тых, ў каго душа крычыць, голасу пазбаўляюць -- нi па радыё нi па тэлевiзары выступiць не дазваляюць.
УКАЗ
МОТАЙ НА УС

Высшие учебные заведения (ВУЗ) заменить на (В-УС)

- На выпускных школьных экзаменах школьникам, вступающим в жизнь, сдавать все свои мысли Пациенту на анализы.

- При подготовке к вступительным экзаменам абитуриенты должны очиститься от всех своих мыслей и на экзаменах в В-УС продемонстрировать отличное знание идей УСатого.

- Выпускать в жизнь и запускать в В-УС следует только тех, у кого при анализе обнаружится СПИД -- Синдром Приобретённого Иммунного Дурита.

- Студентам первокурсникам в начале обучения раздать зачатки высших мыслей Усатого.

- Для развития зачатков ввести новые программы:

"Мысли Раз! Мысли Два! Мысли три! А четвертая мысль замри!

Всякая мысль, что сверх того, лишь от Лукавого!"
УКАЗ
О НЕХОРОШИХ ДЕТЯХ
ПОЛИТИЧЕСКИЕ ВЫРОДКИ

(не уродившиеся в Пациента и его генеральную линию)

Страстно хотят в Европу?

Меня, Президента, в зад?

Засунуть в тюрягу их жопу!

Как буду Я этому рад!

Стремятся вкусить свободы?

В Европе кусок урвать?

Дать в зубы им, чтоб уроды

Совсем не могли кусать!

Тех, кто хочет петь,

Заставить от боли реветь!

Стремятся познать языки?

Узнают пускай кулаки!

ЛукаПШЫК і шклоўскі ідал імкнуліся да абсалютнай улады ў свеце, якую марылі здабыць інтэграцыяй не толькі з суседняй краінай Вялікай Дурасці, але і паміж сваімі краінамі Беларуссю і "Невиданным миру государством". Імкнуліся яны і да інтэграцыі з боскім царствам. А яшчэ хацелі авалодаць пачуццямі людзей і грашыма. Яны кожны на свой капыл рабілі грошы і марылі пра іх. Адна такая мара патрапіла ў кампутарны сканер.

СЕКРЕТНЫЙ ФОНД ПРЕЗИДЕНТА
" ДЕНЬГИ НА БОЧКУ!"

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi.

З выступлення А.Лукашэнкі: "Разве можно сегодня за три месяца растащить республику, разворовать ( ведь там и воровать нечего было)?!".

(Цитата из газеты "Фемида", N2(157), 9 января 1995 г.).

1. ЗВЕРСКИЕ ДЕНЬГИ

Заменить зверские деньги на президентские путем замены звериного выражения лица на соответствующее президентское.

2. СКОЛЬЗКИЕ ДЕНЬГИ

Установить налог на возможность проехать по лыжне, которую проложил Президент и его Завхоз. А так же налог на возможность проехать по следу их коньков.

Установить удвоенный налог с тех, кто не использовал счастливую возможность наследить вслед за Президентом.

Ввести пеню для тех, кто не захотел или не смог попасть в их след.

Тех, кто категорически отказывается попадать в след Пациенту, предупредить, что их следов больше никто не увидит.

3. КРОВНЫЕ ДЕНЬГИ

Ввести налог на прохожих, оказавшихся возле демонстрантов, которых бьют, стоимостью билета на бой гладиаторов или на испанскую корриду.

Такой же налог ввести для жильцов домов, чьи окна выходят на место побоища.

В случае увеличения бюджетного дефицита устраивать избиения прохожих в местах их наибольшего скопления с последующим сбором налогов.

4. ГРЯЗНЫЕ ДЕНЬГИ

Собирать налог с тех, кто мусорит в сознании чистых славян словами: СВАБОДА, ДЭМАКРАТЫЯ, НЕЗАЛЕЖНАСЦЬ, ЛЕГIТЫМНАСЦЬ, СУВЕРЭНIТЭТ, ВЯЛIКАЕ КНЯСТВА ЛIТОЎСКАЕ, БЕЛАРУСЬ, ПАГОНЯ, БЕЛ-ЧЫРВОНА-БЕЛЫ СЦЯГ, ПРАВАВАЯ ДЗЯРЖАВА, ПРАВЫ ЧАЛАВЕКА.

Газеты с подобными названиями и словами считать грязными газетенками желтого цвета. Тем, кто не видит то, что видит Пациент, прочищать глаза и очищать кошельки дополнительным налогом на несогласие.

Слово ФАЛЬСИФИКАЦИЯ считать ругательным и за него давать срок или штрафовать в размере окладов работников очистных сооружений и дворников.

5. ПРЕСТУПНЫЕ ДЕНЬГИ

Всем демонстрантам-протестантам ходить на свои шествия строго по бордюрам и по одному, дабы не мешать движению транспорта и прохожих.

Улицы также переходить по бордюрам.

Бордюры приносить с собой.

Милиции строго следить, чтобы демонстранты не выкапывали бордюры возле переходов.

Всякое отступление от бордюра считать преступлением. Шаг влево, шаг вправо -- штрафной отстрел!

Гервасій знаёміцца з дакументамі:

"14 ліпеня 1997 г. у Мінску судзілі дэпутата Вярхоўнага Савета В. Шчукіна. Яго абвінавацілі ў тым, што пасля мітынгу 14 траўня, які быў арганізаваны БНФ супраць падпісання Статута Саюза Беларусі і Расеі, ён, Шчукін, узначаліў дэманстрацыю БНФаўцаў па праспектце Ф. Скарыны. На судзе дэпутат заявіў, што ён ішоў па праспекце, як журналіст газеты "Товарищ", пад руку з журналісткай газеты "Имя" І. Халіп, і разглядваў сваю прагулку, як спатканне з жанчынай, якая яму падабаецца. Больш таго, ён заявіў, што, як камуніст, выступіў за Саюз, і ніяк не мог уплываць на фронтаўцаў -- праціўнікаў Саюза -- гэта абсурд.

Прагулку з каханай жанчынай суддзя расцаніў, як парушэнне Дэкрэта прэзідэнта № 5 і аштрафаваў закаханага дэпутата на 23 млн. рублёў".

6. НАЦИОНАЛЬНЫЕ ДЕНЬГИ

Преподавателям белорусской культуры, членам БНФ и всем сторонникам национальной идеи, выплачивать зарплату денежными знаками времен Великого Княжества Литовского.

Деньги рисовать на ксероксе.

Налог с них брать звериный.

7. ЧИСТЫЕ ДЕНЬГИ

Денежные купюры со словами "НАШ ДОМ -- БЕЛАРУСЬ" и "БЕЛАРУСЬ -- НАШ ДОМ", а также "Я ЛЮБЛЮ БЕЛАРУСЬ", считать грязными.

Изымать, не возмещая, и тем самым очищая доходы граждан.

8. ОБОРОТНЫЕ СРЕДСТВА

Считать истиной в последней инстанции абсолютно все, что говорят

Президент и его Министерство правды.

Все, что говорят оппозиционеры, считать ложью. Всех их пересчитать, и каждому, говорящему наоборот, насчитать и высчитать.

9. ДЕНЬГИ ИЗ ВОЗДУХА

При сдувании Надутого Президента газ расфасовывать в воздушные сувенирные шарики и продавать их как "ДУХ ПРЕЗИДЕНТА".

С учетом того, что во время своих выступлений Пациент-Президент очень сильно гонит ветер к микрофонам, приставлять газосборники и продавать как "ВЕТЕР ПРЕЗИДЕНТА".

Во время очередных обещаний Президента-Пациента газ собирать в отдельные шарики "ВОЗДУШНЫЕ ОБЕЩАНИЯ ПРЕЗИДЕНТА".

10. ЛЮБИМЫЕ ДЕНЬГИ

С тех, кто с любовью от начала до конца смотрит телевыступления Пациента, собирать налог на Любовь. С согласия пациентов Пациента за систематический просмотр любимого Пациента пенсию передавать в его фонд.

11. БЕШЕНЫЕ ДЕНЬГИ

Разнос вертикальщиков сделать открытым, продавать на него билеты и назвать "БЕШЕНСТВО БАТЬКИ", а деньги, полученные за билеты -- "бешеные деньги". При финансовых трудностях сеансы БЕШЕНСТВА учащать и на них иностранцев приглашать.

12. ЛЕГКИЕ ДЕНЬГИ

На тех, кто считает, что при Президенте-Пациенте стало легче жить, ввести налог на обеспечение легкой жизни. Увеличивать налог на легкую жизнь до тех пор, пока любители Пациента и легкой жизни не скажут, что жить стало тяжело. Объявить виновниками тяжелой жизни ВРАГОВ-чиновников и ввести дополнительный налог на борьбу с ВРАГАМИ для облегчения жизни и кошельков.

13. ФАНТАСТИЧЕСКИЕ ДЕНЬГИ

У Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці кіраўніцтва спусціла саўгасам і калгасам цыркуляр: "Выдаць заробак збожжам БУДУЧАГА ЎРАДЖАЮ з разлікам 3 тыс. руб. за 1 кг".

Выліваха глядзіць тэлевізар:

Тэлерэпартаж з магазіна беларускай вёскі. Жанчына скардзіцца, што ў краме немагчыма купіць "спички" ды "соль".

Наступны тэлерэпартаж з Казахстана. Паведамляецца, што Прэзідэнту Беларусі прысвоена ганаровае званне "доктара эканамічных навук універсітэта Алма-Аты".

(23 верасня 1997 года. 21-25 - БТ).

14. ДЫРЯВЫЕ ДЕНЬГИ

На границе сделать дыры. Через них пропускать контрабанду.

Контру в России продать -- деньги в банду забрать.
УКАЗ
О СПОРТИВНЫХ ДОСТИЖЕНИЯХ

Считать поступок А. Гитлера, передавшего в 1936 году свой пост Председателя Национального Олимпийского Комитета Германии своему заместителю, трагической ошибкой, приведшей к поражению и потере власти и жизни.

Возглавить Национальный Олимпийский Комитет республики.

Занять пост играющего тренера сборной команды республики по хоккею "Один на один -- сам против себя", Президент против Пациента.

Поручить Самаранчу и МОК (Международному Олимпийскому Комитету) включить в очередные олимпийские игры новые виды командно-одиночного спорта: "Игры и игрища -- тихо сам с собою."

Создать новые виды спорта: хоккей с собакой, фигурное катание на коньках с блинами, "дуратлон" (езда на лыжах до трамплина; прыжки с трамплина с отстреливанием в воздухе лыж и скользящим приземлением на локон страсти).

Во всех видах спорта, где есть старт и финиш ввести новые правила:

Стартовать вместе -- вперёд не вырываться.

Финишировать коллективно.

Перед финишем кричать: "А первым был Президент!"

Поручить себе выставить свою кандидатуру на Президента МОК, РОК, ШПОК, СКОК И СРОК.
УКАЗ
О ПРАВИЛЬНОЙ ПОГОДЕ

Во время продолжительных дождей всем под руководством телеведущей хором кричать:

"Лукашенко! Ты светишь нам ярче солнца!"

Когда Пациент серчал, сообщать, что маразм крепчал.

Морозу указать рисовать

На окнах президентскую рать!

Усы президента и часы.

Трусы президента -- "валасы"

Когда наступает засуха,

всем кричать не

"Дождь! Дождь!"

А

"Вождь! Вождь!"

Весну любить -- запретить,

Весну вообще отменить.

Тех, кто гукает весну,

Избить-засудить-засадить.

Посадить даже зерно,

Если белорусское оно,

Посадить его в снег и мороз.

Вместо хлеба привести корейских роз

УКАЗать Президента любить

Розы президенту дарить.

ЗАКАТ НАД БОЛОТОМ

заменить на

РАССВЕТ НАД ЗАКАТОМ

ВIЦЕБСК "ВЯСНА-97".

1.

Справы галоўнага рэдактара газэты "Выбар" Б.Х.Хамайды.

"2.04.97" затрыманы i дастаўлены ў мiлiцыю Б. Хамайда за тое, што стаяў каля вакзала з плакатам "БЕЛАРУСЬ - НЕЗАЛЕЖНАСЦЬ -- ВЯСНА".

Вынятка з пратакола суду: "Дело 1-97, 2.04.97. Б. Хамайда нарушил декрет Президента А.Лукашенко от 5.03.97., пункты 2,4,10,12 (организовал несанкционированное органами власти пикетирование с плакатом "Беларусь! Незалежнасць! Вясна!" и распространял газеты "Выбар" и "Свободные новости". На основании вышеизложенного оштрафовать Б.Хамайду на 3 млн. руб.

2

4.04.97. в 11-45 гр. Б. Хамайда зноў стаяў на аўтобусным прыпынку па вулiцы Ленiна каля дома № 28 з плакатам "Беларусь! Незалежнасць! Вясна!" Затрыманы, дастаўлены ў мiлiцыю i асуджаны як "рецидивист" за:

"Повторную организацию несанкционированного пикета без разрешения органов власти с плакатом "БЕЛАРУСЬ! НЕЗАЛЕЖНАСЦЬ! ВЯСНА".

Тем самым Б. Хамайда допустил нарушение Декрета Президента Лукашенко 5, статьи 12."

Судья постановил Хамайду Б. подвергнуть штрафу в доход государства в размере 22 млн.500 тыс рублей."

В ы л i в а х а:

-- Усё магу зразумець. Можна не любiць БЕЛАРУСЬ i яе НЕЗАЛЕЖНАСЦЬ ды змагацца супраць патрыётаў, i гэта зразумела. Але ж як ВЯСНА парушае Дэкрет i што гэта за Прэзiдэнт, у якога ВЯСНА парушае дэкрэт?
УКАЗ
БУДЬТЕ ПРОЩЕ
ИЛИ
РЕГЛАМЕНТАЦИЯ
РАЗРЕШЕННЫХ ПРЕЗИДЕНТОМ ВИДОВ ДЕЯТЕЛЬНОСТИ
ДЛЯ ПАТРИОТОВ ПРЯМОГО ДЕЙСТВИЯ:
ВРАГ-ВРАГ, СТРАХ-СТРАХ, БАХ-БАХ,
НЮХ-НЮХ, ХАП-ХАП, ЦАП-ЦАП,
НЯМ-НЯМ, АХ-АХ, ТРАХ-ТРАХ,
ЧАВ-ЧАВ, ХРУМ-ХРУМ, БУМ-БУМ.

Доллару СТОЯТЬ,

Предприятиям ЛЕЖАТЬ,

Предпринимателям БЕЖАТЬ.

ОППОЗИЦИЮ ЗАЖАТЬ.

-- ПРЕЗИДЕНТА ИЗ РОССИИ ЛАЖАТЬ

Палатным депутатам ПОДДАКИВАТЬ, МОЛЧАТЬ,

в виде декораций на сессиях ТОРЧАТЬ

Оппозиции ПРОТЕСТОВАТЬ, ХОДИТЬ , СИДЕТЬ,

Молодежи ПОЛУЧАТЬ, КРИЧАТЬ, ПЕТЬ

ВЕРТИКАЛИ:

КРУГЛОСУТОЧНО БДЕТЬ-БДЕТЬ-БДЕТЬ!

Православным атеистам -- идола ВОСПЕВАТЬ,

Святым иконам слезы ПРОЛИВАТЬ.

Чэсным журналистам:

ЛА-ЛА-ЛА, ЖУ-ЖУ-ЖУ.

Что изволите? СКАЖУ!

Кого прикажете? ОБЛАЮ!

Где приятно? ОБЛИЖУ!

ВРЕМЕНАМ ГОДА УКАЗАТЬ -- БЕЗ УКАЗА НЕ НАСТУПАТЬ, СОЛНЦУ НЕ ВСТАВАТЬ, УРОЖАЮ НЕ ПОСПЕВАТЬ, ДЕТЕЙ НЕ РОЖАТЬ.

ІНТЭГРАЦЫЯ З БОСКІМ ЦАРСТВАМ

Ва ўсіх лукавых ды шклоўскіх ідалаў існавала мара ўзвысіцца да Бога і нават вышэй. Падставаю для гэтага было тое, што лукавыя не валодалі абсалютна ніякімі чалавечымі здольнасцямі. Ні розуму ў іх не было, ні здольнасці кахаць ды любіць. А вось імкненне да ўлады было ў іх неабмежаванае. Ды яшчэ іх мару сілкавала незвычайная здольнасць з нічога ператварацца ў найвялікшае, перамог яны дабіваліся ў любых бітвах, маглі нават выклікаць да сябе любоў ды пакланенне мільёнаў людзей! Карацей, здольнасцямі валодалі амаль такімі, як у Бога. Нават у нечым большымі. Так лукавыя калі-нікалі такую лухту неслі, што нармальны чалавек, пачуўшы яе, здаў бы лукавага ў псіхушку. Але ж яны так брэндзілі, што народ успрымаў трызненні лукавых за наівялікшую мудрасць.

ЛукаПШЫК, напрыклад меў мэту ўтварыць інтэграцыю з боскім царствам, каб у яго дзяржаве быў рай, а ён там выконваў ролю Бога. І людзі чакалі гэтай інтэграцыі. Невыпадкова ж ён загадаў, каб яго лічылі за старэйшага сына Бога больш моцнага за малодшага сына Бога. Хрыста ён загадаў лічыць за малодшага сына Бога і слабейшага. Шклоўскі ідал меў тую ж самую мару і мэту. Ён хоць і кіраваў "Невиданным миру государством", але быў як бы ніжэй за ЛукаПШЫКА адносна ўзроўню мора. Вось і выпіналіся яны перад матухнай Смерцю ў інтэграцыі з боскім царствам. А вопыт выкарыстоўвалі прэзідэнцкага першапродка лукавых. А вопыт той прымітыўны. Каб самому узвысіцца, трэба астатніх прынізіць.

Так што няма нічога дзіўнага ў той інфармацыі, якая трапляла ў сканер Вылівахі.
УКАЗ
О ПОКЛОННОЙ СТЕНЕ

В рамках разработки государственной идеологии создать пакеты лозунгов для написания в общественных местах и газетах общего пользования. Рекомендуется в качестве обязательных ключевых лозунгов идеологии Пациента взять за образцы лозунги лукашистской идеологии, такие как:

Лукашенко - ум, честь и совесть нашей эпохи!

И следующей тоже! Дай нам его Боже!

Цитата: "С сегодняшнего дня воздействовать на СМИ, а также вмешиваться в их работу мы будем весьма активно. Я пришел как минимум на 10 лет и журналистам к этому надо готовиться". (А.Лукашенко. Газета "Фемида", 9 января 1995 года).

ЛукаПШЫК -- Президент ХХІ века и вечности!

ЛукаПШЫК -- наш Герой, с ним не страшен Враг любой!

ЛукаПШЫК -- крепкая рука и гибкий язык!

ЛукаПШЫК -- наш Президент навсегда!

ЛукаПШЫК -- залог всей нашей счастливой жизни!

ЛукаПШЫК, ты выше и ярче солнца!

ЛукаПШЫК, ты вечно живой -- наш рулевой!

ЛукаПШЫК -- Самый Человечный Человек!

А кто скажет, что он Идол, будет мучиться свой век!

ЛукаПШЫК -- Настоящий Христос! А кто не верит -- получит в нос!

Выліваха чытае газеты:

"...мы, простой народ России, смотрим на Белоруссию, как на островок свободы трудового человека, как смотрели с надеждой на СССР пролетарии всего мира. Желаем Вам, Александр Григорьевич, крепкого здоровья и твёрдости духа."

Махачкалинский городской Совет рабочих, крестьян, трудовой интеллигенции.

"Александра Григорьевича Лукашенко послал нам сам Господь Бог, чтобы все мы русские, белорусы, украинцы опомнились и объединились против новых татаро-монгол с Запада. Это вселяет надежду. Наше святое дело -- донести правду о Белоруссии до широких слоёв народа, кого сбивают с толка лживые средства массовой информации. Уверены, что за Лукашенко подписались бы почти все жители нашего Ярцевского района."

(Иванов, Дудкина, Серомлякова, Аксёнов и другие. Ярцево, Смоленская область.)

"Тем нужнее сегодня те, кто стремится подарить людям солнце. Важно, что Христос остаётся с нами". Это о вас, Александр Григорьевич! Мы верим в вас! Верим и поддержим вас! Только бы вы не надломились, не сдали своих позиций! Здоровья вам!". Краснодар Михаил ПОСТОЛ

Все цитаты взяты из газеты "Советская Россия", 28 августа 1997 года, Москва.

Выліваха знаёміцца з жыццём:

У вёсцы пад Гродна адна бабулька адразу пасля выбараў прэзідэнта зняла са сцяны ікону Хрыста і павесіла на гэта месца партрэт Лукашэнкі.

Вылiваха:

-- Я сам багахульнiк, але ж каб Хрыста паганiць, ды Богаву душу ранiць, гэта беспакарана не скончыцца, позна цi рана.

Гервасiй iзноў гартае дакументальныя старонкi:

МIНСК. ВЯСНА-96.

Дакументальнае сведчанне. Валянцiна Шымко, 61 год, iнвалiд 2-й групы.

4.03.96, як звычайна, я з суседкай паехала ў Чырвоны касьцел да службы. Але не паспелi мы сыйсцi з тралейбуса, як дарогу нам перагарадзiлi мiлiцiянты. Мы iм кажам: "Сыночкi, прапусцiце да касцелу памалiцца". Яны ў адказ: "Нельга, забаронена". Я ўжо сабралася абыходзiць мiлiцейскi ланцуг, як бачу, мая суседка хоча прайсцi кардон, а нейкi здаравенны паставы схапiў яе за грудзi i пачаў трэсцi, як грушу. А потым так пiхнуў, што яна ўпала на тратуар, шапка адляцела ў брудную лужыну. Я ня вытрымала, кiнулася да яго i пачала саромiць: як ты можаш бiць жанчыну, якая ў мацi табе гадзiцца. Тут раптоўна другi мiлiцiянт так стукнуў мне кулаком у жывот, што аж дыханне заняло, i я павалiлася каля ягоных ботаў. Урачы кажуць, што ў мяне пашкоджана рабро. Вось вам i памалiлася..."

Дакументальнае сьведчаньнье. Алесь Марачкiн, загадчык катэдры жывапiсу Беларускай Акадэмii Мастацтва.

"26 красавiка мы iмкнулiся ператварыць Чарнобыльскi Шлях у мастацкую зьяву. Як пэўны працяг выставы "Пагоня", што адкрылася 25 сакавiка i гэтак моцна прагучала. Плянавалася таксама пранесьцi гэтую пачвару -- пудзiла Лукашэнкi, але не ўдалося ў гэты раз. Я спадзяюся яшчэ, пранясем па горадзе i спалiм на плошчы.

Наперадзе калёны жанчыны неслi абраз "Мацi Божай ахвяраў Чарнобыля", асьвечаную ў царкве. Калi амонаўцы сталi поперак руху калёны, узнiкла небясьпека, што абраз будзе зьнiшчаны. Я ня мог дазволiць, каб ён упаў, я яго падхапiў i пайшоў наперад проста на амонаўцаў. Калi мы падышлi да шчытоў i касак, на абраз "Мацi Божай ахвяраў Чарнобыля" спецназаўцы абрынулi град удараў дубiнкамi. Патрапiлi i мне ў вока. На iмгненьне запомнiў, што дубiнка была нязвычайная, жоўта-зялёнага колеру з шыпамi на канцы."
УКАЗ
О ЦЕРКОВНОМ ОБРАЗЕ ПРЕЗИДЕНТА

- Всем иконам указываю плакать по Пациенту.

- Все колокола переплавить в форму головы Президента-Пациента с учетом того, что у него самый громкий голос и самый длинный язык.

- Во всех церквах на центральное место поставить президентскую трибуну и за нее поставить бюст Пациента.

- Во всех церквах вместо распятия Христа поместить Пациента в простреленном "Мерседесе".

- Одобрить инициативу витебских вертикальщиков, которые нанесли герб Витебска с изображением Иисуса Христа на проездные талоны для проезда в общественном транспорте. Пробивая голову Христу компостерами и одновременно компостируя исторический Герб, витебляне будут избавляться от исторической памяти и почитания ложного кумира.

- Народ Витебщины, кроме отщепенцев из БНФ, всенародно одобрил предложение президентской вертикали пробивать компостером Иисусу Христу дырки в голове. Все жители Витебска и его гости единодушно распинают компостерами Христа, сжимают его пробитую голову нечистыми руками, а, использовав прокомпостированного Христа, кидают талоны под ноги и в мусорные урны. Туда им и дорога!

-Указываю распространить почин витебских президентских вертикальщиков на все города страны под девизом:

"ЧЕМ БОЛЬШЕ ДЫРОК В ГОЛОВЕ ХРИСТА,
ТЕМ ПОЛНЕЕ БЮДЖЕТ И ЛУЧШЕ ЖИЗНЬ ПРОСТОГО ЧЕЛОВЕКА!

- Организовать охоту на "зайцев", которые отказываются пробивать Христу голову.

Контролёрам за каждого пойманного нехристопродавца платить 30 серебренников.

Присвоить Пациенту Почетное звание "Наихристевейший Президент".

Выліваха знаёміцца з жыццём:

У вёсцы Бобр, што каля станцыі Крупкі пасяліўся мастак Пушкін. Ён бясплатна размалёўвае сцены ў царкве. Усе жыхары кажуць, што "бясплатна" ня можа быць. Што мастак атрымлівае грошы ў амерыканцаў.

У Мінску на талонах зроблена выява Боскай Маці і дзетак, якіх прабіваюць кампосцерам.
УКАЗ
"ИМЯ" ПРЕЗИДЕНТА-ПАЦИЕНТА -- СВЯТОЕ

- При крещении детей в церкви и регистрации в ЗАГСЕ имя Александр давать только членам партии СС "Белая Русь". Исключение сделать для детей ответработников Президентской вертикали и только в случае не получения ими выговоров и замечаний от президента в течение года. Всем, нареченным Александром, крестным отцом записывать Пациента.

- Прочим гражданам разрешить присваивать имя Александр при условии уплаты ими пошлины во внебюджетный президентский фонд "Александр" в размере количества средних зарплат за среднюю жизнь.

- Установить, что средняя продолжительность жизни в Беларуси равна 150 годам.

Присвоить Пациенту почетное звание "Крестный Отец Беларуси".

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

Iдзе фiльм Хашчавацкага "Обыкновенный президент". У кадрах Лукашэнка глядзiць на свой партрэт на Гобелене века. Там ён вытканы вышэй папы рымскага. На твары Лукашэнкі асалода. Прэзідэнт кажа: "На меня обвалилась, так сказать, философская мысль"

ДАЦЬ ВЫЯВУ ГАБЕЛЕНА ВЕКУ
УКАЗ
О СОЗДАНИИ НОВОЙ РЕЛИГИИ

- Создать невиданное миру государство на основе православного атеизма.

- Указать Владыке Филарету иметь главную цель в жизни объединение Беларуси и России.

- Поручить Владыке Филарету провести в Беларуси всенародное собрание представителей всех конфессий и создать новую мировую религию славян "Православного атеизма-лукашизма".

-Провести очередной референДУР и безоговорочно принять Новейший Завет Пациента и его заповеди.

ЗАВЕТНАЯ "СЦЯНА"

1

Я господин вам, и отец вам, и сын вам, и ваш муж,

а для тех, у кого нет жены, и жена ваш.

А еще я и сын совка, и сын полка, и черт его знает чей еще сын!

А кроме меня не должно быть у вас ни бога, ни дьявола, ни идола, ни ирода, ибо все это -- Я!

2

Сотвори себе кумира-суперидола Лукавого и твори образ его и на земле, и на небе, и в воздухе, и даже под землею его сотвори.

3

Произноси имя идола своего повсеместно и ежемгновенно.

Утром с именем его на устах вставай.

Днем в трудах и в отдыхе имя его упоминай.

Никогда без имени идола своего не кончай!

4

Пять дней в поте лица своего трудись на властителя-идола.

На шестой день трудись на субботнике. На седьмой день на воскреснике. И помни, что твой труд и твои рублики вливаются не в бюджет твоей республики, а в Пациентский бюджет.

5

Почитай отца своего и матерь свою, чтобы тебе хорошо было, и чтобы ты долго прожил на земле. И не забывай, что Лукашенко и отец тебе, и мать одновременно. А жить и править он будет бесконечно. И защищать тебя от своего ВРАГА, и кормить, как соловья баснями, и лапшу на уши вешать тебе -- олуху царя небесного и прэзидэнта чэснага.

6

Не убий в себе зверя

7

Прелюбодействуй и нахрапом действуй

8

Не укради ум, честь, совесть, лучше отдай их ВРАГУ, из них не сваришь даже рагу

9

Не говори о других правды ни грама, ни капельки!

Лжесвидетельствуй на друзей своих, ври про недругов!

Про себя самого небылицы рассказывай!

Как я врал про то, что Горбачеву помогал править партией.

И развал СССР одним пальцем правой руки сдерживал!

Журналистом работал четыре годика.

И дожди вызывал вроде как!

10

Возлюби жену ближнего и стань любимчиком для чужих жен.

И не просто желай домов ближних своих, а приватизируй их.

Жильцов прихватизированных домов сделай своей собственностью.

И скот их забери себе,

А людей преврати в скотов, лишив речи и права голоса.

Лишь мычать и блеять позволь им.

А голос давай им только чтобы славили тебя!

На этом свете, на том и еще черт знает каком!

11

Поручить Господину Богу для выполнения Указов президента о досрочном посеве и сборе урожая обеспечить погоду. Пообещать народу посеять в УКАЗанные сроки и убрать урожай, если Бог не подведет.

12

Президенту сеять в души людей ложь, раздоры, зависть, ненависть, корыстолюбие, злость и иные злаки зла.

13

Поручить товарищу Черту досмотр за злапосевами и возложить на него личную ответственность за урожай.
УКАЗ
О СОЗДАНИИ ЧЕТВЕРТОГО ЛУКАПШИКИНА РЕЙХА,
А ПЯТОМУ НЕ БЫТИ

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

Директор "Минского комаровского рынка" В. Романенко, которого Лукашенко назначил директором, заявил: "Почему бы Минску не стать "четвёртым Римом".

А. Лукашенко в интервью корреспонденту немецкой газеты "Хандельсблатт" Маркусу Циммеру сказал: "...Немецкий порядок формировался веками. При Гитлере это формирование достигло наивысшей точки. Это то, что соответствует нашему пониманию президентской республики и роли в ней президента". Интервью Лукашенко в Германии не опубликовали, ибо за пропаганду фашизма в Германии сегодня жёсткое уголовное наказание. Это интервью белорусское радио передало 23 ноября 1995 года в 19.50.

- Организовать Референдум об объединении царства Пациента с Эдемским садом. Новообразование назвать "Мудищи".

Учитывая то, что господин Бог "изгнал Адама, и поставил на востоке у сада Эдемского херувима и пламенный меч обращающийся, чтобы охранять путь к древу жизни"(Ветхий завет Быт., 3:24) поручить Филарету направить херувима в президентскую охрану. Завхозу Пациента -- заплатить Херувиму какой-нибудь хернёй.

Древо жизни переименовать в Ствол. Возле него поставить стол. Заварить кашу. Заварить чай. И быстрей эту жизнь кончай!

Предложить Госпоже Смерть занять пост секретаря Совета Безопасности Невиданного Миру Государства и медсестры по совместительству. Смерти указать оппозицию мочить, Пациента -- лечить. Чтобы Смерть согласилась, предложить ей взамен забрать себе нынешнего Секретаря Советов Безопасности Пациента и весь белорусский народ впридачу. Народ передать по частям, заселив в Чернобыльскую зону.

Начать с молодых специалистов.

В случае несговорчивости мадам Смерти предложить ей после заселения в Эдемский сад стать женой и любовницей Президента-Пациента.

В вопросы референдура включить пункты о поочередном правлении Невиданным Миру Государством Президентом-Пациентом, Богом, Чертом, Смертью. Взнос со стороны Президента в бюджет Невиданного Миру Государства -- 30 тысяч нябожчыкаў в год.

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

МIНСК. "Весна-96".

Дзясяткi тысяч людзей выйшлi на вулiцы Мiнска на "Чарнобыльскi Шлях", каб аб'яднаць свае намаганнi ў барацьбе супраць Смерцi з Чарнобыля i Духоўнай смерцi ад Iдала-Прэзiдэнта -- Смерцi Рэзiдэнта. За гэта сотнi людзей былi жорстка збiты ягонымi слугамi.

Лукашэнка заявіў, што ў чарнобыльскіх зонах жыць можна. Што туды трэба накіроўваць працаваць маладых спецыялістаў.
УКАЗ

Президенту присвоить Почетное звание "Самый жертвоносный Президент мира".

ДАЦЬ КАРЦIНУ "ЧАЕПИТИЕ В МУДИЩАХ"

Выліваха чытае газету:

"Напрыканцы ліпеня ў нясвіжскі Фарны касцёл прыехала прэзідэнцкая камісія на чале з памочнікам Лукашэнкі па асобых даручэннях Віктарам Кучынскім. Як заявіў Кучынскі пробашчу нясвіжскай парафіі ксяндзу Генрыку Акалатовічу, камісія выконвае прэзідэнцкі загад і павінна агледзець пахавальны склеп князёў Радзівілаў, а таксама апісаць рэчы, якія знаходзяцца ў сутарэннях касцёла. Лукашэнкаўскія "даследчыкі" прывезлі з сабой шмат розных прыладаў для бурэння цэглы і паведамілі кс. Акалатовічу, што яны збіраюцца рэзаць касцёльныя падмуркі. Ксендз заявіў, што праводзіць падобнага роду работы можна толькі з дазволу кардынала. "Нам ваш кардынал не ўказ,-- адказаў Кучынскі. Калі трэба, мы і з Папам Рымскім разбярэмся".

(Газета "Свабода", 15 жніўня 1997 года).

СКОТНЫЙ ДВОР

Прэзідэнту акраіны краіны Вялікай Дурасці ЛукаПШЫКУ ўрэшце пашэнціла, і ён запэўніў Прэзідэнта Вялікай Дурасці аб неабходнасці правядзення сумеснага рэферендура аб зліцці дзвюх дзяржаў. Каб абмеркаваць усе дэталі аперацыі па інтэграцыі, яны вырашылі сабрацца ў сталіцы краіны Вялікай Дурасці.

Апазіцыя даведалася пра гэта. Трэба было ведаць усё, што будуць абмяркоўваць Стары Дурань і Малады Дурань, і які план яны складуць. Месца сустрэчы двух дурняў было вельмі моцна абаронена, ў тым ліку і электроннымі сценамі. Ніводзін кампутарны сканер не мог прашыцца сваім праменьчыкам за ніх. І тады Гервасій узгадаў гісторыю з басэтляй. Памятаеце, футарал басэтлі ўяўляў сабой камеру трансформера з усталяваным кампутарным сканерам. Каб футарал ізноў апынуўся ў патрэбным месцы, дык можна было б трансфармавацца ў яго праз любыя сцены.

Усе ведалі, што Прэзідэнт -- Малады Дурань падарыў Прэзідэнту паўднёвай суседкі веласіпед. Кіраўніку сталіцы краіны Вяікай Дурасці -- тралейбус. Міністру па справах замежнай дурасці падарыў кашулю. Ведалі таксама, што ён не можа знайсці адпаведнага падарунка Старому Дурню.

Набліжаныя да Маладога Дурня расказвалі, як пакутуе Малады, шукаючы ідэю падарунка, які б і ўзрадаваў, уразіў і абразіў адначасова. Тады набліжаным, што на выпадак пападання свайго Маладога Дурня ў псіхушку шукалі кантактаў з пазіцыяй, падказалі ідэю музычнага інструмента-- басэтлі. Спрацавала. Бо маладому Дурню падказалі, як любіць Стары дырыжыраваць аркестрамі ў замежных краінах, таму, што акрамя музыкантаў, яго ніхто не слухае і не падпарадкоўваецца яму. Да таго ж у кантрабаса "бас", як і ў Старога. Басэтлю падклалі пад час чарговай прыхватызацыі заўхозу і той, ведаючы пра патрэбу Прэзідэнта, прынёс падарунак шэфу. У галаве ў Маладога Дурня, убачыўшага басэтлю, узнікла мелодыя і раптам басэтля зайграла гэтую мелодыю. Кампутарны сканер імгненна скапіраваў з мазгоў ЛукаПШЫКА мелодыю і пратрансляваў у рэзідэнціі прэзідэнта цыганскі раманс. Потым Прэзідэнт падумаў, які ж я разумны, і басэтля праспявала яму пра яго разумнасць. Лепшага падарунка для Вялікага Дурня немажліва было і прыдумаць. Хоць ЛукаПШЫКУ стала шкада аддаваць дзіўны інструмент, але ён супакоіў сябе тым, што спадзяваўся правесці паспяховую інтэграцыйную аперацыю і перамагчы ў ёй, атрымаўшы і кранік ад дураправоду, і кнопку ад ядронага чамаданчыка, званне першага Прэзідэнта краіны Найвялікшай Дурасці, труну ў маўзалеі і сваю любімую басэтлю.

Так старажытная беларуская басэтля з кампутарным сканерам і трансформерам трапіла ў кабінет Старога Дурня, а Гервасій -- у футарал.

Першая спрэчка паміж дурнямі ўзнікла наконт таго ці трэба праводзіць рэферендур толькі па адным пытанні - "за інтэграцыю", як хацеў Стары Дурань, ці яшчэ па некалькіх дадатковых. Лукапшык прапаноўваў вынесці на рэферендур яшчэ пытанні "за единого президента двух стран", "за едины для всех герб", карацей прапаноўваў зліць усю дурасць у адну найвялікшую.

І яшчэ адно спрэчнае пытанне ўзнікла паміж дурнямі, як кіраваць новым Саюзам. Малады прапаноўваў кіраваць краінамі кранікам ад дураправоду і гербавым нашыйнікам. Стары настойваў толькі на абдуральным газе і сцвярджаў, што ён за правы кожнага самастойна выбіраць, які хамут сабе на шыю надзяваць, ці ўвогуле пятлю на шыю соваць.

Стары дурань упіраўся і прапанаваў, каб было два прэзідэнты са сваімі дурнямі грамадзянамі. Кранікам дураправода каб кіраваў той, каму належаць радовішча дурасці, а наконт адзінага герба пагадзіўся абмеркаваць пытанне. І адразу прапанаваў, каб у ВялікаДураГерб была ўзята ідэя дзвюх птушак.

ЛукаПШЫК падхапіў ідэю і прапанаваў замест арлоў уверсе герба змясціць двух пеўняў. Стары абурыўся: "Панимаешь... как Прэзидентов опускаешь...". Малады тут жа "закосил под дурачка": "В описании мы скажем, что правый певень символизирует непобедимого русского бойцовского петуха, а левый -- шкловского горластого". Старому гэта спадабалася, а сам сабе ён вырашыў, што калі будуць пісаць, дык напішуць "болтливого".

Як толькі яны сышліся на пеўнях, адразу разгарэлася спрэчка, як намаляваць тых пеўняў. Стары заявіў: "Правый петух в правом крыле держит стакан, а левым бьет левого петуха по морде, что символизирует победу над коммунистами".

ЛукаПШЫК хацеў, каб пеўні былі намаляваны вярхом на курах і каб тапталі іх. "Я ператрахал все правительство бывшего премьера, всех оппозиционеров, всех своих сторонников, уважаемый Стары Дурань, Вы тоже трахнули из танков Верховный Совет, лучшие свои кадры, и даже матушку Россию...".-- "Нет, не пойдет, -- запротестовал Стары Дурань. Ты меня на одну доску с собою не ставь, понимаешь, не позорь. Прежде с женой своей разберись, а потом в трахальщики нанимайся! Экий ты сексуальный! Давай-ка прервемся да пообедаем. Пошли в буфет, там как раз американские окорочка завезли, так хоть на голых американок посмотрим! Там у нас своя интеграция. А если хочешь, Жирику позвони. Этот придурок тебе по старой дружбе дуреху с ляжками доставит. Может тогда уймешься, глядишь, -- и переговоры веселей пойдут". На тым яны і прыпыніліся. Стары Дурань пайшоў да амерыканак, Малады ЛукаПШЫК -- да славянскіх сцёгнаў. А Гервасій трансфармаваўся да сяброў навіны расказаць ды ў прыбіральню схадзіць, бо не будзеш жа ў басэтлі-трансформеры малую патрэбу спраўляць.

Пасля перапынку перамовы працягваліся. Амаль без спрэчак яны пагадзіліся, што абапал ВялікаДураГерба змесьцяць "венки из колосьев, которые были когда-то на Гербе советской империи, изящно переплетенные согласно требованиям современной политологии посеребреной колючей проволокой".

Спрэчка разгарэлася, калі пачалі абмяркоўваць сярэдзіну Герба. Малады настоўваў, каб пасярэдзіне былі контуры новай дзяржавы, як на карце і як на гербе яго краіны-ўскраіны. Стары пасля амерыканак жартаваў: "Мы что с тобой создаём Герб страны или крышку для унитаза, понимаешь... Давай в середину поставим Всадника с копьем, который разит змея -- Георгия Победоносца, у вас он Юрием зовется..." Малады Дурань, якому барацьба з яго нацыянальнай, як ён казаў "лошадью", ды яго вершнікам з мячом нарабіла столькі клопату, аж падскочыў і пачаў хітраваць.

"Во-первых, один меченый уже попробовал с зеленым змием сражаться. Змей его и проглотил. Во-вторых, как только мы па коням, так коммунисты за серп и молот схватятся! Начнется дестабилизация, революция, гражданская война и нашим доходам никакой интеграции! А в-третьих, и это самое главное. Нашу интеграцию может скрепить только гербовый ошейник. А он-то и не допускает в середине никаких предметов ни коней, ни серпов с молотом." -- "Што еще ты выдумал, не понимаешь...", -- здзівіўся Стары Дурань і пачуў ад ЛукаПШЫКА апісанне гербавага нашыйніка і інструкцыю па яго эксплуатацыі ў выглядзе ўказа.

УКАЗ

"Всем гражданам Невиданного Миру Государства надевать на шею новый Герб -- гербовый ошейник, состоящий из двух петушков вверху, венков из колосьев вокруг. Колосья изящно обвиты колючей проволокой с выдвижными шипами, регулирующимися из ЦУДа (Центра Управления Дуростью).

Носить гербовый ошейник на шее, не снимая. Надев ошейник новорожденным, каждый год добавлять по одному гербовому кольцу. У взрослого клиента Пациента шея вырастает на добрые полметра. Тем, кто потребует изменения символики Союза, гербовые кольца снять, шею не ломая -- сама сломается.

Контроль за всеми гербами установитьна пульте дистанционного управления ЦУДа Президента-Пациента -- ЯДРЁНЫЙ ЧЕМОДАНЧИК, который всегда рядом с ним. На панели ядрёного чемоданчика -- кнопки:

ЯДРЁНА МАТЬ, КУЗЬКИНА МАТЬ и МАТЬ ВАШУ ТАК...

Если во время ежедневных референдурей у кого-то появились неУКАЗанные мысли и чувства, то следует устрашающий укол типа: ДОСТАЛ, СЫТ ПО ГОРЛО, ДУША В ПЯТКАХ, ВОЛОСЫ ДЫБОМ ВСТАЛИ.

Далее по глубине воздействия следуют уколы: ЧЕЛЮСТЬ ОТВИСЛА, В ПЕЧЕНКАХ ТЫ У МЕНЯ СИДИШЬ, СЕРДЦЕ В ПЯТКИ УШЛО.

Петушки используются в режиме НАСТУЧАТЬ ПО ГОЛОВЕ.

Крайняя дозировка воздействия -- КРЫША ПОЕХАЛА.

Комплекс базируется на принципе: ОДИН НА ВСЕХ И ВСЕ ОТ ОДНОГО.

Во время очередного референдура о сохранении обновленного Союза тем, кто только подумает НЕТ, включаются максимальные режимы воздействия.

Во время выборов Президента нового Союза тех, кто начнет голосовать против Пациента, проткнуть насквозь и тем самым получить 100% результат на выборах.

Погибших от ядрёного удара записать как умерших от счастья, что Президентом становится Пациент.

С момента всеобщего надевания гербов-ошейников вместо шеи мыть только Герб.

Президенту Союза носить Гербовый воротник, где колосья и колючки изготовлены из золоченых нитей. На Гербе написать "Лучший русский", "Лучший хохол", "Лучший немец", "Лучший славянин", "Лучший нищий", "Я не цыган", "А беларусов нет".

Комплекс, состоящий из гербовых ошейников и ядрёного чемоданчика, назвать -- СОЮЗНОЕ СТАДО.

Президенту страны Объединённой Дурости присвоить Почетное звание -- ПАСТУХ СОЮЗА.

Страны переименовать в -- СТОЙЛО.

Людей, которые позволили себе на шею надеть хомут, так называемый народ, назвать -- СКОТ.

Государство без Конституции, управляемое декретным кнутом, гербовым ошейником и дуропроводом назвать -- ДВОР.

Территорию такого государства именовать -- СКОТНЫЙ ДВОР.

ВЫСШИМИ ВЕТВЯМИ ВЛАСТИ СЧИТАТЬ:

ЗАКОНАДАТЕЛЬНОЙ -- ДУРОПРОВОД

ИСПОЛНИТЕЛЬНОЙ -- ГЕРБОВЫЙ ХОМУТ

СУДЕБНОЙ - КНУТ.

ВЫСШИЕ ОРГАНЫ УПРАВЛЕНИЯ:

КРАНИК ДУРОПРОВОДА

ЯДРЕНЫЙ ЧЕМОДАНЧИК."

--При выезде граждан за границу производить переобхомучивание потенциальных изменников дальнобойным ошейником.

-- При попытке критиковать президента автоматически впиваются шипы. При попытке ошейник снять - шею взорвать.

-- При мысли сбежать - шипами до пяток достать.

Калі Малады Дурань скончыў, Стары сядзеў агаломшаны. Ён нават уявіць сабе не мог пра такое гербавае вынаходніцтва. Яму трэба было падумаць, што адказаць. Стары нешта мармытаў пра капіталістычнага канька, які можа вывесці ўсіх дурняў, як калісьці "иванушку-дурачка" вывезла ў людзі печ, пра цывілізацыю, правы чалавека:

"Ну ты даешь, понимаешь... Наша страна Великой Дурости и моя власть держатся только за счет интеллектуальных и технических кредитов Запада. Наши-то умники местные давно туда сбежали, не дураки за бесплатно работать. Да и дурные деньги вот-вот уничтожат страну -- каждый день из-за них стреляют друг друга. На днях вон целую республику ракетами чуть не уничтожили, чтобы дуропровод проложить. Зачистку, понимаешь, делали. Если мы пойдем на обхомучивание народа, Запад нам за нарушение прав человека интеллектуальные кредиты перекроет. Страна совсем одуреет. Давай ты сначала в своем Совхозе понадевай людям хомуты, а мы посмотрим на реакцию Запада, сами же на словах повозмущаемся, а Дургаз тебе краник перекрывать за это не будет. Договорились, понимаешь?"

В этот момент ЛукаПШЫКУ доставили секретное донесение. Он, бегло прочитав сообщение Секретаря советов безопасности, радостно подскочил и, как бы отвечая на вопрос, восторженно вскричал: "Ужасная новость! Секретные агенты сообщают, что на нашей границе с Западом совершена интеграционная диверсия. На границу выехал агент влияния, замаскированный под журналиста из вашей дурацкой страны. Точно на границе агент проделал подрывную операцию. Он прошел по черте границы, опрысканый веществом от бомбардировщика "стэлс", и его не смогли обнаружить наши столбы. А шёл он по секретной инстуркции так:

В первой половине диверсии -- две шаги налево, две шаги направо, шаг вперед и шаг назад.

Во второй половине -- обошел все эти шаги по кругу задом наперед

и назад передом, ступая след в след, заметая свои следы метлой, полученной от отСтупников из Тель-Авива. Эти заметеные шаги создали на границе еврейский замок.

В третьей половине диверсии -- враг взвился финтом над замком, как тот шагаловский рэбэ над Витебском, и попытался улететь. Но тут его сбили мои славянские соколы и посадили в гродненскую клетку.

Немедленно после этого началась интенсивная интеграция нашей страны с Западом через этот еврейский замок. На Запад утекают мозги, члены. Остается только дерьмо!

Мы не можем рассекретить этот замок. Вся моя страна может оказаться окраиной Гнилого Западного Ума, а не окраиной страны Великой Дурости. Единственный выход - ускорить дураинтеграцию обхомучиванием населения".

Вялікі Дурань не паверыў і даў сваім спецслужбам заданне адслядзіць.

Вярнуўшыся дамоў, ЛукаПШЫК пачаў рыхтавацца да абхамучвання і падрыхтаваў целы шэраг рэпрэсіўных навацыяў.
УКАЗ

- С учетом успешного УСмирения и ЗаПУГивания минчан поручить ОБхомМУЧИвание страны мэру Ярмонашыiну.

- Врагов Союза, посадить на унитазы с сиденьем из Герба Союза, обвитого колючкой, дабы Союз вошел в их плоть и кровь. При этом петушки клюют в задницу СОЮЗоотСтупников. Посадку и отсидку для полной дискредитации производить публично на площади Свободы и Независимости.

- Из гуманных соображений для женщин и детей колючую проволоку заменить на стебли из роз.

Комплекс назвать:

ДОКУДАХТАЛИСЬ ДЕМОКРАТЫ,

ШТО ЖАРЕНЫЙ ПЕТУХ КЛЮНУЛ В ЗАДНИЦУ.

Смертную казнь для разрушителей Союза отменить. Вместо этого ввести пожизненную отсидку на новом Гербе.

Первыми посадить Беловежских зубров.

Всем журналистам НТВ вести передачи, сидя на унитазе с сиденьем из Герба Союза с клюющими в зад петушками под прицелом снайперов. В конце телепередачи журналистов отстреливать и смывать. Для этого отлить пули из дерьма.

В Северной Корее заказать колючую проволоку.

В Южной Корее заказать миллион, миллион, миллион алых роз.

Дерьмо заказывать не надо. В администрации Президента своего с избытком."

Апазіцыя, атрымаўшы інфармацыю ад Гервасія, пачала рыхтавацца да барацьбы за выратаванне нацыі ад гербавай нашыйнізацыі ды аб-хам-мучвання. Да рашучай схваткі рыхтаваліся ўсе. Прэзідэнт, апазіцыя, Гервасій і Смерць.

А за ўсім гэтым уважліва сачыў Бог. Смерць першая пачала актыўна дапамагаць свайму Прэзідэнту - Смерці рэзідэнту.

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

"Во время урагана, пронёсшегося по Беларуси 23-24 ИЮНЯ 1997 года, разрушены тысячи домов и производственных помещений в 960 населённых пунктах. Погибло 6 человек, многие покалечены.

В это время Президент Лукашенко с сочинских пляжей отправился на Кубань, где начал самотелерекламу перед кубанскими казаками. Казаки кричали: "Любо! Батька! Любо!"

В телеинтервью из пострадавшей белорусской деревни по российским каналам старухи тоже кричали: "За что он разрушил наши дома?! Ведь мы за Лукашенко голосовали! А вот рядом дома тех, кто голосовал против него стоят целехонькие!"

1 июля 1997 года в автокатастрофе погибли четверо деток, десятки получили ранения. Колонна автобусов с детьми шла без единой машины сопровождения. В то же время Минск кишел автомобилями ГАИ, которые перекрывали улицы для праздничных репетиций.

ИЗ СООБЩЕНИЕ БЕЛОРУССКОГО ТЕЛЕВИДЕНИЯ:

"Не успела пройти эйфория от урагана, как в автокатастрофу попали дети..."

Александр Григорьевич наметил план по ликвидации последствий урагана:

"К осени вырубить весь поваленный лес, очистить землю и посадить молодые побеги".

Из интервью по радио в радиофакте руководителя министерства сельского хозяйства:

"Мы намерены обратиться к Президенту Беларуси А. Лукашенко с просьбой, чтобы он отменил своё решение о посадке леса осенью. Ибо лес сажают только весной. Если посадить его осенью он весь погибнет -- не приживется".

Сразу после гибели людей от урагана и четверых детей в автокатастрофе в течение трех дней - 2 -- 5 июля в Минске непрерывно шли праздничные концерты песни-пляски с трансляцией по телевидению на всю Беларусь.

Президент принял решение, в связи с тем, что народ на референдуре поддержал его инициативу о перенесении "Дня Независимости" и праздника "День города" на тот день, когда 930 лет назад, согласно летописи "Слово о полку Игореве", город Менск был разрушен."

Да гэтага свята Прэзідэнт выдаў святочны ўказ.
УКАЗ
О ПРОВЕДЕНИИ ЗАСТОЛИЙ

Разрушение считать достижением. Созидание считать разрушением.

Умирание - благоденствием, отмечаемым праздничным действием.

1-й тост на любом празднике должен быть выпит за здоровье Президента-Пациента.

2-й тост на любом празднике должен быть выпит за жэншчын Президента-Пациента.

3-й тост на любом празднике должен быть выпит за любовь к Президенту-Пациенту.

4-й тост -- за крепкое здоровье и долгую политическую жизнь ВРАГОВ Пациента. (Ибо только наличие ВРАГОВ продлевает политическую жизнь Президента.)

Остальные тосты могут быть подняты за все что угодно, но с обязательным добавлением "... принадлежащее Президенту-Пациенту".

На призыв депутатов Верховного Совета и руководства всех партий об объявлении общенационального траура официальные власти ответили, что уже затрачено слишком много денег, чтобы отменить сценарий праздника. Траур не был объявлен. На улицах Минска сотни тысяч людей до поздна пели, пили, веселились. На Октябрьской площади Минска выступали пели и танцевали многие ведущие артисты Беларуси.

Концерт транслировался на всю республику.

Мэр Москвы -- Лужков приветствовал собравшуюся публику.

А в это время над гробами своих детей голосили матери.

Падчас святкавання Дня разбурэння горада быў выкананы гімн новага Саюза:

ОТ МОСКВЫ ДО САМЫХ ДО ОКРАИН

С ЮЖНЫХ ГОР ДО СЕВЕРНЫХ МОРЕЙ

ПРЕЗИДЕНТ ВСЕХ "ХОЧЕТ" КАК ХОЗЯИН,

МАЛОВАТО РОДИНЫ СВОЕЙ.

ШИРОКИ, ГЛОБАЛЬНЫ МЫСЛИ САШИ,

ВЫРОС ОН СРЕДИ БОЛОТ И РЕК,

И О ЧЕМ МЕЧТАЕТ -- ЗНАЕТ КАЖДЫЙ:

РВЕТСЯ МИР ЗАТРАХАТЬ ЧЕЛОВЕК.

РВЕТСЯ ПРАВИТЬ МИРОМ, А НЕ ПАШНЕЙ,

ВЛАСТЬ СВОЮ УСТАНОВИТЬ НАВЕК!

Каментар Гервасія:

Пажадаем поспехаў мы Саше:

Не "зае...ся" б толькі чалавек.

Гэта ўжо не нацыя,

А сапраўдная дэградацыя.

Можа, ужо завяршаецца

Са Смерцю інтэрацыя?

Прэзідэнт краіны Вялікай Дурасці ад сваіх дарадцаў атрымаў інфармацыю, што малады прыдурак задумаў яго перахітрыць: завалодаць кранікам да дураправода, кнопкай ад "ядрёного чемоданчика", яму, Старому Дурню надзець на шыю дурацкі гербавы нашыйнік ды ачмурыўшы абдуральным газам прыдушыць шыпамі калючага дроту.

І тады, каб пазбавіцца на час ад маладога прыдурка, ў яго краіну паслалі журналіста на мяжу ўскраіны краіны Вялікай Дурасці з іншымі дзяржавамі, і той расказаў па тэлевізары, як Малады Дурань гоніць праз мяжу кантрабанду і грошы кладзе ў сваю кішэнь -- усіх за дурняў мае! Тут такое пачалося!

Малады дурань пасадзіў у турму журналіста, а па яго слядах паслаў правакатара, пасадзіўшы яго на канька хлусні. Правакатар, сеўшы на хлуслівага канька, расказаў, як са сталіцы краіны Вялікай Дурасці супраць ЛукаПШЫКА журналісты-тэрарысты рыхтавалі змову, каб яго, маладога прыдурка, забіць. На гэтай падставе ЛукаПШЫК выступіў супраць Лошадзі на Гербе як сваёй краіны, так і на Гербе будучага Саюза. І ўвогуле Малады Дурань выступіў са спецыяльнаю заяваю:

"Советую всем, кто "сел на белых коней" и закусил удила, вовремя протрезвиться! А то на слишком горячих я накину узду. А три лошади из Вестей, если не притормозят, до скотобойни доскачутся вместе со своими всадниками".

Скандал разгараўся такі, што мог разладзіць усе планы ЛукаПШЫКА аб інтэграцыі. Стары Дурань звяртаўся да яго Маладога з тэлеэкрана з патрабаваннем, каб ён паразумнеў і не рабіў дурацкіх учынкаў -- не трымаў журналіста ў турме. Зрабіць разумны ўчынак на вачах у сваіх выбаршчыкаў азначала палітычную смерць, і Малады Дурань ў адказ дурачыўся, дурэў, прыдурваўся, выдурніваўся -- аж са скуры вылузваўся!

А тут яшчэ апазіцыя ў падполлі пачала рыхтаваць новыя дэманстрацыі пад дэвізам "Супраць голаду і холаду -- за здароўе Прэзідэнта-Пацыента".

Служба бяспекі дакладвала, што апазіцыянеры змаглі прасканіраваць яго ЛукаПШЫКАВЫ мазгі і ўстанавіла, што ён не проста Малады Дурань, што нармальна для Прэзідэнта ўскраіны краіны Вялікай Дурасці, а значна больш -- псіхічна хворы чалавек, гэткі звышдурань.

Апазіцыя збіралась лячыць ЛукаПШЫКА. Яны на дэманстрацыі рыхтаваліся ўручыць яму халат з псіхушкі, бо прэзідэнт няраз заяўляў, што ён "самый нищий" прэзідэнт. Апазіцыя да таго ж стварыла міжнародную камісю псіхіятраў і даслала туды шэраг дакументаў. Выліваха з усімі азнаёміўся.

"...Когда мне Тесовец со слезами на глазах позвонил около 12 ночи и сказал: Александр Григорьевич, не получается по-хорошему! Повынимали ножи, достали лезвия. Первое говорят, вскрываем вены, отрезаем себе головы, и вас повырезаем, кровью зальем здесь все. Ну, извините, -- такие угрозы в резиденции Президента это уж слишком! ...депутаты это граждане Республики Беларусь, которым не позволено нарушать порядок в резиденции Президента. Пришли сюда, отработали, сухо, чисто, тепло, убрано - будьте добры после работы идти домой отдыхать. Поэтому мы покажем народу эту пленку и не только эту."

(Тлумачэнні А. Лукашенкі пасля збівання дэпутатаў апазіцыі ў зале паседжянняў Вярхоўнага Савета; стэнаграма дзевяноста шостага паседжання Сесіі Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь. Серада, 12 красавіка 1995 года 16 гадзін .)

"Когда почитаешь, что они пишут в независимых газетах, так подумаешь, а в своём ли они уме". (Из телеинтервью А. Лукашенко по БТ, "Панарама" 21-05, 6 сентября, из Вильнюса со встречи президентов.)

А ў незалежных газетах, як вядома друкаваліся не толькі апазіцыянеры, а і дыпламаты з усіх краін свету ды лідэры гэтых краін.

Планы апазіцыі трэба было зрываць. Бо калі б вылечылі яго ад дурацкай хваробы, ён бы ўжо ніколі не стаў Прэзідэнтам краіны Звышвялікай Аб'яднанай Дурасці.

Апазіцыя ж задумала прынцыпова па-новаму змагацца з прэзідэнтам. На чарговую дэманстрацыю яны вырашылі вынесці акрамя халата для псіхічна хворых буйнапамешаных з доўгімі рукавамі, якія завязваюць за спінай, вялізнага пеўня з картону, наклеіць на яго бакі папяровае пер'е з надпісамі: "хлусня, абяшчаю, чэсны"... На мітынгу апазіцыянеры планавалі даць магчымасць дзецям абскубсці пер'е, каб певень быў голы. Планавалі таксама ўручыць Прэзідэнту сімвалічную рыдлёўку з картону, на якой было б напісана:

РЫДЛЁЎКА -- ПРЕЗІДЕНЦКАЯ ВЕТЫКАЛЬ

НЕ МОЖАШ РУЛІЦЬ З ГАЛАВОЙ -- ВЯРТАЙСЯ Ў САЎГАС ДАМОЙ

Акрамя гэтага планавалі вынесці на жэрдках выявы насякомых з картону з подпісамі: "тараканы-усачи всех объели -- не молчи!". І на мітынгу планавалі спаліць насякомых. Акрамя гэтага апазіцыя збіралася падарыць Прэзідэнту ватоўку і дубальтоўку. Ватоўку, каб зручней працаваць, а дубальтоўку -- каб з ворагамі ваяваць.

Супраць усяго гэтага ЛукаПШЫК выдаў указ.
УКАЗ

Шкловского певня занести в красную книгу.

Запретить его бить, шкуматать, щипать и варить.

За оскорбление шкловского певня -- штраф, тюрьма да нищенская сума.

За ношение картонной двустволки стрелять из настоящей винтовки.

Спальвання прусакоў ён чакаў, бо спальванне знялі б на тэлекамеру і паказалі электарату, якія фашысты гэтая апазіцыя.

Што рабіць з рыдлёўкай ды халатам ён не ведаў. Спадзяваўся, што падорыць дзеду Старому Дурню -- суседу.

А яшчэ на дзень мітынгу апазіцыі ён прыдумаў мерапрыемства, ды выдаў указ пра ўсіх нас.
УКАЗ

1. Указываю, что пришло время собирать камни.

2. Всем камни собирать, в тех кто не собирает, камни бросать.

3. Тех, кто не бросает в тех, кто не собирает -- забирать и в тюрьму кидать.

4. Тем, кто против того, чтобы камни собирать и в протестантов бросать,

начинает бузить, -- халаты надевать и в психушку помещать.

Такім чынам выступ апазіцыі быў паралізаваны, і ворагі ЛукаПШЫКА зноў зашыліся ў падполле і перайшлі да старых метадаў.
СМЫТЬ ПРЕЗИДЕНТА

Вылiваха знаёмiцца з дакументамi:

"Президент как глава государства должен занимать лучшее здание, которое существует сегодня в нашем государстве. Есть бывшее здание Центрального комитета, где сидел тот коллективный президент. У нас всегда был, кстати, президент, только, конечно, под крышей компартии.

Поэтому я вам однозначно заявляю, что резиденция президента будет в здании Центрального комитета партии".

(Из телевыступления А.Лукашенко 20.04.1995 г.)

Прайшло некалькi дзён. Мазгi ЛукаПШЫКАа не выдавалi нiякiх думак i iдэй. Кампутар фіксаваў толькі адчуванні Прэзідэнта, якія бываюць у чалавека, калі яго вылiзваюць.

Раптам мазгi моцна заварушылiся. Кампутар актывiзаваў назiранне i аналiз.

У кабінеце ў ЛукаПШЫКА пачалося экстранае паседжанне Саветаў Бяспекі.

Сакратар Саветаў Бяспекi дакладваў :

"Оппозиция перешла в подполье и готовится к массовым террористическим актам. Они планируют взорвать общественное мнение и дестабилизировать обстановку. Для этого наладили массовое подпольное производство боевых комплексов многоразового использования и многоцелевого назначения. В состав боекомплекса входит:

1. Крышка и сиденье для унитаза в форме государственного герба, нарисованного лично вами -- гениальным художником ЛукаПШЫКОМ.

2. Туалетный ершик-щетка для чистки унитаза в форме куклы, изображающей Вас с локоном страсти.

3. Рулоны туалетной бумаги, трех сортов:

1-й сорт состоит из портретов Президента;

2-й сорт состоит из красно-зеленых государственных флагов и гербов;

3-й сорт состоит из портретов членов администрации Президента, депутатов из палаты и наиболее преданных журналистов-лизунистов.

4. Воздухоосвежитель с вмонтированым дуропоглотителем и дуровыводителем.

5. Комплекты туалетной бумаги с изображением президента и всех его правивших предков".

6 . Мыло в форме голых сплетенных в объятиях и поцелуе шкловского крикливого пеўня и русского бойцовского петуха. Мыло назвать "Союз нерушимый".

7. Музыкальная приставка к сливному бачку с включением во время смыва песни "Товарищ Президент" композитора Э. Ханка.

Комплект враги назвали:

ПРОСРАЛ БЕЛАРУСЬ -- НАМЫЛИВАЙ ЖОПУ!"

Кампутарны сканер паказаў, што ЛукаПШЫК пабег у ванну, калі ён вярнуўся,Сакратар Саветаў Бяспекi працягваў жудасны даклад:

-- Народ записывается в очередь для получения боекомплекса не только из Беларуси, но и из всех стран мира. Дипломаты в очереди стоят! Все члены оппозиции уже установили туалетные комплексы у себя дома и яростно пользуются ими. Предполагается огромная выручка валюты оппозицией от продажи боекомплексов.

Их систематическое применение может смыть Президента в болото, а использование мыла "Союз" приведет к намыливанию голов и задниц Президентов!

Змешаныя пачуцці -- страх і захапленне -- змагаліся на твары ў прэзідэнта:

-- Эта кто жа такой гений, кто прыдумал эту наглядную контрагитацию?

-- Да это академики сраные из созданной вами Академии канализационных наук. Вы им перестали платить премиальные за дерьмократизацию всей страны - дерьмовые, вот они и продались оппозиции за "зеленые".

Фикин:

-- Эх, Президент... советовал я вам оставить в середине герба серп и молот. Получили бы они сейчас серпом по яйцам!

Секретарь Советов Безопасности:

-- А молот на что? Предлагаю провести субботник по обыску всех туалетов страны, выявить гербовые унитазы и публично разбить их на площади Независимости.

ЛукаПШЫК і сам чуў, што унітазы карысталіся вялікім попытам у дурных жыхароў. Нават яго каханка прасіла Шуру паставіць у прыбіральню гербавы унітаз, як апоші піск моды. Але ён зразумеў, што гербавыя унітазы могуць змыць усю ягоную ўладу ў каналізацыйную трубу. Жах ахапіў яго ад прадчування перамогі антыдурацкай і дураадводаўскай апазіцыі.

На паседжанні паплечнікі Прэзідэнта, якія ўвесь час змагаюцца за ўплыў на яго, ледзь не пабіліся. Сакратар Саветаў Бяспекі пачаў першы:

-- Предлагаю провести по всей стране субботник по обыску туалетов. Выявленные Гербовые унитазы демонтировать, изъять, свезти на центральную площадь и показательно их разбить. Причём заставить это делать самих оппозиционеров!

Супраць яго рэзка выступіў прэзідэнтаў заўхоз:

-- Вам, воякам, только бы бить, крошить... Не то время на дворе. Надо созидать! Отбирать -- да! Но не разбивать, а продавать. Вы же посмотрите, какая очередь за рубежом выстроилась на покупку у наших подпольщиков гербовых унитазов! Я все унитазы забираю себе в управление делами...Валюту от продажи -- в президентский фонд для предвыборной кампании в стране Великой Дурости!

Яго перапыніў ЛукаПШЫК:

-- А если на Западе нам абъявят эканамичаскую блакаду?

-- Создадим своё подполье и будем продавать под видом оппозиционеров! Для этого следует немедленно разыграть спектакль с отставками наших людей, перехода их во вражескую нам оппозицию на ключевые посты. А их настоящих лидеров выживем за рубеж... Всё хватит спорить! Забираю унитазы и всё подпольное производство!

И завхоз, открыв дверь ногами, уверенно вышел из президентского офиса.

Президент повеселел:

-- А ведзь заўхоз праў... если нам заблакируют прадажу нашай едзинственнай валютаносной прадукцыи -- вунитазаў, то уж туалетную бумагу с маими патрэтами сами аппозицыанеры скупят в неаграничаннам каличастве. Вот вам и бюджет гасударства! Правы были дрэўние, кагда гаварыли, что дзеньги не пахнут!

А кроме таго туалетную бумагу можна использаваць с двайным назначэнием -- развешываць на новый год и дзень ражджэния Пациента как гирлянды. Да ещо ўключыць факт праизводства и прадажы туалетных комплексаў у аччоты для Савета Европы и ОБСЕ как даказацельства дзермакрацизации страны и рашшырэния кантактаў с аппазицыей.

Уключыўся прыдворны мастак:

-- Предлагаю встречный бой. На всех фасадах зданий создать инкрустированые флорентийской мозаикой портреты Президента.

Сакратар Саветаў Бяспекі адчуў, што прыдворны мастак сваёй прапановай і заўхоз ідэяй продажу сімволікі ў апазіцыйным варыянце захапілі сэрца шэфа і яму, Сакратару, давядзецца быць на другіх ролях пры прэзідэнце. Тады ён дастаў нешта падобнае на баксёрскі шлем, толькі з правадамі і датчыкам накшталт электроннага гадзінніка.

-- Мои люди конфисковали у оппозиционеров сверхсекретный прибор. Нам удалось расшифровать его название -- ДУРАМЕР. Сейчас лучшие специалисты пытаются его освоить. Ведь при его помощи можно подбирать кадры для вертикали. Использование дурамера позволит сделать нашу вертикаль крепче, чем дуб!

ЛукаПШЫК здзівіўся:

-- И што ани дурамерам дзелалі?

-- У них споры: кто национальный лидер?-- чуть до гражданской войны не довели, как мы и планировали. Так они и придумали дурамер, чтобы выявить истинного претендента на роль национального лидера.

Заўхоз адчуў, што сакратар выйшаў наперад у спаборніцтве за блізкасць да шэфа, выхапіў ДУРАМЕР і надзеў сабе на галаву. На тым месцы, дзе ў нармальных мужыкоў ззяе лысіна, у шлеме была вялікая дзірка, а над ёй навісала дошка.

Са словамі: "А что тут разбираться, включил и измеряй!", завхоз націснуў на кнопку "пуск", і дошка пачала рытмічна стукаць па галаве заўхоза. Пры гэтым на электронным пульце заскакалі лічбы. Прайшла гадзіна і ўвесь гэты час хаўруснікі пазіралі то на галаву заўхоза, то на ягоны твар, на якім свяціліся здзіўленне і захапленне.

Прэзідэнт:

-- Ну што чуўствуеш, Ваня?

-- Да вот такое ощущение, что я тут самый умный! И главное, что ни удар, но новая мысля...

-- Да не пра мыслю спрашываю, а што чуўствуеш!?

-- Саша, я - Шарецкий!..

І тут зараўла сірэна, аб'вясцілі трывогу. ЛукаПШЫК, Сакратар і Заўхоз у паніцы пабеглі ў прыбіральню. Сакратар слухаў сотавы тэлефон і перадаваў сябрам ў суседніх кабінах:

-- Легитимный Верховный Совет принял закон о неприменении сроков давности к нам. Они заявили, что кровью будем искупать свою вину! Или бумагами, доказывающими виновность вышестоящего начальства!

ЛукаПШЫК пракаментаваў:

-- Эта западники не прасцили нам расстрэл "Мэрсэдэса"! Всю патрэтную туалетную бумагу с личыками немедленна даставиць мне!

Сакратар:

-- И мне!

Заўхоз:

-- И мне!

ХОРАМ:

-- Мы смоем, сотрем, затрем. За эти бумаги они нам все простят!

І сакратар Саветаў Бяспекі, і Заўхоз пачалі старанна падцірацца партрэтамі ружовашчокага вусача з тварам вясковага дурня. Ружовы колер ягоных шчок і арэхавы колер "Локана страсці" з кожным шморгам мяняўся на карычневы ды "цвета детской неожиданности".

Выліваха назіраў за ўсім гэтым на экране кампутарнага сканера:

ЛукаПШЫК выцягнуў са спецыяльнай папкі партрэты палітычных дзеячаў Еўропы і Свету. Шмаргануў па сваім задзе партрэтам Прэзідэнта краіны Вялікай Дурасці, потым прэм'ерам Мырдзіным і раптам адчуў, што задніца скамянела! Калі ён узяў у правую руку партрэт Лені Фішэр і звыкла закінуў руку за спіну, скамянелая рука не вытрымала такога загіну і адвалілася, выпаўшы з рукава. Прэзідэнт ЛукаПШЫК пачаў ператварацца ў ідала. Ногі таксама пачалі камянець, але яшчэ рухаліся.

Калі лукавыя падціралі свае запэцканыя са страху зады, палац скалануўся як ад землятрусу. Ці то так моцна і сінхронна "стралялі" бздуны, ці гэта Богу абрыдзела назіраць за мярзотнікамі. Але тым не меньш паскуднікі не заўважылі перасцярогі. Ні страху ні трывогі не ўзнікла ў іх душах, да і ці былі ў іх душы? Яны з "чувствами великого облегчения, уверенностью в завтрашнем дне, и ощущением сделал дело гуляй смело", вярнуліся ў прэзідэнцкі офіс. Прэзідэнт спытаў у Сакратара Саветаў Бяспекі:

-- И кто жа ўсе-таки прыдумывает хохмы проціў меня? Неужэли слабо найци?

-- Нисколечки! Сегодня в нашей стране незаметно не только мышь не пробежит, но даже птица не пролетит и таракан усами не пошевелит!

-- Как! В стране ещо астались усачы из-за каторых меня тараканам празвали?

-- Никак нет! Усы есть - тараканов нет. В первую кампанию мы у всех тараканов оборвали усы! Но они начали усиленно питаться для отращивания новых усов и съели все наши стратегические запасы. Тогда мы объявили битву против врагов-тараканов. Кого отравили, кого поймали, кто сам за границу сбежал. Остались две привелегированные тараканьи касты. Одна у завхоза. Он их в разжиревшие страны запада продает на тараканьи бега - солидная прибавка к бюджету! Вторая - ваша сборная. Вы, надеюсь, не забыли, что являетесь Президентом Национального олимпийского комитета, а ваши тараканы - неоднократные чемпионы мира по многоборью (бегу, скоростному шевелению усами, размножению и поеданию)? Так что поймали мы этого националиста.

Только он странный какой-то. Наши подсадные утки докладывают, что он каждую ночь из камеры исчезает! Да весь персонал и заключенных до смеху доводит. Заключенные потеряли чувство страха и почтения к вам, а персонал стал смешливый и не может на лице изображать суровость! Придется менять весь персонал тюрьмы!

-- И чэм он их прабирает?

-- Анекдотами, например.

-- Расскажы.

Собрал Бог глав государств и попросил сообщить своим гражданам, что скоро конец света.

Клинтон:

-- Дорогие граждане США! У меня для вас две новости: одна хорошая, другая -- плохая. Бог, как мы и предполагали, есть! И скоро конец света.

Ельцин:

-- Соотечественники! у меня для вас две плохие новости: Бог все-таки есть, и скоро конец света.

Лукашенко:

-- Замечательный беларусский народ и дорогия жэншчыны! У меня для вас две прекрасных новости! Бог меня признал! И я буду править до конца света!

ЛукаПШЫК запляскаў у далоні:

-- Какой мудрый был мой прэдак! Пра ўрагоў сказал прама: "Быць вам вечнай аппазицией!" А а себе как пазабоцился! Надзелал клонаў и папратал неизвестна куда. Толька комп'ютарный сканер Бога их сможат найци! Эх! Зачэм мне эци родственнички-канкурэнты? Я мог бы и сам с Богам пацягацца за ўласць над мирам!

Пры гэтых словах уладарны палац здрыгануўся зноў. І на гэты раз усе ўсё заўважылі і адкаментавалі кожны па-свойму. Сакратар Саветаў Бяспекі параіў:

-- Не трогали бы вы Бога - от греха подальше...

Міністр абароны прамармытаў:

-- Неужели мои ракетчики снова напились и в войну играют?...

Прэзідэнт падумаў: "Видна ПУЛЯ пад Лиозна зашавелилась... к чаму бы эта?.." -- А ўголас загадаў: -- Прывесци мне этава шутника!

Як толькі Гервасій пераступіў парог офіса, ЛукаПШЫК, выправіўшы сваіх хаўруснікаў, спытаў:

-- Зачэм хацел устрэцицца са мной? -- І ў адказ на здіўленне Вылівахі патлумачыў: -- Ты ж нескалька разоў ишчазал с камеры. Мог бы и не вазврашчацца...

Выліваха зразумеў, што пайшла адкрытая гульня, і перайшоў у наступ:

-- Каб анекдот пра цябе расказаць.

-- Пра мине? ... Ну, рассказывай.

--А не спужаешся?

-- Я?! -- І ЛукаПШЫК зарагатаў. - Валяй!

-- "Стою на асфальце ў лыжы абуты,-- ці лыжы не змазаў, ці сам далбануты."

ЛукаПШЫК зарагатаў:

-- Так эта жа вылитый Ваня!.. Так скажы адкравенна, хочаш на мае места?

-- Хачу каб пакінуў ты пасаду, перастаў дурыць народ і каб зажылі беларусы, як усе нармальныя людзі.

-- Што я буду с этава имець?

-- Нармальнае чалавечае жыццё, каханне жанчыны, любоў дзяцей...

-- Эта невазможна! Я кланираван, да таво ж мне здзеланы пажызненныя прывиўки садзизму! Сваю ўласць магу абменяць толька на тваи арудзия.

-- Адкуль ведаеш пра ніх?

-- Мой камп'ютарны цэнтр безапаснасци даўно засёк тваи палёты-пералёты. Да і пад Лёзна ў лесу возле лабараторыи Смерци мы ўстрачались... Так што ты аддаёш мне тваю ўласць над прастранствам и ўрэменем, а я цибе тваю Беларусь і... беларусачку.

З гэтымі словамі ЛукаПШЫК націснуў кнопку тэлевізара, і на экране з'явілася купэ вагона, у якім сядзелі чацвёра-- Настачка і трох ахоўнікаў:

-- Праз некалькі гадзін яна будзе тут. Ты маеш час падумаць. А калі хочаш адразу сказаць "не", дык чаго цягнуць. Мы тваю любую на мяжы і пакінем... на самай мяжы...

За акном вагона праплываў роў з кіслатой, чуўся крык нейкай жывёлы, што патрапіла ў смертаносны роў і жыўцом растваралася.

Гервасію стала так страшна, як не было ніколі ў жыцці. Нават перад тварам Смерці ён не адчуваў такога старху і бяссілля. Але інтуіцыя падказвала, што шанец на выратаванне ёсць. І ён працягваў гаворку:

-- А навошта табе сканер і кампутар?

-- А штобы имець вечную ўласць над Беларуссией і жызнью. Ты асушчаствіш сваю мичту - Беларуссия снова станет цвитушчай страной, как Великае Княжаства Литоўскае. Ты и тваи саобшчники -- шчырыя беларусы -- атайдзёце на тот свет, а я вернусь. За эта ўрэмя найду и пауничтажаю братоў-клонаў. А зацем буду вечна жыць и рукавадзиць. А глаўнае, имея ўласць над прасторай и ўрэменем, я смагу прыблизицца да бога. Папробую замениць ево, патаму што мир у ево несавершэнен. Я даведу да ладу и этат свет и тот. Мая ўласць станет выша Божай. Усевышний будзет мне служыць!

Пасля гэтых слоў будынак скаланула так, што ЛукаПШЫК зваліўся разам з крэслам на падлогу, а Гервасій, што стаяў каля акна ўбачыў як разышлася глеба пад палацам і забулькатала вада. Ён імгненна трансфармаваўся ў кватэру, дзе быў яго падпольны офіс
ВОЛЯ БОГА

За тым, што адбывалася ў галаве ў ЛукаПШЫКА, уважлiва сачыў не толькі сапраўдны беларус Гервасiй Вылiваха. За тым, што адбывалася на зямлi Беларусi, назіраў i Бог. Калi мярзотнiкi, седзячы ў прыбiральнi ва ўладным палацы пасярэдзiне Мiнска, пачалi падцiрацца партрэтамi адзiн аднаго ды паважаных у свеце людзей, і калi ЛукаПШЫК узяў у руку партрэт еўрапейскай дзеячкі, Гервасій Выліваха ўсклікнуў: "О Божачка! Ды колькі ж зямля будзе трымаць гэтых мярзотнікаў! Ды каб вы ў багну праваліліся разам са сваім палацам! Перад людзьмі не сорамна, дык хоць Бога пабойцеся!"

Бог узрадаваўся воклічу Вылівахі, што тое дзіцё! І тады першы раз страсянуў уладарны палац.

Калі ЛукаПШЫК першы раз абразіў Бога, Усявышні другі раз нагадаў аб сабе.

Калі ж ЛукаПШЫК вырашыў паўтарыць блюзнерства будаўнікоў вавілонскай вежы, уладар сусвету імгненна раскалоў глебу пад уладарным цэкоўскiм палацам, у якiм дзесяцiгоддзямi кiравалi слугi д'ябла, i ўтварыў пад iм багну.
ПРЭЗІДЭНЦКІ СТРЭЛ

Уладарны гмах пачаў апускацца пад ваду разам з вертыкальшчыкамi. Жах ахапiў усiх, акрамя ЛукаПШЫКА. Ён на камянеючых нагах iмклiва пабег на дах палаца, узгадваючы і загадваючы на хаду: "Гдзе этат паэт-убийца!? Как его там!? Кажацца, Адам... Даставiць ево ка мне, пускай он меня пырнёт!"

Так Пацыент узгадаў верш Адамовіча "Убей президента", за які хлопца амаль год трымалі ў турме.

Напужаныя вертыкальшчыкi падумалi, што ЛукаПШЫК з глузду з'ехаў i канчаткова стаў Пацыентам. Але яны памылялiся. ЛукаПШЫКУ ўжо не пасавалі звычайныя меркi... Ён імкліва ператвараўся ў Ідала.

У гэты момант над Мiнскам раптам пачуўся свiст, як калі б на горад абрынулiся тысячi бомбаў. Разгубленыя прахожыя аглядвалi неба, пазiралi адзiн на аднаго, шукаючы прычыны жудаснага гуку. Апазіцыянеры, як заўжды, зубаскалілі:

-- Гэта наш ЛукаПШЫК у космас паляцеў. Відавочна, хоча стаць першым прэзідэнтам-касманаўтам.

-- А можа, паляцеў шукаць іншапланецян, каб распачаць з імі інтэграцыю, а потым ператварыць іх у ворагаў нацыі.

-- А можа, проста звар'яцеў ды прытрызніў у космасе "грацыю".

-- Хутчэй за ўсё ЛукаПШЫК народу напужаўся ды ў космас лататы даў.

-- А, бадай, наш ЛукаПШЫК у Расею паляцеў, каб Хрыстом там аб'явіцца і ў прэзідэнта ператварыцца.

Чым мацней гучаў свіст і чым менш заставалася прэзiдэнту да даху, тым марудней ён рухаўся. Ён ужо нават не бег, а амаль перапаўзаў па прыступках ледзь-ледзь перастаўляючы ногі, бо цяжар наліваўся ў ягонае цела.

І тым не менш нейкая сіла цягнула яго наверх, паскараючы рух. Калі ж заставалася прабегчы адзін паверх, вага прэзідэнта, які ператвараўся ў каменнага ідала, стала такой, што ногі не вытрымалі і ён прыпыніўся. Ім авалодаў страх. Ён разумеў, што толькі на даху ягонае выратаванне. Усё нутро каменеючага прэзідэнта хутка распадалася і дадавалася да таго "дерьма", якое збіралася ўнутры за ўсе гады свядомага жыцця прэзідэнта. Ягоны зацвярдзелы жывот ужо не мог распінацца. Газы і самая розная брыдота збіраліся, як паліва ў ракеце, і калі, здавалася, яны разнясуць ЛукаПШЫКА на кавалкі, нечалавечы страх запаліў сціснуты ў жываце газ, ніжэй спіны грымнуў магутны выбух, і прэзідэнт, як ракета, вылецеў на дах.

За тыя імгненні, як чалавекаідал узлятаў на дах, у ягонай галаве пранеслася:

"...Присвоить... Почетное... Лучший... Пер...".

Выбух прарваў у яго портках вялізную дзірку і тут жа садраў порткі з яго задніцы. З нутра хлынулі нечыстоты і смурод, яны запоўнілі ўсе паверхі ўладарнага палаца.

То і быў апошні выратавальна-развітальны стрэл ЛукаПШЫКА.

Вертыкальшчыкі гінулі, як мухі, блашчыцы і прусакі ў выніку дэзінфекцыі -- хто захлынаўся ў "дерьме", хто задыхаўся ад газаў. Сваім "стрэлам" шклоўскі ідал хацеў калісьці заліць "дерьмом" усю Беларусь. Заліў жа толькі ўладарны палац ды сваіх вертыкальшчыкаў. Астатняе прыняла ў сябе багна, якую стварыў Бог, ратуючы Беларусь ад сапраўднага прэзідэнта-"суперДЕРЬМОКРАТА".

Выліваха, які назіраў усё гэты на сканеры, раптам усклікнуў:

-- Вось чаму Беларусь такая багатая на балоты! Бог так любіць нашу Беларусь, што не дае кожнаму гаўнюку паганіць зямлю найпрыгажэйшай краіны ў свеце! Ён стварае пад такім багну. Колькі ж засранцаў разам з іх набыткам Усявышні паклаў на дно?!
КУЛЯ НА ПРЭЗІДЭНТА

Пасля стрэлу шклоўскага ідала засталася дзірка ў "Мерсэдэсе", галовах людзей, гербе Беларусі і яе гісторыі ды ў дэмакратычнай Еўропе.

Пасля "стрэлу" прэзідэнта ЛукаПШЫКА засталася дзірка ў ягоных портках, на прастоле з "царскими полномочиями" і на месцы цэкоўскага палаца, а таксама "огромная бочка дерьма" замест вертыкалі. Так! Зусім забыўся! Яшчэ застаўся ў шчырых беларусаў жарт для маленькіх дзетак. Калі нехта з іх, загуляўшыся, нечакана "страляў", бацькі казалі: "Ты зусім як Прэзідэнт-ЛукаПШЫК! Глядзі! А то ў шклоўскага ідала ператворышся! Акамянееш, ды "Локан страсці" вырасце!"

Што мусіла атрымацца пасля стрэлу сапраўднага беларуса, не ведала нават Смерць. Ведаў, а дакладней, здагадваўся толькі Бог. А што застанецца пасля стрэлу Смерці, здавалася, ведае кожны. Але выпадак са шчырым беларусам парушаў векавечную завядзёнку. Ні сама Смерць, ні нават Бог не маглі і блізка ўявіць сабе, куды будзе страляць Смерць і што з гэтага атрымаецца.

...Чалавекаідал вылецеў на дах i ўбачыў разгубленых менчукоў. Зарагатаў, выцягнуў наперад левую руку, быццам зорка эстрады, i заспяваў: "А город подумал, а город подумал: ученья идут...". Шмат хто з жыхароў, гледзячы на прэзідэнта, з захапленнем усклікаў: "Какой харошый наш Прэзидзент, забоціцца пра нас. Вон как на врагов разазлілся, што дажа в ліцэ перамянілся. Мы далжны Прэзідзенту памагаць, верыть яму, штоб спакойна спаць".

А да ўладарнага палаца з жудасным свiстам, якi чалавекаідал успрымаў як цудоўную мелодыю, ляцела КУЛЯ з маркiроўкаю "ЛЁЗНА". Чалавекаідал не толькi не спужаўся гэтай кулi, але наадварот, цягнуўся да яе, як да выратавальнiцы. Калі ён узносіўся на дах, то яшчэ не ведаў, што яго цягне да сябе ЯНА -- яго лёсавызначальніца, але нутром ён адчуваў яе прыцягненне.

Моц прыцягнення была неадольная. Яе можна было б параўнаць ці з прыцягненнем жалязякі звышмоцным магнітам, ці з прыцягненнем алкаша да бутэлькі, ці з прагай наркамана атрымаць наркатычны ўкол падчас ломкі. Ўся гэтая моц была сканцэнтравана ў імкненні Пацыента на дах. Цягнула да сябе прэзідэнта лёсавызначальная КУЛЯ. Цягнула, як цягне ўлада былога халопа-слугу, як цягне да сябе прага ўладарання над людзьмі, прага валодання іх лёсамі і нават пачуццямі. Куля цягнула, як цягне драпежніка кроў, а некрафіла трупы. Раз ці два разы ў год ЛукаПШЫК знікаў са свайго палаца, ехаў у бок Лёзна, і потым ніхто яго не бачыў дзень і ноч. Кажуць, быў каля кулі, ці падсільваўся ад яе энергіяй, ці наадварот правяраў, у якім яна стане -- невядома, а можа, і тое і другое разам.

Вось такая нечалавечая цяга да сваёй лёсавызначальніцы КУЛІ-слугі і пасланкі Смерці валодала цяпер прэзідэнтам-Пацыентам -- чалавека-ідалам. КУЛЯ ўладарыла над ім заўжды. З таго самага моманту, калі Смерць, выцягнула шклоўскага ідала з багны, з таго моманту, калі прадзіравіла "Мерсэдэс" заўхоза, ў якім раз'язджаў Пацыент, і куляй узнесла ідала ў прэзідэнты. Яна вісела над Беларуссю, нацэленая на прэзідэнта, калі ён ставіў на рефэрэндум пытанне аб існаванні беларускай мовы, і калі ён аддаваў загад біць дэпутатаў у Вярхоўным Савеце, якія сталі на абарону роднай мовы. Куля цэліла прэзідэнту ў лоб, калі ён загадваў біць людзей, якія ішлі на Чарнобыльскі шлях дзеля выратавання ад чарнобыльскай смерці, і калі загадваў накіроўваць у забруджаныя зоны маладых спецыялістаў.

І вось цяпер КУЛЯ ляцела да Прэзідэнцкага палаца. Падляцеўшы да палаца, яна пачала круцiцца вакол яго. Кашчавая рука Смерцi раскруцiла КУЛЮ з такой хуткасцю, што ўтварыла вiхор. У віхуры палац пачаў раскручвацца як ваўчок. Віхур не даваў палацу імгненна знікнуць у багне - замаруджаваў яго пагружэнне. Смерць ізноў, як пад час народзінаў шклоўскага ідала, пашла насуперак волі Бога.

Ад урагану, які раскруціла Смерць вакол уладарнага палаца, паляцелі віхуры па ўсёй краіне. Яны бурылі дамы, зрывалі з іх дахі, ламалі дрэвы, валілі слупы, рвалі драты. I калi палац усе ж такі вiнтом пайшоў у багну, Смерць падкiнула КУЛЮ на дах. Убачыўшы яе, Пацыент-Прэзiдэнт пасунуўся насустрач кулі, ягоная галава набрыняла, як кансервавая бляшанка з сапсаванай ежай. КУЛЯ закруцілася вакол Пацыента як аса, паднялася над ім і дзёўбнула зверху ў галаву нібы ўджаліла. КУЛЯ дзёўбнула ў каменныя валасы, якімі Смерць прыкрыла дзірку ў галаве. Дзёўбнула і... адскочыла, гук, быццам камень упаў на века каналізацыйнага люка. Пацыент -- Смерці рэзідэнт, разгубіўся, і зноў жах ахапіў яго. Ён упаў на калені і ўскінуў руку ўгару, молячы сваю хросную за хутчэйшае выратаванне. Але як толькі ён упаў на калені, акамянелыя ногі адваліліся. А Смерць адвяла КУЛЮ ад свайго ўлюбёнца як мага далей за аблокі, як адводзіць руку кідальнік дзіды, каб надаць найбольшы разгон снараду, і зноў запуліла лёсавызначальніцу ў свайго ўлюбёнца.

Гэтым разам КУЛЯ прабіла прэзідэнту панцырны "Локан страсці". Пачуўся скрыгат -- быццам нажом прапаролі кансервавую бляшанку. Такi ж самы гук быў пад Лёзнам, калi КУЛЯ прадзiравiла бок "Мерсэдэса". Толькi цяпер, апрача скрыгату дзюралю, прабiтая галава ПШЫКнула, выпусцiўшы рэшткі сапсаванага паветра. Гэта і было апошняе слова прэзідэнта на гэтым свеце.
КУЛЯ ВЫРАТАВАЛЬНІЦА ЦІ КАНЕЦ САДЫСТА

Нi крывi, нi мазгоў не пырснула з галавы прэзiдэнта-Пацыэнта, чалавека-ідала. На яго твары ўзнiк выраз асалоды -- быццам КУЛЯ даставiла ў яго мазгi наркотык, ці прыпыніла боль і пакуты. КУЛЯ ўвайшла ў адзіную "прямую извилину" -- "мазгавую вертыкаль", заткнуўшы яе так, як корак затыкае бутэльку, і тым самым заблакавала яго свядомасць. Менавіта ў гэтай "вертикальной прямой извилине" і была адзіная псіхічная рыса характару Пацыента -- бязмежны нечалавечы САДАМАЗАХІЗМ.

КУЛЯ прабіла "Локан страсці" шклоўскага ідала, які стаяў на даху цэкоўскага палаца, увайшла ў "прямую извилину" -- "мазгавую вертыкаль" і заняла яе ўсю. Супадзенне іх памераў было невыпадковае.

Калі Смерць, каб выйграць у сапраўднага беларуса Гервасія Вылівахі беларускі народ, краіну ды яго самога, выцягнула з рэчкі Серабранкі шклоўскага ідала, дык корпалася ў ягонай галаве не дзеля цікаўнасці. Яна выразала з галавы ідала КУЛЮ, а з гнязда стварыла "прямую вертикальную извилину" садамазахізму-страху. А ў гэтую невялічкую па памерах, але жудасна велізарную па смертаносным зарадзе пячорку, якая нечым нагадвала каналізацыйны калодзеж, Смерць і ўдыхнула смертаносную сілу -- садызм. Менавіта таму КУЛЯ з галавы ідала стала лёсавызначальнай для Пацыента і Прэзідэнта, ягонага атачэння і ўсіх, з кім яму даводзілася сутыкацца. Менавіта таму ён імкнуўся да яе, як да каханкі, як да сваёй плоці, як да выратавальніцы свайго ідалавага існавання.

Выразаўшы кулю, кашчавая пазногцем вышкрабла са звіліны клоны шклоўскага ідала і рассеяла, схавала іх у непралазных нетрах і балотах. Менавіта з клонаў шклоўскага ідала Смерць і стварала нашчадкаў роду лукавых і самаго ЛукаПШЫКА.

Усё жыццё ў ажыўленага Смерцю шклоўскага ідала балела галава, як баліць у інваліда ампутаваная рука ці нага. Іх даўно няма, а яны ныюць на змену надвор'я. Так і ў шклоўскага ідала на змену палітычнага надвор'я з таталітарызму на дэмакратыю ныла "прямая извилина" садызму-страху, на месцы якой мусіла быць куля-лёсавызначальніца, ныла і выклікала садыстычныя прыступы. Звонку тыя прыступы нагадвалі вар'яцтва.

Увесь час існавання ў галаве ідала дзіркі, з яе ішло моцнае выпраменьванне - цяга да КУЛІ. Сіла прыцягнення дзейнічала на ўсё жывое, імкнулася падпарадкаваць сабе ўсё, што было на шляху да кулі, каб у рэшце прыцягнуць да сябе сваю КУЛЮ.

Гэты садызм быў цесна пераплецены са страхам, бо менавіта страхам ідал імкнуўся падпарадкаваць тых, хто не паддаваўся ачмурэнню. Яму ж самому рабілася страшна, калі людзі не ачмураліся ягонымі чарамі альбо не пбаяліся ягонай моцы. І калі ідалу самому стала нясцерпна страшна, дык гэты страх і пацягнуў да яго КУЛЮ, пацягнуў яе ў "прямую вертикальную извилину". Цягнуў з тым большаю сілаю, чым большым рабіўся ягоны страх.

Калі КУЛЯ прабіла "Локон страсти"" і заткнула ізвіліну САДЫЗМУ-СТРАХУ, заняўшы сваё месца, ён не ўпаў і нават не пахіснуўся, як гэта магло б здарыцца з чалавекам ці любой жывой істотай. Наадварот, Пацыент-Прэзідэнт выцягнуўся, як салдат на каманду "зважай!" і канчаткова скамянеў. У яго пачалі мяняцца рысы твару і цела. Вочы закаціліся ўгору і заплылі каменнай плеўкай. Вусны стуліліся, быццам хто заляпіў іх цэментам. Вушы прыліплі да галавы. Адпалі вусы, бровы і рэшткі валасоў з лысіны. Адпала апошняя левая рука. Тое ж самае адбылося з шыяй, якая пашырылася па самыя плечы , і галава зрабілася працягам тулава. Пацыент-Прэзідэнт канчаткова ператварыўся ў iдала. І гэты своеасаблівы помнiк, стоячы на пастаменце-даху, знiк у багне.

Калi ён наблiзiўся да дна, на iм ужо ляжалi некалькi каменных i бронзавых істотаў -- пачынальнiкаў сусветна вядомай крывавай тэорыi i "продолжателей их дела". Яны ляжалi шэрагам на тоўстай падсцiлцы з касцей i чарапоў людзей -- сваiх ахвяр. Шклоўскi iдал лёг на iх упоперак на свой сцяг, якi перад гэтым паслужлiва паслала свайму ўлюбёнцу рука Смерцi. Прэзiдэнт-Пацыент ЛЁГ НА ДНО.

Але нягледзячы на гэта ў галовах людзей заставаліся зерняты садамазахізму,
"ОБЫКНОВЕННЫЙ САДИЗМ"

Гэты быў той садамазахізм, які азначае імкненне да ўлады над усім: і над людзьмі, і над абставінамі, і нават над надвор'ем і зменай пары года. Самае ж прыкрае ў садамазахізме тое, што ён імкнецца падпарадкаваць сабе веру, каханне, свабоду. Пры гэтым садыст знішчае веру і каханне, а свабоду ператварае ў кайданы раба. Але гэта для нармальных людзей. Мазахіст, у якога ўзнікае сапраўднае каханне, аддаючы сябе ў рабства, таксама забівае гэтае боскае пачуццё. Замест сутворцы кахання ён ператвараецца ў паслухмянага слугу і магільшчыка кахання.

Садызм не валодае толькі адной уладай - над самім сабой. Над поўным садыстам уладарыць толькі Смерць. І садыст сам заўжды з задавальненнем падпарадкоўваецца сіле і не лічыць гэта падпарадкаваннем. Ён апраўдвае свой стан уласным памкненнем дапамагчы таму, каму на самой справе падначалены, апраўдвае нейкімі звышмэтамі, служэннем ідэі, такой, напрыклад, як "объединение славянских народов". А самая вялікая сіла для садыста ў Смерці. Найвялікшую асалоду садыст атрымлівае ад валодання вераю людской, пачуццямі і адпаведна лёсам людзей і іх жыццём. Калі ж нехта не падначальваецца, то садыст пужае, наганяе страх пагрозамі ці рэпрэсіямі. Калі не дапамагае і страх, то такі чалавек імкнецца падначаліць сабе нескаронага тым, што адбірае ў яго жыццё - забівае. непакорнага. Гэткі садызм, як імкненне да неабмяжаванай улады, спалучаецца са СТРАХАМ. Не, не страхам смерці, які ўласцівы любому нармальнаму чалавеку, а СТРАХАМ упусціць уладу.

САДЫЗМ -- гэта рыса-пярэварацень. У дачыненні да ўсяго, што знаходзіцца па-за садыстам, ім валодае толькі пачуццё імкнення да абсалютнай улады над усім. У дачыненні да сябе садыстам валодае СТРАХ. Гэта і страх непадпарадкавання, і страх адзіноты, і страх асуджэння сябе сваім іншым "Я", а калі яго няма, страх абуджэння свайго іншага "Я". Садыст баіцца сваіх іншых "Я", бо з імі не толькі прыйдзецца дзяліць уладу, а калі-нікалі і аддаць яе сваім іншым "Я". Вось чаму садыст баіцца кахання! Каханне нараджае ў чалавеку іншага -- больш творчую і самаадданую асобу. Гэтага нараджэння ў сабе творцы і баіцца садыст, бо такое нараджэнне азначае ягоную смерць!

Страх непадпарадкавання; страх таго, што садысту не будзе падпарадкоўвацца ці чалавек, ці ягоная воля, ці пачуцці ўзнікае таму, што адзінае ўяўленне сілы ў садыста -- гэта сіла ўлады, сіла прымусу, сіла страху. І калі ўлады няма, то такі чалавек адчувае сябе бяссільным і бездапаможным. А калі садыст не здольны прымушаць ці выклікаць страх, дык ён ператвараецца ў мазахіста.

Сіла ўтварэння жывога, творчасці кахання такім невядомыя. Страх у садыста выклікае і ўзнікненне ў ягонай душы сапраўднага кахання яшчэ і таму, што яно не падначальваецца ўладзе сілы і не імкнецца падначаліць сабе сілай. Каханне для садыста незразумелае, бо патрабуе сілы чалавечыя скіраваць на творчасць, на дапамогу ў творчасці каханаму. Садысты не здольныя да творчасці. Бо маючы адну "прямую извилину", немагчыма ўлічваць шматаблічнасць жыцця, умець аналізаваць і выбіраць са шматлікіх праяў жыцця яго найбольш жыццяздольныя часткі. Садыст да таго ж, калі прыходзіць да яго сапраўднае каханне, баіцца, што яго невядомая сіла цягне падначаліцца не чалавеку, а боскаму пачуццю, служыць творчасці, самому ператварацца і спрыяць ператварэнню каханай. А садыст па сваёй прыродзе можа толькі ператвараць вакол сябе рэчы і чалавечыя пачуцці, каб авалодаць імі. Яшчэ дзеля падпарадкавання чалавечых пачуццяў ён можа імітаваць розныя функцыі, надзяваць маскі, каб стварыць у людзей веру, надзею, любоў у сабе, да сябе.

Вось чаму ідалаізаваны прэзідэнт рыдаў, калі дэпутат С. Антончык чытаў даклад па карупцыі ў камандзе прэзідэнта на сесіі Вярхоўнага Савета. Тады прэзідэнт адчуваў, як на вачах сотняў людзей пад тэлекамерамі ён ператвараецца з суперідала са шматлікімі маскамі: АБАРОНЦЫ, УЛАДАРА, СТВАРАЛЬНІКА, ТЭРМІНАТАРА, АСКЕТА, СУМЛЕННАГА, -- у ВОРАГА, пахана банды. Ён адчуў, як упускае, траціць ўладу над ВЕРАЮ ў сябе -- суперідала-выратавальніка ў душах мільёнаў людзей, а з вераю губляе і ўладу над імі і жыццёвую моц. Прыпыніць даклад Лукашэнка не мог, бо прадэманстраваў бы ўсяму свету свой страх. Тады прэзідэнт упершыню за шмат год заплакаў! Яму ў той момант лепей было б памерці і выратавацца ў Смерці, бо ён тады не мог нават выратавацца, збегчы ў выратавальны стан мазахізму. У тыя імгненні ён не мог быць ужо і не садыстам, і не мазахістам. Гэта быў момант сацыяльнай смерці. Лукашэнка адчуваў такі боль, які бывае ў чалавека, з якога здзіраюць скуру. З яго сапраўды "здзіралі скуру" станоўчага ідала, і на тым самым месцы нарастала скура жудаснага ідала-пачвары, якую бачылі ўсе. Ад гэтага душэўны боль узмацняўся да неверагоднай моцы.

У суперідала тады была магчымасць адцурацца ад свайго садамазахіскага характару, змяніцца. Трэба было толькі пакінуць пасаду Прэзідэнта і пайсці ў адстаўку, як робяць гэта прэзідэнты з нармальнай псіхікай. Але гэты не мог пакінуць тых, хто пакланяўся яму як суперідалу, тых, хто сілкаваў яго сваёй вераю, надзеяй, любіў яго. Ён, калі б пакінуў сваіх ідалапаклонцаў, можа, нават захварэў і хварэў бы вельмі цяжка.

Прыкладна такія ж пачуцці валодалі шмат кім з простых расіян і палітакаў. Кожны з іх на пытанне, які з народаў ён найбольш паважае, адказваў -- беларусаў, і практычна кожны дадаваў: "Мы их очень любим! Они такие покладистые, гостеприимные, послушные. С ними всегда приятно иметь дело". Такая "любовь" рускіх толькі ўзмацняе іхні садызм. Робіць яго яшчэ больш жудасным і небяспечным як для беларусаў, так і для саміх рускіх.

Беларусь стала аб'ектам шчырага эксперыменту. Расіяне з менталітэтам падпарадкавальнікаў-садыстаў некалькі стагоддзяў залівалі крывёю Беларусь, каб падначаліць сабе дзяржаву і людзей (тое, што палітыкі называюць імперскасцю, ёсць нешта іншае, як характэрная рыса менталітэту цэлага народу -- расійскі садызм). З беларусаў спрабавалі рабіць мазахістаў. Вольналюбівых знішчалі. Тым, хто скараўся, давалі "прыгожыя", "лагодныя" мянушкі: талерантныя, памяркоўныя, рахманыя, разважлівыя...

І шклоўскага ідала расіяне (Бори-Вани) таксама ставілі на кіраванне Беларуссю, рэалізуючы імкненне "прямой садистической извилины" расейскага менталітэту, як працягу сусветна вядомай пачварнай хваробы, якая зацягнулася на стагоддзі.

Пасля таго, як распалася Расійская імперыя пад назваю СССР, пасля адыходу ад Расіі больш дзясятка краін у галовах у расіян утварыліся дзіркі, як у галаве ў шклоўскага ідала, калі Смерць выразала з ягонай галавы кулю. Гэтыя дзіркі імперская прапаганда ператварыла ў "прямые извилины садизма-страха". Гэтыя звіліны балелі мацней за боль ад любой звычайнай чалавечай хваробы. Асабліва моцна балела "белорусская дырка", бо гэтая частка сацыяальнага цела расіян лічылася імі даўно сваёй. Гэта была незвычайная частка цела! Для расіян не існавала дзяржавы Беларусь. Яны ператварылі краіну ў пустэчу яшчэ некалькі стагоддзяў назад, калі спалілі квітнеючыя гарады, пазабівалі людзей. А пасля таго, як у такую ж пустэчу расіяне ператварылі галовы большасці беларусаў, замяніўшы іх самасвядомасць, адабраўшы мову, частка сацыяльнага цела расіян пад назваю "Белоруссия" пачала успрымацца імі не як "нешта", а як "нішто": як акно ў Еўропу ды калідор, як труба ды дарога, як палігон ды шчыт. Адзінае ўспрыманне "Белоруссии" як "нечагась" было звязана ў расіян з уяўленнем пра яе жыхароў як гарматнага мяса -- салдат, як сваеасаблівых жывых куль, якія можна пасылаць куды захочаш і якія паляцяць на "антэях-анах" у розныя Афганістаны. І што дзіўна, калі жывыя беларускія кулі вярталіся да бацькоў у цынкавых трунах, у галовах у расіян не адчуваўся боль, наадварот, памяншаўся!

Вось такой краінай-дзіркай з людзьмі -- жывымі кулямі і паставілі расіяне кіраваць чалавека з адзінай "прямой извилиной садизма-страха" ў галаве.

Нягледзячы на шматлікія абразы, якімі шклоўскі ідал пасыпаў галовы кіраўнікоў Расіі, яны цярпелі. Чаму? Відавочна, кіраўнікі Расіі, як сапраўдныя мазахісты, мелі сваю асалоду ад абраз шклоўскага ідала! Такую самую, якую яны мелі, назіраючы, як іх "псіхалагічны працяг і двайнік" імкнецца згвалціць беларускую нацыю. Для расіян гвалтаванне Беларусі Лукашэнкам, яго гратэскныя і камічныя з пункту гледжання нармальнага чалавека ўладныя крокі, былі асалодай душы, сапраўдным псіхатэрапэўтычным сеансам.

Расіяне з іх садыстычным менталітэтам перажылі жудасны шок, калі ўсвядомілі, што ад іх падпарадкавання збеглі былыя слугі-краіны. Потым было лячэнне -- расстрэл Белага дома. Гэтая крывавая акцыя ўспрымалася нармальнымі людзьмі як крывававе злачынства, а большасцю расіян, як праява моцнай рукі кіраўніка краіны. Потым настаў шок ад "уцёкаў" Чачні. А калі крывёю і дыпламатыяй Ічкерыю прывязалі да "матушкі", рассіяне зноў ажылі. Кроў, трупы і слёзы маладых расіян і іх мацярок зусім не засмучалі садыстычную большасць расіян. Іх гэта хвалявала значна менш, чым нават нявыплачаныя заробкі.

І вось новы псіхатэрапеўтычны сеанс - далучэнне Беларусі. Яно нечакана для тых, хто паставіў і ставіў на садыста-інтэгратара, выклікала такі прыступ у мазгах "простых" расіян, што яны "возжелали видеть своим властителем" шклоўскага ідала. І сам ідал, які пачаў губляць на Беларусі веру сваіх прыхільнікаў, адчуў нечалавечую прагу да сілкавання вераю мільёнаў расіян. Расіяне прагнулі далучыць сабе Беларусь. "Простые" расіяне да таго ж прагнулі падпарадкаваць сабе, зрабіць сваім слугой шклоўскага ідала, а пасля гэтага аддацца яму, як сапраўдныя мазахісты, аддаць яму сваіх дзетак як "пушечное мясо" для новых інтэграцыйных авантур. Што можна было супрацьпаставіць гэтаму на першы погляд фантастычнаму вар'яцтву?

Боль любові. Там, дзе ёсць нармальныя людзі, немагчыма ўсталяваць рэжым садызму. Яны могуць імітаваць падпарадкаванне, цярпець да пары да часу, але потым... адбудзецца выбух -- пачнуцца стрэлы, паляцяць кулі.

Моцны боль адчувалі сапраўдныя беларусы, калі вынішчалася мова, культура, ганьбавалі беларускую нацыю, а з іх -- абаронцаў -- праз радыё і тэлебачанне рабілі фашыстаў, ідалаізавалі ў ворагаў народу. Пры гэтым ідалаізаваны прэзідэнт -кат даваў інтэрв'ю пра незалежнасць, суверэнітэт, спрабаваў нават размаўляць па-беларуску, ужываючы словы пра любоў да радзімы і пра патрыятызм. Ішоў цынічны здзек. Такі здзек выклікае пачуццё помсты ў любога нармальнага чалавека, а тым больш у нацыяналіста.
"НЕВИДАННОЕ МИРУ ГОСУДАРСТВО"

Убачыў Гервасій Выліваха на экране сканера, як на месцы прэзiдэнцкага палаца ўтварылася багна з бурбалкамi. Пасярэдзiне багны на тым месцы, дзе толькi што знiк прэзiденцкi Палац, раптам узнiкла Ладдзя Роспачы. З яе бяздушнымi вачыма на горад пазiралi жывыя трупы-лялькi. Гэта былі дэпутаты з палаты - "вшивые блохи". Яны сядзелi прыкаваныя дэкрэтамi i ўказамi да вёслаў. Побач з кожным стаяў амапавец i бiў дубiнкай па галаве, задаючы рытм вёслам.

Вертыкальшчыкi вертыкальна вiселi на рэях па ранжыры.

На капiтанскiм мастку па-вар'яцку рагатала лялька "шклоўскi iдал". Над ёй вiсеў сцяг Пацыента "Закат над балотам" i побач гойдалася лялька "Надзьмуты Презiдэнт". Лялька была з механічнай заводкай і крычала: "Я еще вернусь! Я не умру, пока будут живы дурные белорусы".

Раптам з-за хмары вылецела Смерць i перад тым як нырнуць побач з ладдзёй, ухмыльнулася на iмгненне Гервасiю. Смерць падхапiла ладдзю i пацягнула яе на дно ўслед за палацам, утварыўшы велiзарную варонку, якая пасля самкнулася.

Выліваха вельмі захацеў даведацца, куды ж гэта Смерць пацягнула Ладдзю роспачы з вертыкальшчыкамі, ды зацікавіў яго лёс уладарнага Палаца. Гервасій скіраваў кампутарны сканер у глыбіню Санта-Балота.

На экране было відаць, як уладарны Палац, які куля закруціла ў сваей віхуры, імкліва наблізіўся да дна, прасвідраваў яго і патрапіў у "Невиданное миру государство" якраз на цэнтральную плошчу з назвай "Свобода от независимости". Палац стаў пасярэдзіне плошчы і яго тамтэйшыя прынялі за дар Усявышняга ды назвалі помнікам "Независимости от свободы". Палац той перад знікненнем у Санта-Балоце Лука-ПШЫК сваім "стрэлам" ператварыў у "гигантскую бочку с дерьмом". І тамтэйшыя назвалі яе "аплотам дерьмократии" наладзілі паломніцтва да "дару свыше" з усіх куткоў "Невидимого миру государства". Яны на каленях падпаўзалі да "бочки"-помніка і, каб захаваць "незабываемые впечатления" лізалі "бочку с дерьмом" з асалодаю ды прыцмокваннем і ўдыхалі яе пах. Яны звыкліся атрымліваць "от соседнего государства-брата бесплатный газ" і жыць па прынцыпу "на халяву и уксус сладок".

А вертыкальшчыкі-лялькі, як паказаў сканер, паселі ў тамтэйшым уладарным Палацы, як спецыялісты вышэйшай кваліфікацыі і пачалі кіраваць быццам жывыя. Было бачна, што нейкі "кукловод" накіроўвае ім загады па нейкіх шнурах, падобных на тэлефонныя, толькі шнуры тыя прымацаваныя не толькі да вушэй, але і да рук, і да ног, і, нават смешна сказаць... ну самі ведаеце да чаго -- да маленькай вертыкалі.

Уражаны Вылiваха задумаўся.

ШТО Ж НАМ РАБIЦЬ?

У ЯКІМ САНТА-БАЛОЦЕ IДАЛА

З "НЕВИДАННОГО МИРУ ГОСУДАРСТВА" ЎТАПIЦЬ?

А МОЖА ПУДЗIЛА ЯГОНАЕ СПАЛIЦЬ?

КАЛI МНОГIЯ ЛЮДЗI IДАЛА БАЯЦЦА,

ПСЕЎДАIНТЭЛIГЕНЦЫЯ ПРАЦЯГВАЕ ПРАСМЫКАЦЦА,

А СУМЛЕННЫЯ БЕЛАРУСЫ ТОЛЬКI АБУРАЦЦА.

Над усiм, што адбываецца ў Беларусi,

Ўсяму свету застаецца РАГАТАЦЬ.

Зацюканым беларусам -- ПЛАКАЦЬ ДЫ СТАГНАЦЬ.

А ЯК ЖА БЫЦЬ ТЫМ, хто хоча ЛЮДЗЬМI ЗВАЦЦА?

З дапамогай сканера Гервасій імгненна адшукаў Настачку. Як толькі знік уладарны палац і прыпынілася выпраменьванне садамазыхізму, так служкі-ахоўнікі адпусцілі дзяўчыну. Яны ішлі па горадзе і дзівіліся. З усіх дамоў людзі выносілі дурызатары і складвалі ў штабелі. На кожнай плошчы ішоў мітынг дзе вялася дыскусія, што рабіць з дураправодам. Адны прапаноўвалі дэмантаваць. Другія - выкарастаць, прагнаўшы з краін Вялікай Мудрасці ў Дурландыю мудрагелісты газ, а каб не плаціць за яго браць за арэнду мудраправода мудрасцю.

Кожны дзень на цэнтральнай плошчы збіраліся пенсіянеры з партрэтамі ЛукаПШЫКА апярэзаныя чорнымі стужкамі. Перад імі выступаў адзін і той жа прамоўца. Ён абяцаў правесці з Галандыі малакаправод, запампаваць яго замест кіслаты ў роў на мяжы і адтуль пракапаць малочныя рэкі да кожнага горада. А кісельныя берагі трэба ўзяць у краіне Вялікай Дурасці, а таму не трэба адмаўляцца ад інтэграцыі з імі. І тады кожны пенсіянер атрымае бясплатнае малако ды кісель. У кожную кватэру гэты прамоўца абяцаў паставіць яшчэ два кранікі і разам з гарачай і халоднай вадой падаваць у кватэры піва ды віно. Іх ён збіраўся правесці пасля інтэграцыі з Германіяй і Францыяй.

-- Лозунг дня! Крычаў прамоўца:

ДОЛОЙ ДУРОПРАВОД! ДА ЗДРАВСТВУЕТ ВИНОПРОВОД!

Тут жа маладыя хлопцы рабілі бізнес. Яны абменьвалі ў пенсіянераў іх прыватызацыйныя чэкі на відэякасеты з выступамі ЛукаПШЫКА.

Шмат дзе было бачна, як людзі цягнулі ў хаты седалы для ўнітазаў. Па горадзе паўзлі чуткі, што тыя, хто будзе мець гэтыя седалы, не будзе плаціць за камунальныя паслугі, прынамсі, за адвод каналізацыі.

Гервасій патлумачыў Настачцы, што зараз адбываецца ў краіне.

Апазiцыя падзялiлася на два лагеры. Лiдэры грамадскага руху "Дураадвод за народ" абвiнавацiлi лiдэраў антыдурацкай партыi ў тым, што яны ўсе тайныя агенты i стаўленiкi краiны Вялiкай Дурасцi. Дураадводаўцы прынцыповым праграмным патрабаваннем зрабiлi тэсцiраванне на ДУРАМЕРЫ ўсiх кандыдатаў у прэзiдэнты i ў дэпутаты.

Лiдэры антыдурацкай партыi прынцыповым праграмным палаженнем зрабiлi два тэзiсы:

1. Усе лiдэры антыдурацкай партыi ёсць генii;

2. Кожны чалавек, якiм бы дурнем цi вар'ятам нi быў, мае права на роўных удзельнiчаць у канкурэнтнай барацьбе на рынку эканамiчным цi палiтычным.

Раптам перад Гервасiем i Настачкай узнікла Смерць. Выліваха не пазнаў яе. Перад ім стаяла "суперстар". Смерць зрабіла сабе пластычную аперацыю. Шкілет абцягнула штучнаю скураю з іскаркай, пад якою замацавала біямасу ў форме высокіх грудзей, пругкіх ягадзіц. Верхнія і ніжнія вусны зрабіла ў форме двухпялёсткавай ружы. У вачаніцы ўставіла кампутарныя дысплеі, якія свяціліся тым колерам, які падабаўся суразмоўцу. Нават голас змяніла Смерць, і ў ім загучалі сексуальныя вібрацыі, якія могуць падняць нават нябожчыка. І толькі па змесце прамовы і ўпэўненасці можна было зразумець, што перад табою Смерць.

Яна какетліва ўсміхнулася і пачала строіць вочкі, як робяць гэта путаны. Спачатку зазірнула проста ў вочы Гервасію, пасля ўбок з лёгкім нахілам галавы, зноў на Гервасія, але на гэты раз прабегла вачыма па яго твары ўніз і спыніла позірк паміж ягоных ног і, быццам саромеючыся, стрэльнула вачыма ўгору і тут жа ў зямлю. Можа Гервасій і паверыў бы ў сексуальныя намеры суперзоркі, калі б яе вочы "стралялі" з жаноцкай хуткасцю. Але было не так. Вочкі суперзоркі стралялі з хуткасцю аўтамата і ўся калясексуальная гульня Кашчавай выглядала камічна. Відаць кампутар у чэрапе ў Кашчавай быў наладжаны на іншапланецяніна і пераключыцца на людзей Смерць забылася. Імгненна замераўшы нулявы секспатэнцыял патэнцыяльнага партнёра, Смерць перабудавала размову. Кашчавая "суперстар" мовiла:

-- Ну што, здаешся? Бачыш, якія прыдуркi гэтыя твае сучасныя беларусы?

Адны самi да мяне iдуць i кажуць, што лепей памерцi, чым так жыць! Другiя ў чарнобыльскую зону на сваю пагiбель едуць. Трэцiя без лекаў памiраюць, але iдалу давяраюць. Чацвёртыя жывуць-спяць, як загiпнатызаваныя. Пятыя служаць майму Пацыенту-Рэзідэнту, хоць ён з iх здзекуецца.

А Прэзiдэнта-Пацыента я ўсё ж выратавала ад боскай кары -- не дала яму памерці чалавекам, як задумаў Бог. Каб гэта адбылося, дык ужо ніколі не ўдалося б ажывіць труп. Я ж паспела ператварыць яго зноў з чалавека ў iдала i, калi спатрэбiцца, дастану яго з багны, удыхну смертаноснае жыццё i "вперед к победе ленинизма-сталинизма-коммунизма и лукашизма-дебилизма!" Так што прайграў ты, Вылiваха. Нiчога вы, беларусы, не можаце. Усе вырашаецца без вас, дурняў. На зямлi за вас вырашае Еўропа i Расiя, а на небе за iх i за вас вырашаюць Бог, д'ябал, i я -- асабiсты куратар Беларусi ад д'ябла. А ў душах вашых за вас вырашаюць вар'яты. Моваю вашай валодаюць дурні неадукаваныя. Праз мову мы і круцім-верцім вамі, як захочам. А хочам мы вас знішчыць, каб усім народам даць урок - паказаць, хто гаспадар на зямлі, і якія каштоўнасці найвышэйшыя ў свеце.

Кахання няма. Яго выдумалі некаторыя вар'яты, ды нацыяналісты. Самая галоўная радасць -- гэта адчуванне таго, што ты падначальваеш сабе людзей, ці падначальваешся свайму пачуццю сілы. Шчасце -- бачыць страх у вачах людзей!

Слухаў Выліваха споведзь Смерці і ўспамінаў сшытак маці, ды расказы дзеда.

У сшытку падрабязна апісвалася, як выхоўваўся шклоўскі ідал.

Яго выхоўваў дзядзька, які меў жудасны характар. Амаль кожны дзень на вачах у ідальчыка да крыві біў сваю жонку. Сваіх дяцей не меў. Даволі часта без усялякай прычыны мог забіць кацяня ці сабаку. Даставалася за імгненнае невыкананне яго загадаў і пляменніку. Дзеці суседзяў таксама здзекаваліся з ідальчыка, бо рос ён прыдуркаваты. Так з дзяцінства і сфармаваўся ягоны характар, з вылегчанымі чалавечымі пачуццямі і бязмежным садызмам. Калі ажаніўся ідал, цешча шмат сілы паклала, каб перарабіць бязлітаснага ідала ў чалавека, але сама дзяржаўная сістэма тады, як з канвеера выпускала ідалаў, вялікіх і малых.

Быў у жыцці ідала выпадак, калі ён мог прыпыніць сваю дэградацыю і пачаць ператворацца ў звычайнага чалавека-грамадзяніна. У краіне пачаліся пераўтварэнні, шмат хто з людзей паверыў, што можна пазбавіцца ад абдымкаў Смерці і яе паслугачоў. Вера людская так захапіла ідала, такія абудзіла ў ім пачуцці, што ён сам паверыў у сваё высакароднае чалавечае прадвызначэнне. Паверылі ў яго і самыя шчырыя і прадбачлівыя людзі тагачаснай краіны. Але ідал на тое і ідал, што нават шчырыя чалавечыя пачуцці, калі іх зашмат і яны моцныя -- ці то гэта любоў, ці то надзея, ці то вера, ці наадварот -- нянавісць, злосць, усё роўна знішчаюць чалавечы пачатак у любым ідале і ператвараюць яго ў суперідала. Ён пачынае сілкавацца чалавечымі пачуццямі, як сілкуецца імі Смерць.

А гэты атрымаўся такі выбітны, што страціў розум і мазгі і даволі рана акамянеў канчаткова. Выраз "А ну яго ў балота" кожны день прыносіў яму прысуд ад нармальных людзей і ў рэшце ён туды і трапіў. Ідал на пачатку свайго жыцця пастаянна камусьці саступаў, затое потым вечна кудысьці ўступаў, так і трапіў ў балота. Там яму Смерць вымочвала мазгі, потым, дастаўшы з багны, Смерць тыя мазгі сушыла. І калі Смерць паставіла яго кіраваць "Невиданным миру государством", у ім ужо не было нічога чалавечага.
СВЯТА СМЕХУ

Калі Смерць, спрабуючы выклікаць у Вылівахі Страх, скончыла свой прысуд беларусам, слова ўзяў Вылiваха:

-- А што, Смерць, скажаш, калi i я, Шчыры Беларус, вазьму куратарства над сваім Домам!? Мы ўсе разам пачнем са шклоўскага iдала смяяцца. Ён тады пачне трэсцiся ад злосцi i разваліцца на кавалкi. I прачнуцца ад нашага смеху беларусы. I разбурыць СМЕХ у свядомасцi людзей СОН i СТРАХ, i разбудзiць у людзей розум. Тады IДАЛ-ЦУДАТВОРЦА ператворыцца ў пудзiла гароднае, у блазна, а беларусы пачнуць

ЗМАГАЦЦА,

КАБ

НАШ ДОМ -- БЕЛАРУСЬ

ПАЗБАВIЦЬ АД ПРЫДУРКА ДЫ ВАР'ЯЦТВА.

А калi пераможам, дык чалавека-iдала не будзем тапiць у багне. Прэзідэнта-Пацыента змесцiм у палату i пачнем лячыць, бо любога чалавека-садыста, нават таго, які ледзь не стаў ідалам, можна лячыць.

А шклоўскага балвана паставiм, як статую смеху -- першую за ўсё iснаванне Беларусi. Сцены пастамента зробiм сценамi СМЕХУ, на якiх кожны зможа пакінуць анекдот пра беларуса. Мы прызначым свята СМЕХУ з сябе на той дзень, у якi паддалiся ачмурэнню i выбралi прэзiдэнтам Пацыента. А дзень перамогi над iдалам зробiм святам Вызвалення ад ачмурэння. КУЛЯ смеху знішчыць любога ідала - разваліць яго на кавалкі.

Ты ж, Кашчавая, ведаеш, што Смеху баіцца нават той, хто нічога не баіцца. Ад злосці ідал пачне трэсціся і развальвацца. А можа сам пачне смяяцца і таксама на кавалкі разлятацца. Няма паратунку твайму ўлюбёнцу, Кашчавая!

Смерць здрыганулася ад прадчування новай паразы ад шчырага беларуса.

І як за саломінку ўхапілася за афіцыйныя даты.

Чамусьці голасам Антановіча Смерць завішчала:

-- Президент, выполняя волю народа, перенес день Независимости, и никто не вправе это изменять. А день смеха у нас общий с братской Россией -- 1 апреля! И никто не вправе смеяться в другие дни года!

Выліваха зарагатаў і сказаў, як адрэзаў:

-- А мы свята Смеху перанясём на тыя дні, калі людзі паддаліся ачмурэнню і выбралі прэзідэнтам Пацыента! Святкаваць будзем дзесяць дзён, у два туры, як і выбіралі. Пачнем у дзень, калі быў першы тур, а скончым у той дзень, калі адбыўся другі. Пайшлі Кашчавая на плошчу Незалежнасці. Там сёння першы дзень свята.

На плошчы Незалежнасці насупраць картавага ідала, што разгаспадарыўся на галоўнай плошчы рэспублікі, паставілі ідала вусатага-хрыпатага. Яны глядзелі адзін аднаму ў вочы і адзін аднаго ачмуралі. Аснову помніка вусатаму зробілі з дрэва-ствала з абсечанымі сукамі.

Выліваха ўручыў Кашчавай праграмку:

-- Глядзі, Смерць, на "КУЛІ ДЛЯ СВАЙГО ПРЭЗІДЭНТА".

На вокладцы было напісана:

КУЛЯ НА ПРЭЗІДЭНТА

ЛАДДЗЯ РОСПАЧЫ Ў САНТА-БАЛОЦЕ

ЦІ

ЯК ЛЮБІЦЬ ПРЭЗІДЭНТА

1. ФЕРМА

2. МАСКАРАД

3. ФЕЕРЫЯ
ФЕРМА

Свята Смеху пачалося прамовай ідала-старажыла:

-- "Интеллектуальные силы рабочих и крестьян растут и крепнут в борьбе за свержение буржуазии и её пособников, интеллигентиков, лакеев капитала, мнящих себя мозгом нации. На деле это не мозг, а говно..."

(Полн. Собрание соч. 5-е изд. т. 51, стр 48.)

Пасля прамовы Ільіча на плошчу вылятае салавей і пачынае выводзіць свае рулады пра каханне. Скончыўшы песню, салавей пралятае над помнікам вусатаму ідалу і пускае развітальную кроплю. Яна падае на "Локан страсці". Стары ідал кажа маладому:

-- Вот вы тут стоите, потому что не смогли этих соловьев переловить и в клетки засадить! А мы своих и изловили, и посадили, и распяли и расстреляли!

Вусаты ідал:

-- Вот она дерьмократия! Эти интеллигентики всегда сначала песни поют, а потом на голову гадят! Хорошо, что коровы не летают!

Размову ідалаў раптоўна перабівае нечы роў. На плошчу вылятае эскадрылля крылатых кароў. Гнедкі, якія вызваліліся ад калгасна-саўгаснага вертыкальнага прыгнёту, набылі другое дыханне, і ў іх выраслі крылы. На чале эскадрыллі ляціць прэзідэнцкая карова Мілка. Каровы пікіруюць на мемарыял і дэманструюць дакладнасць і шчодрасць ляпёшкамятанняў. На "Локан страсці" і на сусветнавядомую кепку трапна падаюць доказы сытнага жыцця вольных кароў.

Ляпёшкі паэтычна планіруюць, вальсуюць у паветры, паступова набліжаючыся да галоў ідалаў. І кожны з радасцю адзначае, што ляпёшкі гэтыя ў выглядзе былога дзяржаўнага герба. Розныя пучуцці валодаюць шклоўскім ідалам. З аднаго боку, ён хоча прыняць на галаву твор сваёй хваравітай фантазіі, але ж, з другога боку, яго розуму хапала, каб зразумець, што "говно, как говорил Великий Ленин, оно и есть говно".

Картавы, "брезгливо отряхивая с кепки навоз", з укорам звяртаецца да вусатага:

-- Что же вы, батенька, наделали? Какой из вас президент? Чем вы можете управлять, если вы ни с соловьями, ни с собственной коровой совладать не можете?!

На што вусаты адказвае:

-- А вам-та какая разница, как стаяць? Такую парцию саздали, што пра неё народ так и гаварыт --- вечно ты куда-то ўступиш: то ў гаўно, то ў парцию!"

Народ смяецца, а слова на трыбуне ў гэты час, зыходзячы з дэмакратычных прынцыпаў, прадастаўляецца прадстаўніку апазіцыі, ад славяністаў-сабарыстаў ды шклоўскага ідала камуністам. Яны хуценька праводзяць рытуал "омовения" ідалаў, прыбіраюць вакол сваіх святых і выступаюць па рэгламенце з кароткай прамовай:

-- Мы переживаем самый мрачный период в истории Великого славянского государства! Власть в стране захватили жидомассоны и западники. Сбылась вековая мечта белорусских евреев и их западных покровителей. Осуществился коварный план еврея Марка Шагала из-под Лиозно. Коровы по его плану, как мрачные тучи, покрыли светлое белорусское небо и издеваются над нашими святынями -- гадят на их головы.

Славяноненавистники, по замыслу художника, замаскировавшегося под ВРАГА, хотели после славной революции 1917 года всех наших людей отправить на небо, чтобы они не строили светлое будущее, а витали в облаках. Какое изощренное коварство! Но им это не удалось! Могучие цепи диктатуры пролетариата намертво сковали самый передовой отряд прогрессивного человечества! Цепи, которые нам ни за что нельзя терять, не позволили народным массам обрести загнивающие крылья либерализма и свободомыслия и разложить советского человека. Мечта поэта -- "гвозди бы делать из этих людей, в мире бы не было крепче гвоздей" -- стала явью.

Враги, в том числе и в России, всё время жаждали трагедии белорусского народа, пытаясь устроить нам интеллектуально-моральный геноцид под кодовым названием "Горе от ума". Не вышло! Мы спасли народ от этого ужасного горя!

Тем дуракам, которые хотели взлететь, оторваться от народа и спалить свои крылья в лучах славы, мы заботлимо подрезали крылья! Тем, кто страдал от изобилия ума и болезненного желания им поделится, мы устраивали счастье молчания, подрезая языки и тиражи, и проветривая мозги дырками куропатских пуль.

Когда дело Октября оказалось на грани краха, мы нашли идеального кандидата в президенты. У него никогда не было крыльев, он не знал горя, которое испытывают интеллигенты от своего ума, и мог стоять как стена, а когда надо -- как столб, а если требовал народ,-- то и как истукан. Однако евреи не дремали. Коварный план Шагала, из Лиозно, чуть не прервал стремительный взлет на вершину вертикали нашего избранника. Вот пуля пролетела и... ага! Наш избранник увернулся, и более того: подставил под вражескую пулю, отравленную ядом ненависти, поганый мерседес загнивающего Запада! Тогда мы победили.

Но Враги оказались более коварны, чем мы ожидали! Они сконцентрировали в своих руках все силы и деньги мирового сионизма-американизма. Их проискам нет предела. Они не смогли одурачить людей и заставить их жить как в полете. Зато им удалось одурачить буренок и приделать им крылья! Они смогли обратить в свою национальность даже самую славянистую корову бывшего СССР - президентскую корову Милку! Им не удалось застрелить Пациента и вот сейчас враги с помощью вражеских коров отлили пули из дерьма и морально убивают нашего Президента!

СМЕРТЬ ВРАГАМ СЛАВЯНОФАШИЗМА!
ПОДРЕЖЕМ КРЫЛЬЯ СОВХОЗНЫМ СЕРПОМ
ЛЕТАЮЩИМ КОРОВАМ И ВИТАЮЩИМ В ОБЛАКАХ ИНТЕЛЛИГЕНТАМ!
ОТОБЪЕМ ПРОЛЕТАРСКИМ МОЛОТОМ ЯЗЫКИ НАЦИОНАЛИСТАМ!

А на плошчу выходзяць новыя ўдзельнікі свята. Нястройнымі шэрагамі ідуць дрэсіраваныя бараны і быкі. Яны вельмі адрозніваюцца ад сваіх продкаў - ужо могуць разбіраць сэнс слоў. Праўда, толькі некалькіх. Нешматлікія прыхільнікі шклоўскага ідала, ведаючы, што цяпер будзе адбывацца, кідаюцца да помніка картаваму і пішуць на пастаменце крэйдаў буйнымі літарамі: "Если ты за Лукашенку, бейся лбом об эту стенку!". Прыхільнікі ж картавага тым часам кідаюцца да помніка шклоўскага ідала і абгортваюць чырвона-зялёнымі сцягамі яго аснову - дрэва-ствол з абсечанымі сукамі. Паміж прыхільнікамі ідалаў узнікае кароткая бойка на пацеху грамадзян, але яны тут жа разбягаюцца, бо на іх ужо нясецца статак бараноў і быкоў. Адны пачынаюць біцца ілбом аб пастамент Леніна. Другія кідаюцца на чырвоны сцяг, які застаўся ў іх у памяці як напамін пра галоднае дзяцінства, калі іх на фермах замест травы і сена кармілі палітінфармацыямі. Трэція пачынаюць жаваць зялёную частку сцяга, пераблытаўшы яе з травою. Гэтым яшчэ можна вешаць лапшу на вушы, карміць байкамі. І грамадзянам вызваленай Беларусі, і іхнім дзецям дэманструюць, якімі былі калісьці людзі ў краіне.

Перад наступным нумарам пастамент кожнага ідала абкладваецца сенам, і хутка ўжо ідалы стаяць, быццам на стагах сена. Да іх пад'язджаюць "скотовозы", дзверы адчыняюцца насупраць прамежку паміж двума ідаламі, і па сходнях збягаюць аслы. Яны кідаюцца паміж ідалаў і пачынаюць круціць галовамі то да вусатага, то да картавага. Праз некалькі хвілін аслы падаюць, бо ў іх пачынае кружыцца галава.

Потым на плошчу выходзяць дрэсіраваныя парсюкі. Яны навучаныя ідалавай мове і могуць спрытна капаць пад кіраўніцтва. Свінні і парсюкі адыгралі сваю станоўчую ролю пры звяржэнні ідала і наблізілі свята вызвалення ад ідала і ягонага ачмурэння. Парсюкі пачынаюць рохкаць: "Хру-Лу!", "Хру-Лу!" і капаць пад копіямі ідалаў, а з іх дрэсірованых дупаў вылятала другая палова прозвішча прэзідэнта "ПШЫК-ПШЫК"

Выйграе тая свіння, якая хутчэй заваліць ідала.
МАСКАРАД

На плошчу выходзяць... пні! Гэта ідуць акторы, апранутыя ў форму пянькоў. Дыктар расказвае дзецям, што пні - гэта сімвал вертыкальшчыкаў, якіх шклоўскі ідал выкарыстаў для працягу ствала вертыкалі, а потым падсек іх кар'еру.

Пасля гэтага на плошчу выносяць копіі двух ідалаў у натуральны чалавечы рос, і пачынаецца конкурс "стукачей": тыя, хто жадае паспаборнічаць, бяруцьмолат і пачынаюць стукаць па ідалах,-- хто хутчэй размалоціць на кавалкі. Ідалавы пудзілы маюць прыстасаванне для выкрыквання пагроз і мянушак сваім ворагам. На кожны ўдар ідал адгукаецца пагрозай ці абразай. Ідал лічыцца разбітым тады, калі ён змаўкае, што настае пасля таго, як разбіваецца мінібалбатун унутры каменнай лялькі. Выйграе той, хто хутчэй прымусіць ляльку змоўкнуць.

Потым праходзяць конкурсы дрывасекаў на хуткасць зрубання ствалоў.

Асабліва цікавы конкурс "хто каго перабрэша". У ім бяруць удзел жанчыны, якія загрыміраваны пад Прэзідэнта-Пацыента. Толькі ў адной "Локан страсці" зачасаны на адзін бок, а ў другой на другі. Умова конкурсу -- пры перабрэхванні трэба абавязкова выкарыстоўваць жаргон Прэзідэнта.

Раптам чуюцца гучныя сухія ўдары. Гэта б'юць дубінкамі па шчытах АМАПаўцы. У рытм удараў яны, маршыруючы, у плямістай форме, шэрагамі выходзяць на плошчу і становяцца квадратам вакол мемарыялу Смеху, быццам збіраюцца бараніць ідалаў ад ворагаў. Яны стаяць і пагрозліва б'юць дубінкамі па шчытах.

У гэты рытм на плошчу выходзяць прыгажуні, апранутыя толькі ў празрыстыя накідкі так, што бачна ўся прыгажосць іх цела. Дзяўчаты становяцца насупраць шчытаносцаў і працягваюць ім рукі. Шчытаносцы па камандзе засоўваюць дубінкі за пояс, выцягваюць насустрач дзявочым рукам шчыты. Дзяўчаты бяруцца за шчыты, кладуць рукі на рукі грамілам. Гучыць вальс, і грамілы ў плямістым разам з аголенымі дзяўчатамі робяць вальсавы круг. На выцягнутых руках паміж імі шчыты. Тут жа імгненна мужчыны закладваюць шчыты сабе за спіны, бяруць дзяўчат за рукі і робяць новы круг. І зноў хлопцы ператвараюцца, скідваючы плямістую вопратку, пад якой нацыянальныя строі. Наступны танцавальны круг хлопцы робяць, трымаючы дзяўчат на руках. Гучыць заключны акорд, пад які хлопцы і дзяўчаты цалуюцца.

Выліваха знаёміцца з дакументамі:

"3 июля 1997 года на празднике "День республики" по площади перед Лукашенко прошло около ста демонстрантов, пронося в руках срубленные молодые деревца".
ФЕЕРЫЯ

Напрыканцы свята Смеху і вызвалення ад ачмурэння пачынаецца феерверк.

Выбух. Праз некалькі секунд неба над Беларуссю запаўняюць ракеты . Яны высвечваюць на ўсё неба надпіс "ГОП Прэзідэнт-Пацыент!"

Каляровыя ракеты, узляцеўшы пад зоркі, выбухнулі зноў, рассыпаліся, утварыўшы: "ГОП-ГАД!" А пасля -- фігуру. Гэта Прэзідэнт-Пацыент ў позе дырыжора. Толькі замест палачкі ў руцэ дубінка.

Толькі згас "дырыжор", як новы выбух скалануў Беларусь. Феерверк намаляваў у небе "ГОП-СТОП!" І прэзідэнта з рэвальверам у руцэ і "мерсэдэс". Новы ракетны выбух -- і з рэвальвера вылецела РАКЕТА-КУЛЯ і прашыла "Мерсэдэс".

Яшчэ адзін залп -- і ракеты малююць у небе надпіс:

"ГОП в РОССИЮ! - ГОП в ЕВРОПУ! -- ИЗ ЕВРОПЫ ГОП И В ЖО...!"

Пасля надпісу ракеты малююць у небе шклоўскага ідала ў форме статуі

СЦЫКУН, якая ператвараецца ў небе ў статую ПАЎЗУН, і зноў СЦЫКУН, і зноў ПАЎЗУН... Пад выяваю надпісы таксама мяняюцца: "В ЕВРОПУ -- В ЖО..."

Новы феерверк малюе Прэзідэнта са СТРУЁМЕТРАМ у руцэ, якім ён замярае феерверк, што струменіца з заўхоза.

А вось новае адкрыццё ракетчыкаў. Ад зямлі ўверх ляціць прэзідэнт, сімвалізуючы НАДЗЬМУТАГА ПРЭЗІДЭНТА. На самай вяршыні ўзлёту надзьмуты прэзідэнт разрываецца і разлятаецца. Асобна ляцяць галава, тулава, рукі, ногі, а вось ВУСЫ і "ЛОКАН СТРАСЦІ" ляцяць, пашыраюцца ў памерах і запаўняюць усё неба.

Чарговы феерверк рассыпаецца ў небе сотнямі лісцяў з дрэў, на кожным -- выява прэзідэнта.

Новы выбух ракет высвечвае надпіс "ГОП ЛЯ-ЛЯ!". І на вачах у мільёнаў людзей на небе прэзідэнт высоўвае доўгі "двуязычный язык", які рухаецца справа налева, зверху ўніз.

Яшчэ залп і новы надпіс -- "ГОП -- ШПОК!". Рвуцца ракеты, і людзі ўпершыню бачаць, як прэзідэнт прымацоўвае пояс вернасці прыгажуні і замыкае яго ключыкам, гладзячы яе дупку.

Новы выбух -- надпіс: "ГОП -- СРОК!" Потым твар прэзідэнта, і тут жа на твар ракеты насоўваюць краты.

Чарговы залп раскрывае доўгі надпіс: "ПРОШУ ВАШЕЙ ПОДДЕРЖКИ!"

І ў наступны момант усе бачаць такую звыклую карціну: прэзідэнт шчыра усміхаецца, прыціскаючы руку да сэрца. Але выява на гэтым не заканчваецца. Ракеты працягваюць расыпацца і народ пачынае рагатаць. Калі адна рука прэзідэнта трымае сэрца, дык другая -- порткі, якія спушчаны па калені. Прэзідэнт без штаноў павольна сядае, а побач беларускай дэмакратыі малышок падстаўляе яму гаршок! І кажа: "ГОП! Прэзідэнт!"

Пасля гэтага новы феерверк высвечвае чарговы "ГОП" і прэзідэнта, які кідае з далоняў прыгаршчы ракет. Яны рассыпаюцца і... ападаюць дажджом. Прэзідэнт свеціцца шчасцем, і чытаецца надпіс: "НАКОНЕЦ Я ВАМ ДОЖДЬ ДАЛ!"

Чарговы феерверк паказвае народу прэзідэнта, які смокча гуманітарны ледзянец. Потым народ бачыць у небе прэзідэнта, які, седзячы на горшчыку, гуляе з сабою ў хакей ...

Прэзідэнт-акадэмік у акадэмічнай мантыіі і шапцы.

А вось прэзідэнт цэліцца ў трох зубраў.

Далей, прэзідэнт працуе за сталом. Замест алоўка ў ягонай руцэ штык. Прэзідэнт старанна выразае артыкулы з газет, а на выразаныя месцы ўклейвае белыя плямы.

Новы выбух ракет высвечвае надпіс: "Мы перо приравняем к штыку!"

З артыкулаў сваіх ворагаў прэзідэнт склейвае мазаіку, напрыканцы з захапленнем разглядвае краты, якія склеіў з кавалкаў артыкулаў... фільм працягваецца.
АПОШНІ СТРЭЛ СМЕРЦІ

Пакуль адбываліся ўсе падзеі з патапленнем уладарнага Палаца, імкненнем Бога знішчыць ідала ў выглядзе чалавека, ратаваннем Смерцю свайго ўлюбёнца ды размоваю шчырага беларуса са Смерцю, праз дзірку паміж Беларуссю і "Невиданным миру государством", адбывалася яшчэ адна падзея. КУЛЯ -- ідалава выратавальніца, паляцеўшы да ўлюбёнца Смерці, расчыніла дзірку паміж дзвюма дзяржавамі. І "Невиданное миру государство" пачало ўсмоктваць Беларусь у сябе, як багна засмоктвала ўладарны Палац. Знікала Беларусь. Маланкі раздзіралі неба над ёю, смерчы зносілі дахі, дрэвы, аўтамабілі, дамы і людзей. А калі пачула Смерць ад сапраўднага беларуса пра КУЛЮ смеху ды ўбачыла, якое смехавае забойства задумаў сапраўдны беларус, дык і зразумела: блізка пагібель яе ўлюбёнца. Пачала яна ліхаманкава думаць, як свайго ўлюбёнага сынка-каханка выратаваць. І здагадалася. Імгненна выхапіла з ЦэКоўскай багны балвана з куляй у галаве. Узяла яго ў абдымкі і паляцела да мяжы "Невиданного миру государства", потым заклала ідала, як кулю, ці дакладней, як дзюбель, у свой гістарычны рэвальвер. У Смерці па правілах гульні быў толькі адзін стрэл. Яна магла адным сваім кашчавым пальцам знішчыць Беларусь, беларускі народ, але тады загінуў бы і яе каханы ідал. Смерць пакутліва рабіла выбар. Прыняла рашэнне. Навяла свой рэвальвер на дзірку ў гісторыі і трапна стрэліла ім у тунэль паміж смяротнай дзяржавай і сапраўднай Беларуссю. Заткнула ідалам дзірку ў гісторыі, быццам закаркавала джына ў бутэльку. Гэта быў апошні стрэл Смерці ў гульні ў "русскую рулетку". Ідал ляцеў, як ракета, свяціўся ад радасці, што выратаваўся ад чалавечай смерці. Ён нечым нагадваў твар чалавека з лазні, ці самога сябе з перадвыбарных плакатаў прэзідэнцкай кампаніі. Людзі па старой звычцы крычалі "Ура!"

Выліваха не стрымаўся:

-- Вось і яшчэ адзін феерверк -- ДЛЯ ЛЮБОЙ ДЫРКИ ЗАТЫЧКА...

Гэтым стрэлам Смерць выратавала свайго сынка. Кашчавая аддала свайго сынка на захаванне гісторыі, якая спавіла яго, як кашуляй спавіваюць вар'ята, ці па-руску кажучы, "смирительной рубашкой".

Толькі такі стан ідала, у тунэлі гісторыі, які калісьці прабіў стрэл пад Лёзнам, і мог дапамагчы ідалу захавацца і не разляцецца на кавалкі ад смеху беларусаў ды сваёй злосці.

А па ўсёй Беларусі шумела свята. "Дзень вызвалення ад ачмурэння".

Людзі песні спявалі, жарты жартавалі, байкі распавядалі - Статуі Смеху па ўсёй краіне будавалі і рагаталі.

Смерць настолькі моцна запіхнула шклоўскага ідала ў дзірку гісторыі, што нават Бог не мог яго скалупнуць, бо трэба было б зямлю перакуліць, усю гісторыю перавярнуць. А Бог -- будаўнік. Ён і прыдумаў кару нягодніку : раз-пораз сцябаў ЛукаПШЫКА маланкамі па задніцы, што высоўвалася з багны пад Лёзна.

Спахмурнелая Смерць глядзела на Гервасiя самотным позiркам пустых згашаных тэлеэкранаў. Вiдавочна, успамінала сваю маладосць. Пазайздросцiла каханым жанчынам Гервасiя, ягонаму розуму, любовi да Радзiмы i жанчын ды сказала:

-- Загадку ты разгадаў. Твае суайчыннiкi пакуль застануцца жыць. Але да канчатковай перамогi над маiмі Прэзiдэнтамі-Пацыентамі вам, беларусы, яшчэ далёка -- паспрабуй абудзi ў людзей сон iх розуму. А iдала я яшчэ падкiну тваiм землякам. Толькi ў iншым аблiччы. А наладзіць вам ідал такое...

Смерць пралічыла сваімі кампутарнымі мазгамі, што Гервасій не верыць яе пагрозам і, холадна ўсміхнуўшыся, прамовіла:

-- Глядзі на вашу будучыню, беларус.

Кампутарныя вочы-тэлеэкраны Смерці на імгненне пстрыкнулі, пагаслі. Потым на экранах пабеглі нейкія лічбы, экран засвяціўся. На экране бачыліся ядзерныя грыбы, чуліся выбухі і кулямётныя чэргі. Новая карцінка. Невялічкі пакойчык-бомбасховішча. На трунах сядзяць маладыя хлопцы ў працівагазах, спяваюць песні:

"Я НА ТЕБЕ КАК НА ВОЙНЕ! А НА ВОЙНЕ КАК НА ТЕБЕ!"

"НАШ АДРЕС -- НЕ ДОМ И НЕ УЛИЦА, НАШ АДРЕС -- СЛАВЯНСКИЙ СОЮЗ!"

І адбіваюць рытм прыкладамі аўтаматаў па трунах. Хлопцы праз шкло працівагазаў глядзяць тэлевізар, у якім паказваюць тую ж вайну. На экране тэлевізара сярод дыму і выбухаў фігуркі людзей, якія палаюць, як свечкі. Смерць замест дыктара каментуе: "Вы видите Третью Мировую Войну. Её развязал передовой отряд всего человечества -- славянофашисты.

На первом этапе войны была проведена тотальная денационализация беларусов. Те из них, кто не поддавался даже компьютерной санации, были уничтожены своми же детьми, которых предварительно прозомбировали. Вы видите этих счастливых зомби -- новых беларусов, которые сидят на гробах своих отцов, радостно поют, ожидая вызова на поле боя. Они мечтают погибнуть за своего вождя ЛукаПШЫКА, за торжество идеи славянофашизма!"

Кампутарныя мінітэлеэкраны-вочы Смерці пстрыкнулі, пагаслі, па іх прабеглі шэрагі лічбаў, і экраны высвецілі падобныя на чалавечыя халодна-блакітныя вочы Смерці:

-- Вот так, Гервасий! Смотрел ты не видеофильм, а настоящий репортаж из будущего! И никто из вас, беларусов, не сможет изменить своего будущего. Вы станете могильщиками всего человечества. Сначала ваши дети, пораженные чернобыльским атомом, и, засланные, якобы на работу, в Чернобыльские зоны, будут жениться и выходить замуж за "чистых" людей разных национальностей. Они принесут неисчислимые новые болезни своим детям -- вашим внукам, болезни и смерть. Вас проклянут все нации. Вокруг вашей страны создадут санитарный кордон. А потом мы развяжем Третью Мировую Войну! А ваши дети-беларусы станут идеальными солдатами, как "Иваны родства не помнящие.

Выліваха:

-- Не, Смерць, не панаваць табе і тваім паслугачам-ідалам на Беларусі. Не будзе краіна тваім маёнткам, а беларусы -- тваімі прыгоннымі, і ведаеш чаму?

Ёсць на Беларусі незвычайныя людзі. Яны, калі ты прыйшла на нашу зямлю, не страх адчулі, а яшчэ больш пачалі любіць Беларусь. Яны маюць такі душэўны зрок, які дазваляе ім бачыць Беларусь і адчуваюць яе як Маці. Сябе ж гэтыя людзі адчуваюць яе дзецьмі. І што б ні здарылася з Маці, гэтыя людзі з ёю. Ім душа баліць, калі іх Радзіму-Маці крыўдзяць, ці спрабуюць згвалціць ды абрабаваць. І тады яны адчуваюць сябе як сапраўдныя бацькі, а Радзіму, калі ёй пагражае небяспека, успрымаюць як бацькаўшчыну. Чаму так? Бо каб набрацца моцы ды мужнасці дзеля барацьбы з ворагамі краіны, патрэбны вопыт бацькоў, продкаў.

А яшчэ патрэбны аптымізм, вера і натхненне, а іх дзіцяці перш-наперш дае маці, а грамадзяніну -- Маці-Радзіма. Аптымізм, веру і натхненне можна назапасіць толькі з нацыянальных крыніц, з гісторыі свайго народу, якая дае людзям адчуванне яднання, таго, што ты не адзін. Надае ўпэўненасці ў тым, што побач надзейныя паплечнікі, а разам з імі безліч герояў-ваяроў мінулага. А калі што здарыцца, дык дзеці абавязкова ўшануюць бацькоў ды зоймуць іх месцы ў шыхтах. І тады будзе жыць Маці-Беларусь, а сапраўдныя дзеці заўжды абароняць сваю Маці.

Тут у размову ўключылася Настачка:

-- Ведаеш, Гервасій, а мне шкада Кашчавай. Яна не вінаватая. Смерць ніколі не ведала Бацькі і Маці, не ведала бацькоўскай любові, таму яна і не можа зразумець, што такое Радзіма-Маці-Бацькаўшчына і што азначае любоў да іх.

-- Так,-- пагадзіўся Выліваха і зноў звярнуўся да Смерці,-- табе ніколі не зразумець, што сапраўдныя беларусы бачаць сваю краіну не як госці, ці чужынцы, падарожнікі ці суседзі. Калі для суседзяў Беларусь -- калідор ды "труба", прыбудова, ды пакой камунальнай кватэры, калі тваім паслугачам, Смерць, Беларусь -- вялікая ваенная база ды шчыт, дык гэтым беларусам Беларусь -- Дом.

Калі гэтыя людзі кажуць: "Наш Дом -- Беларусь", тым самым сцвярджаюць неўміручасць нацыянальнай ідэі, яе цэментуючае ўздзеянне на людзей. На тое, што ўсе жыхары Беларусі -- адзіная сям'я і сябры. І кожны з іх сапраўдны гаспадар у сваёй сям'і, а таксама пачувае сябе гаспадаром у вялізным Доме-Беларусі.

Калі гэтыя людзі кажуць: "Беларусь -- Наш Дом", дык тым самым яны сцвярджаюць, што Беларусь была, ёсць і будзе незалежнаю дзяржаваю, якую трэба

БУДАВАЦЬ -- БАРАНІЦЬ -- РАТАВАЦЬ

А жыхары Дома-Беларусі сапраўдныя грамадзяне -- будаўнікі і абаронцы, якія хочуць адбудаваць сапраўдны ўтульны Дом на еўрапейскі манер. Бо менавіта такім быў Наш Дом стагоддзі. І яны вераць -- такі і будзе!

Калі на Маці-Беларусі, на месцы квітнеючых гарадоў з'ўляліся чорныя плямы папялішчаў, калі яна ўся была залітая крывёю сваіх дзяцей, калі іх дамы руйнаваліся да падмурка, а Дом--Беларусь ворагі ператваралі ў катоўню і ў могілкі, тады сапраўдныя беларусы ратавалі Маці, баранілі Маці, адбудоўвалі свой Дом-Беларусь і ўпрыгожвалі яго.

Тут зноў у размову ўмяшалася Настачка:

-- Дарма ты, Гервасій, тлумачыш ёй пра Дом! Яна ніколі не жыла ў сваім доме, не жыла ў адной краіне. Кожны яе прыпынак быў як вакзал, нават могілкі не сталі ей домам, як сховішча чалавечых цел. Яна ўсё сваё жыццё бадзялася па ўсім свеце і не мела не тое што дома, а нават кібіткі... Не было ў яе і дзяцей, родных, блізкіх... шкада мне яе.

-- А мне шкада тых,-- сказаў Гервасій,-- хто, пачуўшы пра сябе "младший брат", адчувае ў сабе прыліў моцы і ганарыцца сваім прыніжаным станам.

Сапраўдныя беларусы не хочуць ні звацца "младшими братьями", ні насіць мянушкі, як каровы ды цяляты (Мілкі, Пяструшкі, Буронкі...) А ім увесь час спрабуюць навесіць на шыю шыльды "рахманы", "талерантны", "памяркоўны", "інтэрнацыянальны"...

Гэтыя людзі бязмежна любяць свабоду і ненавідзяць сучаснае рабства. Яны паважаюць храбрых ды мужных і пагарджаюць тыранамі.

Яны па-сапраўднаму любяць Беларусь і імкнуцца да лучнасці з усім светам. Хочуць вучыцца ўсяму лепшаму, што назапашана ў свеце, і аддаваць свае веды людзям. А ім ёсць, што аддаваць і ёсць чым ганарыцца, бо яны стварылі першую ў Еўропе дэмакратычную Канстытуцыю і яе потым перапісвалі ва ўсіх краінах Еўропы, беларусы стваралі разам з амерыканцамі "шатлы" і самі лёталі ў космас. Будавалі друкарні, друкавалі Біблію і выраблялі кампутары. Таму ў сапраўдных беларусаў такая цяга да падарожжаў і навукі, а яшчэ -- здольнасці да валодання мовамі.

-- Не, Гервасій,-- умяшалася Настачка,-- не зразумець Кашчавай жыццяздольнасці ды стваральнасці беларускай нацыі, бо яна ніколі нічога не стварала. Яна ўмее толькі красці высокія чалавечыя пачуцці, забіваць людзей, разбураць іх дамы. Пасля яе застаецца пустэча. Можа таму яе і раздражняе нашая плённасць? Можа, яна лічыць стваральнасць беларусаў за нейкую шкодную для сябе таямніцу?

-- Так у беларусаў ёсць свая тайна. Сапраўдныя беларусы бачаць і ведаюць тайну беларускай нацыі. Гэтая тайна ў тым, як навучыцца любіць і перадаваць сваю любоў. Любіць жыццё і самога сябе, любіць дзяцей і кахаць жанчыну, любіць людзей і ўсё, што жыве і развіваецца.

Тайна сапраўднай любові ў Мове, у здольнасці верыць і бачыць, у сіле, якая дазваляе спадзявацца і перадаваць свой аптымізм.

Мова любові і кахання -- гэта Мова выратавання і, толькі авалодаўшы ёю, можна навучыцца святому пачуццю. Мова любові да Беларусі -- гэта мова старажытнага народа. З кожным словам, якое спазнаў, пранікаеш у тайну Беларусі, у таямніцу нацыі. І калі раптам на шляху далучэння да душы народа -- мовы адчуеш, што Беларусь -- твая Маці, што твой Дом -- Беларусь, што ў цябе толькі адна бацькаўшчына -- Беларусь, дык ты ўжо іншы чалавек. Ты перарадзіўся ў Чалавека - Сапраўднага Беларуса.

-- Невыпадкова, што Смерць маўклівая,-- працягвала думку Гервасія Настачка.-- Яна ведае толькі некалькі слоў: "Я пришла", "Страх", "Война", "Чума", "Голод", "Мор", "За мной!". Людзі, якія размаўляюць, як яна,-- блізкія Смерці па духу. Менавіта таму Кашчавая хоча, каб змоўкла жыццесцвярджальная мова беларусаў.

Запомні, Смерць, сапраўдныя беларусы цябе не баяцца. Яны не баяцца цябе таму, што для іх смерць -- гэта смерць нацыі. А іх уласная смерць, дзеля захавання нацыі, -- гэта адзін з глыбінных сэнсаў іх жыцця -- яго працяг.

-- ШТО ГЭТА ЗА ЛЮДЗІ ТАКІЯ?-- пагардліва, спрабуючы схаваць страх, спытала Смерць,-- У ЧЫМ ІХ САКРЭТ?"

І тут у размову ўступіў стары мудрэц:

-- Іх называюць НАЦЫЯНАЛІСТЫ і, пакуль яны ёсць, ты, Смерць, не пераможаш беларускі народ. І Беларусь будзе жыць. Кожны сапраўдны нацыяналіст -- гэта КУЛЯ для тваіх паслугачоў -- ворагаў Беларусі, ворагаў беларускай Нацыі. І хто б імі ні быў: "палкоўнік" ці чыноўнік, Пацыент ці Прэзідэнт на кожнага з іх знойдзецца гэткая адмысловая КУЛЯ -- згустак сапраўднай чалавечай любові да Радзімы-Маці, да Бацькаўшчыны, да свайго Дома, дзе жывуць іх дзеці, жонкі, каханыя, бацькі.

Гэты згустак любові пераплаўлены ў нянавісць да цябе, Смерць. Гэткая КУЛЯ праб'е любы браніраваны "Мерсэдэс", сцены любога прэзідэнтскага палаца. Яна, калі ты паставіш беларусаў на мяжу жыцця і небыцця, запаліць любоўю да Радзімы і ненавісцю да цябе тысячі сэрцаў і тады запалаюць газаправоды і нафтаправоды, вайсковыя сховішчы боезапасаў, і тады табе і тваім паслугачам не хопіць куль, каб знішчыць нацыяналістаў... І ведаеш чаму?

Чым больш твае паслугачы будуць імкнуцца знішчыць нацыяналістаў, тым мацней будзе іх любоў да Беларусі і тым больш грамадзян яны любові перададуць людзям.

Чым больш твае паслугачы будуць гвалціць дзяржаву, тым мацней будзе нянавісць нацыяналістаў да тваіх слуг, і тым больш нацыяналісты перададуць людзям нянавісці да гвалтаўнікоў і садыстаў.

І тут упершыню за сваё жыццё Смерць адчула жах і роспач. Яе мара пажыць чалавечым жыццём на месцы старажытнай краіны, замест людзей, якія могуць так незвычайна любіць ды кахаць,-- амаль разбурылася!

Але яна не звыкла адступаць ды здавацца і перайшла ў наступ:

Так, есть среди вас настоящие белорусы, которые имеют чувство "краіны, як маці-бацькаўшчыны". И любят ее, как родную мать, и защищают, как своих состарившихся отцов. И что для меня удивительно, готовы жизнь свою отдать только бы их сохранить. Но ведь с современных беларусов никто не жил в независимом государстве и никому из них она не давала жизнь, как дает мать, и не защищала, как батька. Откуда же тогда возьмется настоящее ощущение страны как "маці-бацькаўшчыны"? Неоткуда ему взяться!

Знала я и тех, для кого Беларусь была как Дом. И строили они его и защищали и спасали, не жалея свой жизни. Чудаки! Ведь собственная жизнь - это главное, она дороже всего на свете. Но с современных беларусов никто не жил в стране как в Доме. Жили как в коридоре и проходном дворе, как в пристройке, возле трубы или в комунальной квартире. Откуда же тогда возьмется ощущение Беларуси как своего Дома?

Есть, правда, такие, кто ради "мовы" своей жизни не пожалеет, но разве это настоящие националисты?

Скажи откровенно, Гервасий, втсречал ли таких среди совремнных беларусов, кто, встретив меня-Смерть, не испугался, а "закахаўся"? Назови хоть одного! А "гумар"... Глянь на лица своих так называемых националистов. Они же или плачут или суровы, как топоры! Кто за такими пойдет?

А чувство юмора я почти у всех вас кастрировала. Поэтому белорусы будут жить на коленях, будете вы нацией придурков да сумасшедших и президентов таких же будете выбирать.

Твоего юмора, Гервасий, хватит только на одного идола, так Бог определил. А своих идолов я смогу сотнями оживлять и на беларусский престол поставлять. Твое же время, Гервасий на этом свете кончилось. Ты не одарил меня своей любовью... Ну что же, вернешься ко мне трупом и прахом, а все своей любимой не достанешься. Ты пойдешь в небытие, а потом я заберу себе и ее. Ох, и послужит она скелетом изуродованным!

Спахмурнеў Гервасій. А каханая дзяўчына ў роспачы ўсклікнула:

-- Няўжо цябе забірае Смерць? Ці ты сам мусіш да яе пайсці?

Гервасій пяшчотна прытуліў каханую.

-- Кампутаны сканер і трансформер дзейнічаў толькі да таго часу, пакуль я з кланіраваным ЛукаПШЫКАМ, шклоўскім ідалам ды іх матухнай-цёткай у рускую рулетку гуляў. Беларусь удалося выратаваць ад Смерці, народ пазбавіць ад дурасці ды вар'яцтва. На то была воля Бога. А сёння, відаць, яна скончылася. І мушу я вярнуцца ў старажытную Беларусь.

-- А як жа я? Як нашае каханне? Я ж без цябе не выжыву! Я ж толькі нарадзілася... толькі жыць па-сапраўднаму пачала! Але ж не сябе мне шкада... У нас мусіць дзіцё нарадзіцца!

Ізноў адчуў сябе Выліваха, як тады перад тварам Смерці. Толькі на гэты раз каханне ў ягонай душы было шматкроць мацнейшае. І Настачку не пужала Смерць, а толькі мацней распальвала яе каханне.

Яны зліліся ў доўгім пацалунку, а душы іх зліліся ў адзіную малітву да Бога:

-- Божачка! Не разлучай нас! Не дай памерці каханню! Бо толькі яно майцей за ўсё набліжае нас да цябе!

Закаханыя не кленчылі перад Усявышнім, а ўзносіліся да яго, быццам яны хацелі за астатак імгненняў пражыць усё сваё жыццё.

Іх целы і душы зліліся ў адно, Гервасій адчуваў усё тое, што адчувала яго каханая. І жыў у гэтыя імгненні толькі яе пачуццямі. Тое же самае адчувала і Настачка.

Смерць, раўнуючы, страсна жадала забраць дзяўчыну сабе, але не магла гэтага зрабіць, бо каханне так моцна злучыла боскіх абраннікаў, што, забраўшы Настачку, Смерць забрала б разам і Гервасія. Але ж ён належаў толькі Богу.

Бог мусіў вярнуць шчырага беларуса ў мінуўшчыну, але ж узнёслае, непарыўнае каханне разам з Гервасіем забрала б і Настачку, дзяўчына загінула б, а гэтага не мог дапусціць Усявышні.

Каханне шчырага беларуса са старажытнасці і маладой беларусачкі з будучыні, толькі і магло выратаваць краіну ад знікнення. Каханне, якое даў Бог, якое было непадуладна Смерці, магла захаваць толькі воля людзей.

...Закаханыя адчулі на сваіх шчоках слёзы. Але іх вочы былі сухія. Над усёй Беларуссю свяціла сонейка. Нідзе -- ні хмаркі. А па ўсёй краіне ішоў цёплы дробненькі дождж.

Гэта быў -- незвычайны дождж.

У ім раствараліся клоны шклоўскага ідала, якія Кашчавая пахавала ў розных кутках краіны ў лясных гушчарах ды каля непраходных балот. Знікалі клоны, якія стагоддзямі, быццам кулі, забівалі людзей, дзіравілі іх душы і ажыўляліся Смерцю сабе на радасць, беларусам на гора.

А лясах на папараці набухалі бутоны...

Гэты дождж -- слёзы Бога!

Усявышні плакаў ад шчасця. Бог радаваўся і чуліўся, бо нарэшце перамагла і на Беларусі его воля. І ўзніклае каханне было здзяйсненнем мары Ўсявышняга - яго беларускай мары.

Уладзімір Падгол, 1997

Крыніца: http://www.ucpb.org/